1 Jie vargino mane nuo pat jaunystės,­tesako Izraelis,­2 jie vargino mane nuo pat jaunystės, tačiau nenugalėjo.3 Artojai ant mano nugaros arė, išvarydami ilgas vagas.4 Bet teisusis Viešpats nedorėlių pančius sutraukė.5 Tesusigėsta ir pasitraukia visi, kurie nekenčia Siono.6 Tebūna jie kaip stogo žolė, kuri, dar neužaugusi, nuvysta;7 nesusirenka iš jos net sauja pjovėjui nei mažiausias pėdas rišėjui.8 Praeiviai, eidami pro šalį, nesako jiems: "Tepalaimina tave Viešpats. Mes laiminame tave Viešpaties vardu".

1 Kanto de suprenirado. Multe oni afliktis min de post mia juneco, Diras Izrael,2 Multe oni afliktis min de post mia juneco, Sed oni min ne pereigis.3 Sur mia dorso plugis plugistoj, Faris siajn sulkojn longaj.4 La Eternulo estas justa; Li dishakis la ŝnurojn de la malvirtuloj.5 Hontiĝu kaj turniĝu malantaŭen Ĉiuj malamantoj de Cion.6 Ili estu kiel tegmenta herbo, Kiu forvelkas, antaŭ ol oni ĝin elŝiris;7 Per kiu ne plenigas rikoltanto sian manon Nek garbiganto sian baskon.8 Kaj la preterirantoj ne diros: Beno de la Eternulo estu al vi, Ni benas vin per la nomo de la Eternulo.