1 Vir die musiekleier. 'n Psalm van Dawid. 'n Lied.2 Aan U kom 'n lofsang toe, o God, in Sion, en aan U moet die gelofte betaal word.3 o Hoorder van die gebed, tot U moet alle vlees kom!4 Ongeregtige dinge het die oorhand oor my gehad, maar U versoen ons oortredinge.5 Welgeluksalig is hy wat U uitkies en laat nader kom, dat hy kan woon in u voorhowe. Ons wil versadig word met die goeie van u huis, die heiligheid van u paleis.6 Vreeslike dinge antwoord U ons in geregtigheid, o God van ons heil, vertroue van al die eindes van die aarde en van die verste see!7 Wat die berge grondves deur u krag, wat omgord is met mag,8 wat die gebruis van die seë stilmaak, die gebruis van hulle golwe en die rumoer van die volke;9 sodat die bewoners van die eindes vrees vir u tekens; U laat die uitgange van die môre en die aand jubel.10 U het die land besoek en oorvloed gegee; U verryk dit grootliks; die stroom van God is vol water. U berei hulle koring; ja, so berei U die land.11 U maak sy vore nat, sy kluite gelyk; deur reënbuie maak U dit week; U seën sy uitspruitsel.12 U kroon die jaar van u goedheid, en u voetspore drup van vettigheid.13 Die weivelde van die woestyn drup, en die heuwels gord hulleself met gejuig. [ (Psalms 65:14) Die weivelde is bekleed met troppe kleinvee, en die dale is bedek met koring; hulle juig, ook sing hulle. ]
1 Al Músico principal: Salmo: Cántico de David. A TI es plácida la alabanza en Sión, oh Dios: Y á ti se pagarán los votos.2 Tú oyes la oración: A ti vendrá toda carne.3 Palabras de iniquidades me sobrepujaron: Mas nuestras rebeliones tú las perdonarás.4 Dichoso el que tú escogieres, é hicieres llegar á ti, Para que habite en tus atrios: Seremos saciados del bien de tu casa, De tu santo templo.5 Con tremendas cosas, en justicia, nos responderás tú, Oh Dios de nuestra salud, Esperanza de todos los términos de la tierra, Y de los más remotos confines de la mar.6 Tú, el que afirma los montes con su potencia, Ceñido de valentía:7 El que amansa el estruendo de los mares, el estruendo de sus ondas, Y el alboroto de las gentes.8 Por tanto los habitadores de los fines de la tierra temen de tus maravillas. Tú haces alegrar las salidas de la mañana y de la tarde.9 Visitas la tierra, y la riegas: En gran manera la enriqueces Con el río de Dios, lleno de aguas: Preparas el grano de ellos, cuando así la dispones.10 Haces se empapen sus surcos, Haces descender sus canales: Ablándasla con lluvias, Bendices sus renuevos.11 Tú coronas el año de tus bienes; Y tus nubes destilan grosura.12 Destilan sobre las estancias del desierto; Y los collados se ciñen de alegría.13 Vístense los llanos de manadas, Y los valles se cubren de grano: Dan voces de júbilo, y aun cantan.