1 Oh! Se fendesses os céus,

e descesses,

e os montes se escoassem

de diante da tua face,

2 Como o fogo abrasador

de fundição,

fogo que faz ferver as águas,

para fazeres notório o teu nome aos teus adversários,

e assim as nações tremessem

da tua

presença!

3 Quando fazias coisas terríveis,

que nunca esperávamos,

descias, e os montes se escoavam diante

da tua face.

4 Porque desde a antiguidade

não se ouviu,

nem com ouvidos se percebeu,

nem com os olhos se viu um Deus além

de ti que trabalha

para aquele

que nele espera.

5 Saíste ao encontro daquele que se alegrava

e praticava justiça e dos que se lembram de ti

nos teus caminhos; eis que te iraste, porque pecamos;

neles há eternidade, para que sejamos salvos.

6 Mas todos nós somos

como o imundo,

e todas as nossas justiças

como trapo da imundícia;

e todos nós murchamos

como a folha,

e as nossas iniquidades

como um vento nos arrebatam.

7 E já ninguém há

que invoque o teu nome,

que se desperte, e te detenhas;

porque escondes de nós o teu rosto,

e nos fazes derreter,

por causa

das nossas iniquidades.

8 Mas agora, ó Senhor,

tu és nosso Pai;

nós o barro

e tu o nosso oleiro;

e todos nós a obra

das tuas mãos.

9 Não te enfureças tanto,

ó Senhor, nem perpetuamente te lembres

da iniquidade; olha, pois,

nós te pedimos,

todos nós somos o teu povo.

10 As tuas santas cidades tornaram-se um deserto;

Sião está feita um deserto,

Jerusalém está

assolada.

11 A nossa santa e gloriosa casa,

em que te louvavam nossos pais,

foi queimada a fogo;

e todas as nossas coisas preciosas se tornaram

em assolação.

12 Conter-te-ias tu ainda

sobre estas coisas,

ó Senhor? Ficarias calado,

e nos afligirias tanto?

1 AG, as U maar die hemele wou skeur, wou neerdaal, dat die berge wankel voor u aangesig

2 — soos vuur die houtjies aan die brand steek, vuur die water laat opborrel — om u Naam aan u teëstanders bekend te maak, sodat nasies voor u aangesig kan bewe

3 wanneer U vreeslike dinge doen waar ons nie op gehoop het nie — as U maar wou neerdaal, sodat die berge wankel voor u aangesig!

4 Van ouds af tog het niemand dit gehoor of verneem nie, geen oog het 'n God gesien wat werksaam is vir wie op Hom wag nie, behalwe U.

5 U kom hom tegemoet wat met vreugde geregtigheid beoefen, hulle wat aan U dink op u weë. Kyk, Ú was toornig, en ons het gesondig; in dié toestand was ons baie lank, en — sal ons verlos word?

6 En ons het almal geword soos 'n onreine, en al ons geregtighede soos 'n besoedelde kleed; en ons het almal verdor soos blare, en ons ongeregtighede het ons weggevoer soos die wind.

7 En daar was niemand wat u Naam aangeroep het, wat hom beywer het om U aan te kleef nie; want U het u aangesig vir ons verberg en laat ons wegsmelt deur ons ongeregtighede.

8 Maar nou, Here, U is ons Vader; ons is die klei, en U is ons Formeerder, en ons almal is die werk van u hand.

9 Here, wees nie uitermate toornig nie, en dink nie vir ewig aan die ongeregtigheid nie; aanskou dit tog dat ons almal u volk is.

10 U heilige stede het 'n woestyn geword; Sion het 'n woestyn geword, Jerusalem 'n wildernis.

11 Ons heilige en heerlike huis waar ons vaders U geloof het, is met vuur verbrand, en al wat vir ons dierbaar was, het 'n puinhoop geword.

12 Here, sal U by hierdie dinge U bedwing? Sal U swyg en ons uitermate verdruk?