1 Vortoj de Agur, filo de Jake.

Profeta parolo de tiu viro al Itiel, al Itiel kaj Ukal.

2 Mi estas la plej malklera homo,

Kaj homan prudenton mi ne posedas.

3 Kaj mi ne lernis saĝon,

Kaj pri la Sanktulo mi ne havas ekkonon.

4 Kiu leviĝis en la ĉielon, kaj malleviĝis?

Kiu kolektis la venton en siajn mankavojn?

Kiu ligis la akvon en la veston?

Kiu aranĝis ĉiujn limojn de la tero?

Kia estas lia nomo? kaj kia estas la nomo de lia filo?

Ĉu vi scias?

5 Ĉiu diro de Dio estas pura;

Li estas ŝildo por tiuj, kiuj Lin fidas.

6 Ne aldonu al Liaj vortoj,

Por ke Li ne punu vin, kaj por ke vi ne aperu mensoganto.

7 Du aferojn mi petis de Vi;

Ne rifuzu al mi, antaŭ ol mi mortos:

8 Falsaĵon kaj mensogaĵon forigu de mi;

Malriĉecon kaj riĉecon ne donu al mi;

Nutru min per tiom da pano, kiom mi bezonas.

9 Ĉar alie mi eble trosatiĝus kaj neus, kaj dirus: Kiu estas la Eternulo?

Aŭ eble mi malriĉiĝus kaj ŝtelus,

Kaj malbonuzus la nomon de mia Dio.

10 Ne kalumniu sklavon antaŭ lia sinjoro,

Por ke li ne malbenu vin kaj vi ne fariĝu kulpulo.

11 Estas generacio, kiu malbenas sian patron

Kaj ne benas sian patrinon;

12 Generacio, kiu estas pura en siaj okuloj

Kaj tamen ne laviĝis de siaj malpuraĵoj;

13 Generacio, kiu tiel alte tenas siajn okulojn

Kaj tiel levas siajn palpebrojn;

14 Generacio, kies dentoj estas glavoj kaj kies makzeloj estas tranĉiloj,

Por formanĝi la malriĉulojn de la tero kaj la mizerulojn inter la homoj.

15 Hirudo havas du filinojn, kiuj krias: Donu, donu;

Ili tri neniam satiĝas.

Kvar objektoj ne diras: Sufiĉe:

16 Ŝeol; senfrukta ventro; la tero ne satiĝas de akvo; kaj la fajro ne diras: Sufiĉe.

17 Okulon, kiu mokas la patron

Kaj malŝatas obeadon al la patrino,

Elpikos korvoj ĉe la rivero kaj formanĝos aglidoj.

18 Tri aferoj estas nekompreneblaj por mi,

Kaj kvaran mi ne scias:

19 La vojon de aglo en la aero;

La vojon de serpento sur roko;

La vojon de ŝipo meze de la maro;

Kaj la vojon de viro ĉe virgulino.

20 Tia estas la vojo de virino adultanta:

Ŝi manĝas, viŝas la buŝon,

Kaj diras: Mi faris nenian pekon.

21 Sub tri objektoj tremas la tero,

Kaj kvar ĝi ne povas porti:

22 Sklavon, kiam li fariĝis reĝo;

Malsaĝulon, kiam li tro satiĝis de pano;

23 Malamatan virinon, kiam ŝi edziniĝis,

Kaj sklavinon, kiam ŝi elpelis sian sinjorinon.

24 Kvar estas malgranduloj sur la tero,

Kaj tamen ili estas tre saĝaj:

25 La formikoj, popolo ne forta,

Tamen ili en somero pretigas al si manĝaĵon;

26 La hirakoj, popolo senforta,

Tamen ili faras siajn domojn en la roko;

27 La akridoj ne havas reĝon,

Kaj tamen ili ĉiuj eliras en vicoj;

28 La lacerto kroĉiĝas per siaj manoj,

Tamen ĝi estas en reĝaj palacoj.

29 Ekzistas tri, kiuj bone iras,

Kaj kvar, kiuj marŝas bele:

30 La leono, plej forta el la bestoj,

Cedas al neniu;

31 Cervo kun bonaj lumboj; virkapro;

Kaj reĝo, kiun neniu povas kontraŭstari.

32 Se vi agis malsaĝe pro via fiereco,

Kaj se vi intencis malbonon,

Tiam metu la manon sur la buŝon.

33 Ĉar batado de lakto produktas buteron,

Ekbato de nazo aperigas sangon,

Kaj incitado de kolero kaŭzas malpacon.

1 Agurs, Jakes sønns ord og utsagn. Så talte mannen til Itiel, til Itiel og Ukkal: 2 Jeg er for ufornuftig til å kalles menneske; manns forstand har jeg ikke. 3 Jeg har ikke lært visdom og har ikke kunnskap om den Hellige. 4 Hvem fór op til himmelen og fór ned? Hvem samlet været i sine never? Hvem bandt vannet i et klæde? Hvem satte alle jordens grenser? Hvad er hans navn, og hvad er hans sønns navn? Du vet det jo. 5 Alt Guds ord er rent; han er et skjold for dem som tar sin tilflukt til ham. 6 Legg ikke noget til hans ord, forat han ikke skal straffe dig, og du stå som en løgner!

7 To ting beder jeg dig om, nekt mig dem ikke, før jeg dør:

8 La falskhet og løgnens ord være langt borte fra mig! Gi mig ikke armod og heller ikke rikdom! La mig ete mitt tilmålte brød, 9 forat jeg ikke når jeg blir mett, skal fornekte dig og si: Hvem er Herren? og ikke når jeg blir fattig, stjele og forbanne min Guds navn!

10 Baktal ikke en tjener for hans herre, forat han ikke skal banne dig, og du dra skyld over dig!

11 Der er en ætt som banner sin far og ikke velsigner sin mor, 12 en ætt som er ren i sine egne øine og dog ikke har tvettet sig for sitt eget skarn, 13 en ætt(-)hvor stolte er ikke dens øine, og dens øielokk, hvor hever de sig ikke! (-) 14 en ætt hvis tenner er sverd, og hvis jeksler er kniver, som eter arminger ut av landet og fattige ut av menneskenes tall.

15 Blodiglen har to døtre: Gi hit! Gi hit! Der er tre som aldri blir mette, fire som aldri sier: Nok!

16 Det er dødsriket og det ufruktbare morsliv, jorden, som aldri blir mett av vann, og ilden, som aldri sier: Nok! 17 Et øie som spotter far og forakter lydighet mot mor, det skal ravnene ved bekken hakke ut, og ørneunger skal ete det.

18 Det er tre ting som er mig for underlige, og fire som jeg ikke skjønner:

19 ¥rnens vei på himmelen, ormens vei over stenen, skibets vei på havet og en manns vei til en jomfru. 20 Slik bærer en horkvinne sig at: Hun eter og tørker sin munn og sier: Jeg har ikke gjort noget ondt. 21 Under tre skjelver jorden, og under fire kan den ikke holde ut: 22 under en træl når han blir konge, og en dåre når han blir mett av brød, 23 under en forsmådd kvinne når hun blir gift, og en tjenestepike når hun arver sin frue.

24 Det er fire som er små på jorden og allikevel overvettes vise:

25 Maurene er ikke noget sterkt folk, og enda lager de sin føde om sommeren; 26 fjellgrevlingene er ikke noget kraftig folk, og enda bygger de sitt hus i berget; 27 gresshoppene har ingen konge, og enda drar de alle ut, skare efter skare; 28 firfislen kan du gripe med hendene, og allikevel finnes den i kongelige palasser.

29 Det er tre som skrider vakkert frem, og fire som har en vakker gang:

30 Løven, som er en helt blandt dyrene, og som ikke vender om for nogen, 31 hesten med gjord om lendene, bukken, og en konge i spissen for sitt folk. 32 Har du vært så uforstandig at du har ophøiet dig, eller har du tenkt på ondt, da legg hånden på din munn! 33 For trykk på melk gir smør, og trykk på nese gir blod, og trykk på vrede {enn mere å egge den vrede.} gir trette.