1 Ĉu ne vokas la saĝo?

Kaj ĉu la prudento ne aŭdigas sian voĉon?

2 Ĝi staras sur la pinto de altaĵoj,

Apud la vojo, ĉe la vojkruĉiĝoj.

3 Apud la pordegoj, ĉe la eniro en la urbon,

Ĉe la eniro tra la pordoj, ĝi kantas:

4 Al vi, ho viroj, mi vokas;

Kaj mia voĉo sin turnas al la homoj:

5 Komprenu, naivuloj, la prudenton,

Kaj sensprituloj prenu en la koron.

6 Aŭskultu, ĉar mi parolos gravaĵon,

Kaj ĝustaĵo eliros el mia buŝo.

7 Ĉar mia lango parolos veron,

Kaj malpiaĵon abomenas miaj lipoj.

8 Justaj estas ĉiuj paroloj de mia buŝo;

Ili ne enhavas falson kaj malicon.

9 Ĉiuj ili estas ĝustaj por tiu, kiu ilin komprenas,

Kaj justaj por tiuj, kiuj akiris scion.

10 Prenu mian instruon, kaj ne arĝenton;

Kaj la scion ŝatu pli, ol plej puran oron.

11 Ĉar saĝo estas pli bona ol multekostaj ŝtonoj;

Kaj nenio, kion oni povas deziri, povas esti egala al ĝi.

12 Mi, saĝo, loĝas kun la prudento,

Kaj mi trovas prudentajn konsilojn.

13 Timo antaŭ la Eternulo malamas malbonon,

Fieron, malhumilon, kaj malbonan vojon;

Malsinceran buŝon mi malamas.

14 De mi venas konsilo kaj bonaranĝo;

Mi estas prudento; al mi apartenas forto.

15 Per mi reĝas la reĝoj,

Kaj la estroj donas leĝojn de justeco.

16 Per mi regas la princoj

Kaj la potenculoj kaj ĉiuj juĝantoj sur la tero.

17 Mi amas miajn amantojn;

Kaj miaj serĉantoj min trovos.

18 Riĉo kaj gloro estas ĉe mi,

Daŭra havo kaj justo.

19 Mia frukto estas pli bona ol oro kaj ol plej pura oro;

Kaj la rikolto de mi estas pli bona ol elektita arĝento.

20 Laŭ la vojo de vero mi iras,

Laŭ la vojstreko de la justo;

21 Por heredigi al miaj amantoj esencan bonon,

Kaj plenigi iliajn trezorejojn.

22 La Eternulo min formis en la komenco de Sia vojo,

Antaŭ Siaj kreitaĵoj, tre antikve.

23 Antaŭ eterno mi estis firme fondita, en la komenco,

Antaŭ la kreo de la tero.

24 Kiam ankoraŭ ne ekzistis la abismoj, mi estis jam naskita,

Kiam ankoraŭ ne ekzistis fontoj, ŝprucigantaj akvon.

25 Antaŭ ol la montoj estis starigitaj,

Antaŭ la altaĵoj mi estis kreita;

26 Kiam la tero ankoraŭ ne estis farita, nek la kampoj,

Nek la komencaj polveroj de la mondo.

27 Dum Li firmigis la ĉielojn, mi jam estis tie;

Dum Li desegnis limojn sur la supraĵo de la abismo,

28 Dum Li fortikigis la nubojn supre,

Dum Li firmigis la fontojn de la abismo,

29 Dum Li donis Sian leĝon al la maro,

Por ke la akvoj ne transpaŝu siajn bordojn,

Kaj dum Li difinis la fundamentojn de la tero:

30 Tiam mi estis ĉe Li kiel konstruanto;

Mi estis la ĝojo de ĉiuj tagoj,

Ludante antaŭ Li ĉiutempe.

31 Mi ludas sur Lia mondo-tero;

Kaj mia ĝojo estas inter la homidoj.

32 Kaj nun, infanoj, aŭskultu min;

Kaj feliĉaj estos tiuj, kiuj iras laŭ miaj vojoj.

33 Aŭskultu instruon kaj saĝiĝu,

Kaj ne forĵetu ĝin.

34 Feliĉa estas la homo, kiu min aŭskultas,

Kiu maldormas ĉiutage ĉe miaj pordoj,

Kiu staras garde ĉe la fostoj de miaj pordegoj.

35 Ĉar kiu min trovis, tiu trovis vivon,

Kaj akiros favoron de la Eternulo.

36 Sed kiu maltrafas min, tiu difektas sian animon;

Ĉiuj, kiuj min malamas, amas la morton.

1 Hør, visdommen roper, og forstanden lar sin røst høre. 2 Oppe på hauger ved veien står hun, der hvor stiene møtes; 3 ved siden av portene, ved byens utgang, i inngangen til portene roper hun høit: 4 Til eder, I menn, roper jeg, og min røst lyder til menneskenes barn. 5 Lær klokskap, I enfoldige, og lær forstand, I uforstandige! 6 Hør! Om store ting taler jeg, og jeg oplater mine leber med rettvishet; 7 min tunge taler sannhet, og ugudelighet er en vederstyggelighet for mine leber. 8 Alle min munns ord er rette, det er intet falskt eller vrangt i dem. 9 De er alle sammen likefremme for den forstandige og rette for dem som har funnet kunnskap. 10 Ta imot min tilrettevisning istedenfor sølv, og ta imot kunnskap fremfor utsøkt gull! 11 For visdom er bedre enn perler, og ingen skatt kan lignes med den.

12 Jeg, visdommen, har klokskap i eie, og jeg forstår å finne kloke råd.

13 frykte Herren er å hate ondt; stolthet og overmot, ond ferd og en falsk munn hater jeg. 14 Mig tilhører råd og sann innsikt, jeg er forstand, mig hører styrke til. 15 Ved mig regjerer kongene, og ved mig fastsetter fyrstene hvad rett er. 16 Ved mig styrer herskerne og høvdingene, alle dommere på jorden. 17 Jeg elsker dem som elsker mig, og de som søker mig, skal finne mig. 18 Hos mig er rikdom og ære, gammelt arvegods og rettferdighet. 19 Min frukt er bedre enn gull, ja det fineste gull, og den vinning jeg gir, er bedre enn utsøkt sølv. 20 På rettferds vei vandrer jeg, midt på rettens stier; 21 derfor gir jeg dem som elsker mig, sann rikdom til arv og fyller deres forrådskammere.

22 Herren skapte mig som sitt første verk, før sine andre gjerninger, i fordums tid.

23 Fra evighet er jeg blitt til, fra først av, før jorden var. 24 Da avgrunnene ennu ikke var til, blev jeg født, da der ennu ikke fantes kilder fylt med vann. 25 Før fjellene blev senket ned, før haugene blev til, blev jeg født, 26 før han hadde skapt jord og mark og jorderikes første muldklump. 27 Da han bygget himmelen, var jeg der, da han slo hvelving over avgrunnen. 28 Da han festet skyene oventil, da han bandt avgrunnens kilder, 29 da han satte grense for havet, så vannene ikke går lenger enn han byder, da han la jordens grunnvoller(-) 30 da var jeg verksmester hos ham, og jeg var hans lyst dag efter dag, jeg lekte alltid for hans åsyn; 31 jeg lekte på hele hans vide jord, og min lyst hadde jeg i menneskenes barn.

32 Og nu, barn, hør på mig! Salige er de som følger mine veier.

33 Hør på min tilrettevisning og bli vise og forakt den ikke! 34 Salig er det menneske som hører på mig, så han våker ved mine dører dag efter dag og vokter mine dørstolper. 35 For den som finner mig, finner livet og får nåde hos Herren. 36 Men den som ikke finner mig, skader sig selv; alle de som hater mig, elsker døden.