1 Job vastasi ja sanoi:3 Jos ihminen tahtoisi riidellä hänen kanssaan, ei hän voisi vastata hänelle yhteen tuhannesta.4 Hän on viisas mieleltään ja väkevä voimaltaan kuka on niskoitellut häntä vastaan ja jäänyt rankaisematta?5 Hän siirtää vuoret äkkiarvaamatta, hän kukistaa ne vihassansa;6 hän järkyttää maan paikaltaan, ja sen patsaat vapisevat;7 hän kieltää aurinkoa, ja se ei nouse, ja hän lukitsee tähdet sinetillään;8 hän yksinänsä levittää taivaat ja tallaa meren kuohun kukkuloita;9 hän loi Seulaset ja Kalevanmiekan, Otavan ja eteläiset tähtitarhat;10 hän tekee suuria, tutkimattomia tekoja, ihmeitä ilman määrää.11 Katso, hän käy ohitseni, enkä minä häntä näe; hän liitää ohi, enkä minä häntä huomaa.12 Katso, hän tempaa saaliinsa, kuka voi häntä estää, kuka sanoa hänelle: 'Mitä sinä teet?'13 Jumala ei taltu vihastansa; hänen allensa vaipuvat Rahabin auttajat.14 Minäkö sitten voisin vastata hänelle, valita sanojani häntä vastaan?15 Vaikka oikeassakin olisin, en saisi vastatuksi; minun täytyisi tuomariltani armoa anoa.16 Jos minä huutaisin ja hän minulle vastaisikin, en usko, että hän ottaisi korviinsa huutoani,17 hän, joka ajaa minua takaa myrskytuulessa ja lisää haavojeni lukua syyttömästi,18 joka ei anna minun vetää henkeäni, vaan täyttää minut katkeralla tuskalla.19 Jos väkevän voimaa kysytään, niin hän sanoo: 'Tässä olen!' mutta jos oikeutta, niin: 'Kuka vetää minut tilille?'20 Vaikka olisin oikeassa, niin oma suuni tuomitsisi minut syylliseksi; vaikka olisin syytön, niin hän kuitenkin minut vääräksi tekisi.21 Syytön minä olen. En välitä hengestäni, elämäni on minulle halpa.22 Yhdentekevää kaikki; sentähden minä sanon: hän lopettaa niin syyttömän kuin syyllisenkin.23 Jos ruoska äkkiä surmaa, niin hän pilkkaa viattomain epätoivoa.24 Maa on jätetty jumalattoman valtaan, hän peittää sen tuomarien kasvot-ellei hän, kuka sitten?25 Minun päiväni rientävät juoksijata nopeammin, pakenevat onnea näkemättä,26 ne kiitävät pois niinkuin ruokovenheet, niinkuin kotka, joka iskee saaliiseen.27 Jos ajattelen: tahdon unhottaa tuskani, muuttaa muotoni ja ilostua,28 niin minä kauhistun kaikkia kipujani, tiedän, ettet julista minua viattomaksi.29 Syyllisenä täytyy minun olla; miksi turhaan itseäni vaivaan?30 Jos vaikka lumessa peseytyisin ja puhdistaisin käteni lipeällä,31 silloinkin sinä upottaisit minut likakuoppaan, niin että omat vaatteeni minua inhoisivat.32 Sillä ei ole hän ihminen niinkuin minä, voidakseni vastata hänelle ja käydäksemme oikeutta keskenämme.33 Ei ole meillä riidanratkaisijaa, joka laskisi kätensä meidän molempien päälle34 ja ottaisi hänen vitsansa pois minun päältäni, niin ettei hänen kauhunsa peljättäisi minua;

1 Iov a luat cuvîntul şi a zis:2 ,,Ştiu bine că este aşa. Şi cum ar putea omul să-şi scoată dreptate înaintea lui Dumnezeu?3 Dacă ar voi să se certe cu El, din o mie de lucruri n'ar putea să răspundă la unul singur.4 A Lui este înţelepciunea, şi atotputernicia: cine I s'ar putea împotrivi fără să fie pedepsit?5 El mută deodată munţii, şi -i răstoarnă în mînia Sa.6 Zguduie pămîntul din temelia lui, de i se clatină stîlpii.7 Porunceşte soarelui, şi soarele nu mai răsare; şi ţine stelele supt pecetea Lui.8 Numai El întinde cerurile, şi umblă pe înălţimile mării.9 El a făcut Ursul mare, luceafărul de seară şi Raliţele, şi stelele din ţinuturile de miazăzi.10 El face lucruri mari şi nepătrunse, minuni fără număr.11 Iată, El trece pe lîngă mine, şi nu -L văd, se duce şi nu -L zăresc.12 Dacă apucă El, cine -L va opri? Cine -I va zice: ,,Ce faci?``13 Dumnezeu nu-Şi întoarce mînia; supt El se pleacă toţi sprijinitorii mîndriei.14 Şi eu, cum să -I răspund? Ce cuvinte să aleg?15 Chiar dacă aş avea dreptate, nu I-aş răspunde. Nu pot decît să mă rog judecătorului.16 Şi chiar dacă m'ar asculta, cînd Îl chem, tot n'aş putea crede că mi'a ascultat glasul;17 El, care mă izbeşte ca într'o furtună, care îmi înmulţeşte fără pricină rănile,18 care nu mă lasă să răsuflu, mă satură de amărăciune.19 Să alerg la putere? El este atotputernic. La dreptate? Cine mă va apăra?20 Oricîtă dreptate aş avea, gura mea mă va osîndi; şi oricît de nevinovat aş fi, El mă va arăta ca vinovat.21 Nevinovat! Sînt; dar nu ţin la viaţă, îmi dispreţuiesc viaţa.22 Ce-mi pasă la urma urmei? Căci, îndrăznesc s'o spun: El nimiceşte pe cel nevinovat ca şi pe cel vinovat.23 Şi dacă biciul ar pricinui măcar îndată moartea!... Dar El rîde de încercările celui nevinovat.24 Pămîntul este dat pe mînile celui nelegiuit; El acopere ochii judecătorilor; de nu El, apoi cine altul?25 Zilele mele aleargă mai iuţi decît un alergător; fug fără să fi văzut fericirea;26 trec ca şi corăbiile cele iuţi, ca vulturul care se răpede asupra prăzii.27 Dacă zic: ,Vreau să-mi uit suferinţele, să-mi las întristarea, şi să fiu voios,`28 sînt îngrozit de toate durerile mele. Ştiu că nu mă vei scoate nevinovat.29 Şi dacă voi fi judecat vinovat, pentruce să mă mai trudesc degeaba?30 Chiar dacă m'aş spăla cu zăpadă, chiar dacă mi-aş curăţi mînile cu leşie,31 Tu tot m'ai cufunda în mocirlă, de s'ar scîrbi pînă şi hainele de mine!32 Căci El nu este un om ca mine, ca să -I pot răspunde, şi să mergem împreună la judecată.33 Nici nu este vreun mijlocitor între noi, care să-şi pună mîna peste noi amîndoi.34 Să-Şi tragă însă varga deasupra mea, şi să nu mă mai turbure spaima Lui.35 Atunci voi vorbi şi nu mă voi teme de El. Altfel, nu sînt stăpîn pe mine.