1 Ouvi-me, vós os

que seguis a justiça,

os que buscais ao Senhor. Olhai

para a rocha de onde fostes cortados,

e para a caverna

do poço

de onde fostes cavados.

2 Olhai para Abraão, vosso pai,

e para Sara, que vos deu à luz;

porque, sendo ele só,

o chamei, e o abençoei

e o multipliquei.

3 Porque o Senhor consolará a Sião;

consolará a todos os seus lugares assolados,

e fará o seu deserto

como o Éden,

e a sua solidão

como o jardim do Senhor;

gozo e alegria se achará nela,

ação de graças,

e voz de melodia.

4 Atendei-me, povo meu, e nação minha,

inclinai os ouvidos para mim;

porque de mim sairá a lei,

e o meu juízo farei repousar

para a luz dos povos.

5 Perto está a minha justiça,

vem saindo a minha salvação,

e os meus braços julgarão os povos;

as ilhas me aguardarão,

e no meu braço

esperarão.

6 Levantai os vossos olhos

para os céus,

e olhai para a terra em baixo,

porque os céus desaparecerão

como a fumaça,

e a terra se envelhecerá

como roupa,

e os seus moradores morrerão semelhantemente;

porém a minha salvação durará

para sempre,

e a minha justiça

não será

abolida.

7 Ouvi-me,

vós que conheceis a justiça,

povo em cujo coração está a minha lei;

não temais o opróbrio

dos homens,

nem vos turbeis

pelas suas

injúrias.

8 Porque a traça os roerá

como a roupa,

e o bicho os comerá

como a lã;

mas a minha justiça durará

para sempre,

e a minha salvação

de geração em geração.

9 Desperta, desperta,

veste-te de força,

ó braço do Senhor;

desperta como nos dias passados,

como nas gerações antigas.

Não és tu aquele que cortou

em pedaços a Raabe,

o que feriu ao chacal?

10 Não és tu aquele que secou o mar,

as águas do grande abismo? O

que fez o caminho no fundo

do mar, para

que passassem os remidos?

11 Assim voltarão os resgatados

do Senhor,

e virão a Sião

com júbilo,

e perpétua alegria haverá

sobre as suas cabeças;

gozo e alegria alcançarão,

a tristeza

e o gemido

fugirão.

12 Eu, eu sou aquele

que vos consola;

quem, pois, és tu

para que temas o homem

que é mortal,

ou o filho do homem,

que se tornará em erva?

13 E te esqueces do Senhor que te criou,

que estendeu os céus,

e fundou a terra,

e temes continuamente todo o dia o furor

do angustiador,

quando se prepara para destruir;

pois onde está o furor

do que te atribulava?

14 O exilado cativo depressa será solto,

e não morrerá

na caverna,

e o seu pão

não lhe faltará.

15 Porque eu sou o Senhor teu Deus,

que agito o mar,

de modo

que bramem as suas ondas. O Senhor

dos Exércitos

é o seu nome.

16 E ponho as minhas palavras

na tua boca, e te cubro

com a sombra da minha mão;

para plantar os céus,

e para fundar a terra,

e para dizer a Sião: Tu és o meu povo.

17 Desperta, desperta, levanta-te,

ó Jerusalém, que bebeste

da mão do Senhor o cálice

do seu furor; bebeste

e sorveste os sedimentos

do cálice do atordoamento.

18 De todos os filhos que ela teve,

nenhum há que a guie mansamente;

e de todos os filhos que criou,

nenhum há que a tome pela mão.

19 Estas duas coisas te aconteceram;

quem terá compaixão

de ti? A assolação,

e o quebrantamento,

e a fome,

e a espada! Por

quem te consolarei?

20 Os teus filhos já desmaiaram,

jazem nas entradas

de todos os caminhos,

como o antílope na rede;

cheios estão do furor do Senhor

e da repreensão do teu Deus.

21 Portanto agora ouve isto,

ó aflita, e embriagada,

mas não de vinho.

22 Assim diz o teu Senhor o Senhor,

e o teu Deus,

que pleiteará a causa do seu povo:

Eis que eu tomo

da tua mão o cálice do atordoamento,

os sedimentos do cálice

do meu furor,

nunca mais dele beberás.

23 Porém, pô-lo-ei nas mãos

dos que te entristeceram,

que disseram à tua alma:

Abaixa-te, e passaremos

sobre ti;

e tu puseste as tuas costas

como chão, e como caminho,

aos viandantes.

1 LUISTER na My, julle wat die geregtigheid najaag, wat die Here soek! Aanskou die rots waaruit julle gekap is en die holte van die put waaruit julle gegrawe is.

2 Aanskou Abraham, julle vader, en Sara, wat julle gebaar het; want as eenling het Ek hom geroep en hom geseën en hom vermenigvuldig.

3 Want die Here vertroos Sion; Hy vertroos al sy puinhope en maak sy woestyn soos Eden en sy wildernis soos die tuin van die Here; vreugde en blydskap sal daarin gevind word, danksegging en die klank van liedere.

4 Luister na My, my volk, en neig die oor tot My, my nasie! Want 'n wet sal van My uitgaan, en Ek sal my reg vasstel as 'n lig van die volke.

5 My oorwinning is naby, my heil trek uit en my arms sal die volke oordeel; op My sal die eilande wag, en op my arm sal hulle hoop.

6 Slaan julle oë op na die hemel en aanskou die aarde daaronder; want die hemel sal soos rook verdwyn en die aarde soos 'n kleed verslyt en sy bewoners soos muskiete sterwe; maar my heil sal vir ewig bestaan en my geregtigheid nie verbreek word nie.

7 Luister na My, julle wat die geregtigheid ken, volk in wie se hart my wet is! Wees nie bevrees vir die smaad van mense en skrik nie vir hulle skimptaal nie;

8 want die mot sal hulle opeet soos 'n kleed, en die wurm sal hulle verteer soos wol; maar my geregtigheid sal vir ewig bestaan en my heil van geslag tot geslag.

9 Ontwaak, ontwaak, beklee u met sterkte, arm van die Here! Ontwaak soos in die dae van die voortyd, onder die geslagte van lank gelede. Is dit nie u wat Rahab neergekap, wat die seemonster deurboor het nie?

10 Is dit nie u wat die see, die waters van die groot wêreldvloed drooggemaak het nie, wat van die dieptes van die see 'n pad gemaak het vir die deurtog van die verlostes nie?

11 So sal dan die losgekooptes van die Here teruggaan en na Sion kom met gejubel, en ewige vreugde sal op hulle hoof wees; vreugde en blydskap sal hulle verkry; kommer en gesug vlug weg.

12 Ek is dit wat julle troos! Wie is jy, dat jy bevrees is vir die mens wat moet sterwe, en vir die mensekind wat oorgegee word soos gras? —

13 dat jy vergeet die Here wat jou gemaak het, wat die hemel uitgesprei en die aarde gegrond het; dat jy gedurigdeur die hele dag bewe vir die grimmigheid van die verdrukker as hy dit daarop toelê om te verwoes? Waar is dan die grimmigheid van die verdrukker?

14 Die in boeie gekromde word gou losgelaat en sal nie sterwend in die kuil neerdaal nie, en sy brood sal nie ontbreek nie.

15 Maar Ek is die Here jou God wat die see in beroering bring, sodat sy golwe bruis; Here van die leërskare is sy Naam!

16 En Ek het my woorde in jou mond gelê en in die skaduwee van my hand jou verberg; om die hemel te plant en die aarde te grond en aan Sion te sê: My volk is jy!

17 ONTWAAK, ontwaak, staan op, Jerusalem, jy wat uit die hand van die Here die beker van sy grimmigheid gedrink het; die kelk van bedwelming het jy uitgedrink, uitgesuig.

18 Nie een van al die seuns wat sy gebaar het, het haar gelei nie; en nie een van al die seuns wat sy grootgemaak het, het haar aan die hand gegryp nie.

19 Hierdie twee dinge het jou oorgekom — wie het medelyde met jou? — verwoesting en verbreking, hongersnood en swaard. Hoe sou ek jou kan troos?

20 Jou kinders het onmagtig gelê by al die straathoeke soos 'n eland in 'n vangkuil, vol van die grimmigheid van die Here, van die dreiging van jou God.

21 Daarom, hoor tog dit, ellendige, en jy wat dronk is, maar nie van wyn nie!

22 So sê jou Here, die Here, en jou God wat die saak van sy volk verdedig: Kyk, Ek neem die beker van bedwelming uit jou hand, die kelk van my grimmigheid; jy sal dit verder nie meer drink nie.

23 Maar Ek sal dit in die hand gee van die wat jou droefheid aandoen, wat vir jou gesê het: Buig, dat ons oor kan gaan; en jy moes jou rug maak soos die grond en soos 'n straat vir die wat daaroor gaan.