1 Job vastasi ja sanoi:3 Jo kymmenenkin kertaa olette minua häväisseet, häpeämättä te minua rääkkäätte.4 Olenko todella hairahtunut, yöpyykö hairahdukseni minun luonani?5 Tahi voitteko todella ylvästellä minua vastaan ja todistaa minun ansainneen häpeäni?6 Tietäkää siis, että Jumala on tehnyt minulle vääryyttä ja on kietonut minut verkkoonsa.7 Katso, minä huudan: 'Väkivaltaa!' enkä saa vastausta; huudan apua, mutta ei ole mitään oikeutta.8 Hän on aidannut tieni, niin etten pääse ylitse, ja on levittänyt pimeyden poluilleni.9 Hän on riisunut minulta kunniani ja ottanut kruunun minun päästäni.10 Hän repi minut maahan joka puolelta, niin että olen mennyttä, ja hän tempasi irti toivoni niinkuin puun.11 Hän päästi vihansa syttymään minua vastaan ja piti minua vihollisenansa.12 Hänen sotajoukkonsa tulivat yhdessä ja tekivät tiensä minua vastaan ja leiriytyivät minun majani ympärille.13 Veljeni hän on minusta loitontanut; tuttavani ovat minusta aivan vieraantuneet.14 Läheiseni ovat minusta luopuneet, ja uskottuni ovat unhottaneet minut.15 Ne, jotka talossani majailevat, ja palvelijattareni pitävät minua muukalaisena, minä olen tullut vieraaksi heidän silmissään.16 Minä kutsun palvelijaani, eikä hän vastaa; minun suuni täytyy nöyrästi rukoilla häntä.17 Hengitykseni on vastenmielinen vaimolleni, hajuni on äitini pojista ilkeä.18 Poikasetkin halveksivat minua; kun nousen, niin he puhuvat minusta pilkkojaan.19 Kaikki seuratoverini inhoavat minua, ja ne, joita minä rakastin, ovat kääntyneet minua vastaan.20 Luuni ovat tarttuneet nahkaani, ihooni, eikä minusta ole enää kuin ikenet jäljellä.21 Armahtakaa minua, armahtakaa, te, minun ystäväni, sillä Jumalan käsi on minuun koskenut.22 Miksi vainoatte minua niinkuin Jumala, ettekä saa kylläänne minun lihastani?23 Oi, jospa minun sanani kirjoitettaisiin muistiin, jospa ne piirrettäisiin kirjaan,24 rautataltalla ja lyijyllä hakattaisiin kallioon ikuisiksi ajoiksi!25 Mutta minä tiedän lunastajani elävän, ja viimeisenä hän on seisova multien päällä.26 Ja sittenkuin tämä nahka on yltäni raastettu ja olen ruumiistani irti, saan minä nähdä Jumalan.27 Hänet olen minä näkevä apunani; minun silmäni saavat nähdä hänet-eikä vieraana. Munaskuuni hiukeavat sisimmässäni.28 Kun sanotte: 'Kuinka vainoammekaan häntä!' -minusta muka löydetään asian juuri-

1 Iov a luat cuvîntul şi a zis:2 ,,Pînă cînd îmi veţi întrista sufletul, şi mă veţi zdrobi cu cuvîntările voastre?3 Iată că de zece ori m'aţi batjocorit; nu vă este ruşine să vă purtaţi aşa?4 Dacă am păcătuit cu adevărat, numai eu sînt răspunzător de aceasta.5 Credeţi că mă puteţi lua de sus? Credeţi că mi-aţi dovedit că sînt vinovat?6 Atunci să ştiţi că Dumnezeu mă urmăreşte, şi mă înveleşte cu laţul Lui.7 Iată, ţip de silnicie, şi nimeni nu răspunde; cer dreptate, şi dreptate nu este!8 Mi -a tăiat orice ieşire, şi nu pot trece; a răspîndit întunerec pe cărările mele.9 M'a despoiat de slava mea, mi -a luat cununa de pe cap,10 m'a zdrobit din toate părţile, şi pier; mi -a smuls nădejdea ca pe un copac.11 S'a aprins de mînie împotriva mea, S'a purtat cu mine ca şi cu un vrăjmaş.12 Oştile Lui au pornit deodată înainte, şi-au croit drum pînă la mine, şi au tăbărît în jurul cortului meu.13 A depărtat pe fraţii mei dela mine, şi prietenii mei s'au înstrăinat de mine.14 Rudele mele m'au părăsit, şi cei mai deaproape ai mei m'au uitat.15 Casnicii mei şi slugile mele mă privesc ca pe un străin, în ochii lor sînt un necunoscut.16 Chem pe robul meu, şi nu răspunde; îl rog cu gura mea, şi degeaba.17 Suflarea mea a ajuns nesuferită nevestei mele, şi duhoarea mea a ajuns nesuferită fiilor mamei mele.18 Pînă şi copiii mă dispreţuiesc: dacă mă scol, ei mă ocărăsc.19 Aceia în cari mă încredeam mă urăsc, aceia pe cari îi iubeam s'au întors împotriva mea.20 Oasele mi se ţin de piele şi de carne; nu mi -a mai rămas decît pielea de pe dinţi.21 Fie-vă milă, fie-vă milă de mine, prietenii mei! Căci mîna lui Dumnezeu m'a lovit.22 Dece mă urmăriţi ca Dumnezeu? Şi nu vă mai săturaţi de carnea mea?23 Oh! aş vrea ca vorbele mele să fie scrise, să fie scrise într'o carte;24 aş vrea să fie săpate cu un priboi de fier şi cu plumb în stîncă pe vecie...25 Dar ştiu că Răscumpărătorul meu este viu, şi că se va ridica la urmă pe pămînt.26 Chiar dacă mi se va nimici pielea, şi chiar dacă nu voi mai avea carne, voi vedea totuş pe Dumnezeu.27 Îl voi vedea şi-mi va fi binevoitor; ochii mei Îl vor vedea, şi nu ai altuia. Sufletul meu tînjeşte de dorul acesta înlăuntrul meu.28 Atunci veţi zice: ,Pentruce -l urmăream noi?` Căci dreptatea pricinii mele va fi cunoscută.29 Temeţi-vă de sabie: căci pedepsele date cu sabia sînt grozave! Şi să ştiţi că este o judecată.``