1 *1. Kun. 4:31; 1. Aik. 2:6Koorahilaisten laulu, virsi; veisuunjohtajalle; veisataan kuin: "Sairaus"; esrahilaisen Heemanin mietevirsi.

2 *Ps. 22:3Herra, minun pelastukseni Jumala,

päivin ja öin minä huudan sinun edessäsi.

3 Salli minun rukoukseni tulla kasvojesi eteen,

kallista korvasi minun huutoni puoleen.

4 Sillä minun sieluni on kärsimyksistä kylläinen,

ja minun elämäni on lähellä tuonelaa.

5 *Ps. 28:1; Ps. 143:7Minut luetaan hautaan menevien joukkoon,

minä olen kuin mies, jolta voima on poissa.

6 *Ps. 31:23Minä olen jätetty kuolleitten joukkoon,

olen kuin kaatuneet, jotka haudassa makaavat

ja joita sinä et enää muista

ja jotka ovat sinun kädestäsi erotetut.

7 *Ps. 130:1Sinä olet laskenut minut syvimpään hautaan,

pimeyteen, syviin kuiluihin.

8 *Ps. 42:8; Ps. 69:3Sinun vihasi painaa minua,

ja kaikki kuohusi sinä vyörytät minun ylitseni. Sela.

9 *Job 19:19; Ps. 31:12; Ps. 38:12Sinä olet karkoittanut tuttavani minusta kauas,

olet tehnyt minut heille inhoksi;

minä olen suljettu sisään enkä pääse ulos.

10 *Ps. 6:8Minun kasvoni ovat kuihtuneet kurjuudesta.

Joka päivä minä huudan sinua, Herra,

ja ojennan käteni sinun puoleesi.

11 *Ps. 6:6; Ps. 30:10; Ps. 115:17Teetkö sinä ihmeitä kuolleille,

tai nousevatko haamut sinua kiittämään? Sela.

12 Kerrotaanko haudassa sinun armostasi,

manalassa sinun uskollisuudestasi?

13 *Jes. 38:18Tunnetaanko sinun ihmeitäsi pimeydessä

ja sinun vanhurskauttasi unhotuksen maassa?

14 Mutta minä huudan avukseni sinua, Herra,

ja minun rukoukseni tulee varhain sinun eteesi.

15 *Ps. 13:2; Ps. 22:2; Ps. 44:25Miksi, Herra, hylkäät minun sieluni,

miksi peität kasvosi minulta?

16 Minä olen kurja ja lähellä kuolemaa

hamasta nuoruudestani,

minä kärsin sinun kauhujasi, olen neuvoton.

17 Sinun vihasi vyöryy minun ylitseni,

sinun hirmusi hukuttavat minut.

18 Ne saartavat minua kaiken päivää kuin vedet,

ne kaikki yhdessä piirittävät minua.

19 *Job 17:13Ystävät ja toverit sinä olet karkoittanut

minusta kauas,

pimeys on minun ainoa tuttavani.

Kanto-psalmo de la Koraĥidoj. Al la ĥorestro. Por maĥalat-leanoto. Instruo de Heman, la Ezraĥido.

1 Ho Eternulo, Dio de mia savo!

Tage kaj nokte mi krias antaŭ Vi.

2 Mia preĝo venu antaŭ Vian vizaĝon;

Klinu Vian orelon al mia ploro.

3 Ĉar mia animo trosatiĝis de malbonoj

Kaj mia vivo atingis Ŝeolon.

4 Mi similiĝis al la forirantoj en la tombon;

Mi fariĝis kiel viro sen fortoj,

5 Etendita inter mortintoj;

Kiel mortigitoj, kuŝantaj en la tombo,

Kiujn Vi jam ne rememoras

Kaj kiuj estas forigitaj for de Via mano.

6 Vi metis min en la plej profundan foson,

En mallumon, en abismon.

7 Pezas sur mi Via furiozo,

Kaj per ĉiuj Viaj ondoj Vi min premas. Sela.

8 Vi malproksimigis de mi miajn konatojn,

Vi faris min abomenaĵo por ili;

Mi estas enŝlosita, kaj mi ne povas eliri.

9 Mia okulo mallumiĝis de malĝojo;

Mi vokas Vin, ho Eternulo, ĉiutage,

Mi etendas al Vi miajn manojn.

10 Ĉu por mortintoj Vi faros miraklojn?

Ĉu malvivuloj leviĝos kaj gloros Vin? Sela.

11 Ĉu en la tombo estos rakontata Via boneco,

Kaj fidindeco en la abismo?

12 Ĉu en la mallumo estos konataj Viaj mirakloj,

Kaj Via justeco en la lando de forgeso?

13 Sed mi vokas al Vi, ho Eternulo,

Kaj matene mia preĝo Vin renkontas.

14 Kial, ho Eternulo, Vi forpuŝas mian animon?

Kial Vi kaŝas Vian vizaĝon de mi?

15 Mi estas mizera kaj senforta detempe de la juneco;

Mi portas Viajn terurojn, mi konsumiĝas.

16 Venis sur min Via furiozo,

Viaj timigoj min dispremas.

17 Ili ĉirkaŭas min, kiel akvo, ĉiutage;

Ili tute min ĉirkaŭsieĝas.

18 Vi malproksimigis de mi amanton kaj amikon;

Miaj konatoj estas en mallumo.