1 एक ज़मानअ एछणअ इहअ कि यहूदा मुल्खे बोल़णीं लोगा एही गिह:
म्हारी नगरी आसा पाक्की!
बिधाता करा एते गहल़े फाज़त आप्पै!
2 नगरीए प्रऊल़ी घुआल़ा,
ताकि धर्मीं देशे लोग भितरी डेओए,
तिंयां मणछ आसा शुचै-पाक्कै।
3 बिधाता दैआ तिन्नां लै शांती
ज़ुंण तेऊ लै शुचै-पाक्कै रहा अर
ज़ुंण सिधै बिधाते आसरै रहा।
4 सदा रहणअ बिधाते भरोस्सै,
किल्हैकि सह आसा म्हारै सदा लै बडी टोल्हा ज़िहअ ज़ेथ पिछ़ू हाम्हैं शरण लई सका।
5 तेऊ बशैल़ै म्हारै शरेरै दुशमण धरनीं,
तेऊ पाई तिन्नें उछ़टै गहल़ा आल़ी नगरी ढोल़ी ज़ेथ तिंयां बस्सै दै थिऐ,
तिंयां राल़ी तेऊ धरनीं माट्टै जैंदरी।
6 ज़हा रैनै-गरीबा तिंयां हंता तै,
तिंयां हांढा ऐबै ढूल़ी दी नगरी प्रैंदी पोर्ही।
7 हे बिधाता, तूह करा सदा भलअ,
तूह करा तिन्नां लै सरली बात ज़ुंण तेरअ हुकम मना।
8 तूह आसा सह बिधाता ज़सरै आसरै हाम्हैं रहा कि ताह हेरनअ नसाफ करी,
म्हारी सोभै गल्ला आसा तूह ई ज़ेता हाम्हैं च़ाहा।
9 म्हारै दिलै हआ सारी राची तेरी ई सोठ पल़ी दी,
ज़ेभै तूह पृथूई अर एथ बस्सै दै लोगो नसाफ करा,
तेभै लागा सोभी का थोघ कि नसाफ किज़ै आसा।
10 तंऐं किई कदुष्ट मणछा लै तोही झींण,
तिंयां निं भलअ करनअ शिखल़दै ई आथी।
इधी धर्मीं मणछे देशा बी करा तिंयां बूरअ ई,
तिंयां आसा कांणै हुऐ दै,
तिंयां निं समझ़णअ ई च़ाहंदै कि तूह बिधाता किहअ महान आसा।
11 हे बिधाता, तंऐं आसा आपणअ हाथ आजू करी हेरअ द कि तेरै दुशमणा लै सज़ा दैए,
पर अह गल्ल निं तिन्नां का शुझदी आथी,
तिन्नां का लोल़ी थोघ लागअ कि तूह आपणीं परज़ा लै किहअ झ़ूरा।
तेखअ हणैं तिंयां शर्मिंदै!
तिन्नां दै तैहा सज़ा भुगतणै ज़ुंण तंऐं तिन्नां लै डाही दी आसा।
12 ए बिधाता, ताह दैणीं हाम्हां लै बर्गत,
ज़ेतरी गल्ला बी आझ़ तैणीं हाम्हैं पूरी किई,
तेता लै किऐ हाम्हैं तंऐं ई सफल।
13 ए म्हारै परमेशर बिधाता, हाम्हां प्रैंदै किअ होरी राज़,
पर म्हारअ मालक आसा तूह ई अर हाम्हां करनअ ज़िहअ तूह बोले तिहअ।
14 तिंयां दुशमण ता गऐ ऐबै मरी अर
तिंयां निं भिई ज़िऊंदै हणैं किल्हैकि
तंऐं दैनी तिन्नां लै सज़ा अर तंऐं किऐ तिंयां खतम।
ऐबै बिस्सरै तिंयां लोगै पठी।
15 हे बिधाता, तंऐं बढेरअ म्हारअ यहूदा देश आजू,
हाम्हां का हुई ज़ैगा-ज़िम्मीं बी पैहलै का खास्सी,
एता करै हुई म्हारी होर बी खास्सी इज़त।
16 ए बिधाता, ज़ांऊं तंऐं हाम्हां आपणीं परज़ा लै सज़ा दैनी,
तेखअ फिरै हाम्हैं ताह बाखा संघा किई ताह सेटा अरज़।
17 हे बिधाता, तंऐं छ़ड़ैऊई हाम्हां का एही लैल़ा-पकारा
ज़ेही बेटल़ी सूंणें दाहे शूल़ उझ़ुई करै लागा।
18 हाम्हैं बी थिऐ सुंदी बेटल़ी ज़िहै, अर शूल़ बी उझ़ुऐ हाम्हां तिहै ई,
पर हुअ निं म्हारै किछ़ै, तेथ निखल़ी सिधी बागरी!
हाम्हैं निं म्हारै देशै किछ़ै ज़ितअ,
नां हाम्हां का आजू आद-लुआद हुई कि संसारै बस्से।
19 ओ बिधाता, तेरी परज़ा मांझ़ै ज़ुंण म्हारै लोग मरी आसा गऐ दै,
तिंयां हणैं भिई ज़िऊंदै! तिन्नें ल्हासा दी फिरनअ भिई शाह।
ज़ेतरै बी तिंयां तिन्नें घोरी दी सुत्तै दै आसा,
तिंयां उझ़णै खल़ै संघा बोल़णीं तिन्नां खुशीए गिहा।
ज़ेही दोत्तकी ओशा करै धरती हरी फिरा,
हे बिधाता, तिहै फरेऊंणअ ताह तिन्नां लै शाह ज़ुंण पैहलकै ज़मानै मरी आसा गऐ दै।
20 मेरै यहूदा मुल्खे लोगो, आपणैं घअरा भितरा लै डेओआ, संघा डाहा पिछ़ू दुआर हूल़ी। तेभै तैणीं रहा थोल़ी घल़ी लुक्की ज़ेभै तैणीं कि बिधातो रोश्श फांभअ निं होए। 21 बिधाता एछणअ स्वर्गा का पृथूई दी सोभी लै तिन्नें पापे सज़ा दैंदअ। ज़ेभै सह इहअ करे, तेभै ज़ुंण काट-मार अर च़ोरी करै होए किअ द, सह हणअ सोभी नदरी प्रगट अर ज़सरी हत्या होए हुई दी, तिंयां निं तेभै धरती बी च़ोरी डाहणैं।