2 Kuulkaa, kuulkaa hänen äänensä pauhinaa ja kohinaa, joka käy hänen suustansa.3 Hän laskee sen kaikumaan kaiken taivaan alla, lähettää leimauksensa maan ääriin asti.4 Sen kintereillä ärjyy ääni, hän korottaa väkevän äänensä jylinän, eikä hän säästä salamoitaan, äänensä raikuessa.5 Ihmeellisesti Jumala korottaa äänensä jylinän, hän tekee suuria tekoja, joita emme käsittää taida.6 Sillä hän sanoo lumelle: 'Putoa maahan', samoin sadekuurolle, rankkasateittensa ryöpylle.7 Niin hän kytkee jokaiselta kädet, että kaikki ihmiset hänen tekonsa tietäisivät.8 Pedot vetäytyvät piiloon ja pysyvät luolissansa.9 Tähtitarhasta tulee tuulispää, pohjan ilmalta pakkanen.10 Jumalan henkäyksestä syntyy jää, ja aavat vedet ahdistuvat.11 Hän myös kuormittaa pilvet kosteudella ja hajottaa välähtelevät ukkosvaarunsa.12 Ne vyöryvät sinne tänne hänen ohjauksestaan, tehdäkseen maanpiirin päällä kaiken, mitä hän niille määrää.13 Hän antaa niiden osua milloin maalle vitsaukseksi, milloin siunaukseksi.14 Ota tämä korviisi, Job; pysähdy ja tarkkaa Jumalan ihmetöitä.15 Tiedätkö, kuinka Jumala niillä tekonsa teettää ja kuinka hän antaa pilviensä leimausten loistaa?16 Käsitätkö pilvien punnituksen, hänen ihmeensä, joka on kaikkitietävä?17 Sinä, jonka vaatteet kuumenevat, kun maa on raukeana etelän helletuulesta,18 kaarrutatko sinä hänen kanssansa taivaan, joka on vahva kuin valettu kuvastin?19 Neuvo, mitä meidän on hänelle sanottava; pimeydessämme emme voi tuoda esiin mitään.20 Olisiko hänelle ilmoitettava, että tahtoisin puhua? Kukapa vaatisi omaa tuhoansa!21 Ja nyt: ei voida katsella valoa, joka kirkkaana loistaa, kun tuuli on puhaltanut puhdistaen taivaan.22 Pohjoisesta tulee kultainen hohde; Jumalan yllä on peljättävä valtasuuruus.23 Kaikkivaltiasta emme saata käsittää, häntä, joka on suuri voimassa, joka ei oikeutta ja täydellistä vanhurskautta polje.

1 La auzul acestor lucruri îmi tremură inima de tot, şi sare din locul ei.2 Ascultaţi, ascultaţi trăsnetul tunetului Său, bubuitul care iese din gura Lui!3 Îl rostogoleşte pe toată întinderea cerurilor, şi fulgerul Lui luminează pînă la marginile pămîntului.4 Apoi se aude un bubuit, tună cu glasul Lui măreţ; şi nu mai opreşte fulgerul, de îndată ce răsună glasul Lui.5 Dumnezeu tună cu glasul Lui în chip minunat; face lucruri mari pe cari noi nu le înţelegem.6 El zice zăpezii: ,Cazi pe pămînt!` Zice acelaş lucru ploii, chiar şi celor mai puternice ploi.7 Pecetluieşte mîna tuturor oamenilor, pentruca toţi să se recunoască de făpturi ale Lui.8 Fiara sălbatică se trage într'o peşteră, şi se culcă în vizuina ei.9 Vijelia vine dela miazăzi, şi frigul, din vînturile dela miazănoapte.10 Dumnezeu, prin suflarea Lui, face ghiaţa, şi micşorează locul apelor mari.11 Încarcă norii cu aburi, şi -i risipeşte schinteietori;12 mişcarea lor se îndreaptă după planurile Lui, pentru împlinirea a tot ce le porunceşte El pe faţa pămîntului locuit.13 Îi face să pară ca o nuia cu care loveşte pămîntul, sau ca un semn al dragostei Lui.14 Iov, ia aminte la aceste lucruri! Priveşte liniştit minunile lui Dumnezeu!15 Ştii cum cîrmuieşte Dumnezeu norii, şi cum face să strălucească din ei fulgerul Său?16 Înţelegi tu plutirea norilor, minunile Aceluia a cărui ştiinţă este desăvîrşită?17 Ştii pentruce ţi se încălzesc veşmintele, cînd se odihneşte pămîntul de vîntul de miazăzi?18 Poţi tu să întinzi cerurile ca El, tari ca o oglindă turnată?19 Arată-ne ce trebuie să -I spunem. Căci sîntem prea neştiutori ca să -I putem vorbi.20 Cine -I va da de veste că Îi voi vorbi? Dar care este omul care-şi doreşte pierderea?21 Acum, fireşte, nu putem vedea lumina soarelui care străluceşte în dosul norilor, dar va trece un vînt şi -l va curăţi;22 dela miază-noapte ne vine aurora, şi ce înfricoşată este măreţia care înconjoară pe Dumnezeu!23 Pe Cel Atotputernic nu -L putem ajunge, căci este mare în tărie, dar dreptul şi dreptatea deplină El nu le frînge.24 De aceea oamenii trebuie să se teamă de El; El nu-Şi îndreaptă privirile spre cei ce se cred înţelepţi.``