1 Kiel neĝo en somero, kaj kiel pluvo en tempo de rikolto,

Tiel ne konvenas honoro por malsaĝulo.

2 Kiel birdo forleviĝas, kiel hirundo forflugas,

Tiel senkaŭza malbeno ne efektiviĝas.

3 Vipo estas por ĉevalo, brido por azeno,

Kaj bastono por la dorso de malsaĝuloj.

4 Ne respondu al malsaĝulo laŭ lia malsaĝeco,

Por ke vi mem ne fariĝu egala al li.

5 Respondu al malsaĝulo laŭ lia malsaĝeco,

Por ke li ne estu saĝulo en siaj propraj okuloj.

6 Kiu komisias aferon al malsaĝulo,

Tiu tranĉas al si la piedojn kaj sin suferigas.

7 Kiel la kruroj de lamulo pendas peze,

Tiel estas sentenco en la buŝo de malsaĝuloj.

8 Kiel iu, kiu alligas ŝtonon al ĵetilo,

Tiel estas tiu, kiu faras honoron al malsaĝulo.

9 Kiel dorna kano en la mano de ebriulo,

Tiel estas sentenco en la buŝo de malsaĝuloj.

10 Kompetentulo ĉion bone faras;

Sed kiu dungas pasantojn, tiu dungas malsaĝulojn.

11 Kiel hundo revenas al sia vomitaĵo,

Tiel malsaĝulo ripetas sian malsaĝaĵon.

12 Ĉu vi vidas homon, kiu estas saĝa en siaj okuloj?

Estas pli da espero por malsaĝulo ol por li.

13 Maldiligentulo diras: Leono estas sur la vojo,

Leono estas sur la stratoj.

14 Pordo turniĝas sur sia hoko,

Kaj maldiligentulo sur sia lito.

15 Maldiligentulo ŝovas sian manon en la poton,

Kaj ne volas venigi ĝin al sia buŝo.

16 Maldiligentulo estas en siaj okuloj pli saĝa,

Ol sep veraj saĝuloj.

17 Pasanto, kiu sin miksas en malpropran disputon,

Estas kiel iu, kiu kaptas hundon je la oreloj.

18 Kiel frenezulo, kiu ĵetas fajron,

Sagojn, kaj morton,

19 Tiel estas homo, kiu trompas sian proksimulon,

Kaj diras: Mi ja ŝercas.

20 Kie ne estas ligno, estingiĝas la fajro;

Kaj se ne estas kalumnianto, ĉesiĝas malpaco.

21 Karbo servas por ardaĵo, ligno por fajro,

Kaj homo malpacema por provoki malpacon.

22 La vortoj de kalumnianto estas kiel frandaĵoj,

Kaj ili penetras en la profundon de la ventro.

23 Varmegaj lipoj kun malica koro

Estas nepurigita arĝento, kiu kovras argilaĵon.

24 Malamanto havas maskitajn parolojn,

Kaj en sia koro li preparas malicon.

25 Kiam li ĉarmigas sian voĉon, ne kredu al li;

Ĉar sep abomenaĵoj estas en lia koro.

26 Kiu trompe kaŝas malamon,

Tiu aperigos sian malbonecon en popola kunveno.

27 Kiu fosas foson, tiu falos en ĝin;

Kaj kiu rulas ŝtonon, al tiu ĝi revenos.

28 Mensogema lango malamas tiujn, kiujn ĝi dispremis;

Kaj hipokrita buŝo kaŭzas pereon.

1 Som sne om sommeren og som regn i høsttiden, slik høver ære for en dåre.

2 Som spurven i fart, som svalen i flukt, slik er det med en uforskyldt forbannelse(-)den rammer ikke.

3 Svepe for hesten, tømme for asenet, og kjepp for dårers rygg!

4 Svar ikke dåren efter hans dårskap, forat du ikke selv skal bli ham lik!

5 Svar dåren efter hans dårskap, forat han ikke skal bli vis i egne øine!

6 Den som sender bud med en dåre, han hugger føttene av sig, han må tåle slem medfart.

7 Visne henger benene på den lamme og likeså ordsprog i munnen på dårer. 8 Lik den som legger sten i slyngen, er den som gir en dåre ære. 9 Som en torn i en drukken manns hånd, slik er et ordsprog i dårers munn.

10 En mester får alt i stand, men den som leier en dåre, er lik den som leier en som går forbi. {de. den første den beste}

11 Lik hunden som vender tilbake til sitt eget spy, er en dåre som kommer igjen med sin dårskap.

12 Ser du en mann som er vis i egne øine(-)det er mere håp for dåren enn for ham.

13 Den late sier: Det er en løve på veien, en løve i gatene.

14 Døren dreier sig på sitt hengsel, og den late snur sig på sitt leie.

15 Den late stikker sin hånd fatet; han gider ikke føre den tilbake til sin munn.

16 Den late er visere i egne øine enn syv som svarer med forstand.

17 Lik den som tar fatt i øret på en hund som løper forbi, er den som lar sig egge til vrede over en trette som ikke kommer ham ved.

18 Lik en gal mann som kaster ut brandpiler og skyter og dreper,

19 er en mann som har sveket sin venn og så sier: Jeg spøker jo bare!

20 Når det er forbi med veden, slukner ilden, og når det ingen øretuter er, stilles trette.

21 Som kull blir til glør, og som ved nærer ild, slik voldes kiv av en trettekjær mann. 22 En øretuters ord er som velsmakende retter, og de trenger ned i hjertets indre.

23 Lik et lerkar som er overdratt med bly-glette, er brennende leber sammen med et ondt hjerte.

24 Med sine leber skaper den hatefulle sig til, men i sitt indre gjemmer han svik.

25 Når han gjør sin røst blid, så tro ham ikke! For der er syv vederstyggeligheter i hans hjerte. 26 Den hatefulle skjuler sig i svik, men hans ondskap blir åpenbar i forsamlingen.

27 Den som graver en grav, skal falle i den, og den som velter en sten op, på ham skal den rulle tilbake.

28 En løgnaktig tunge hater dem som den har knust, og en falsk munn volder fall.