1 In finem. Psalmus ipsi David.

2 Exspectans exspectavi Dominum,

et intendit mihi.

3 Et exaudivit preces meas,

et eduxit me de lacu miseriæ et de luto fæcis.

Et statuit super petram pedes meos,

et direxit gressus meos.

4 Et immisit in os meum canticum novum,

carmen Deo nostro.

Videbunt multi, et timebunt,

et sperabunt in Domino.

5 Beatus vir cujus est nomen Domini spes ejus,

et non respexit in vanitates et insanias falsas.

6 Multa fecisti tu, Domine Deus meus, mirabilia tua ;

et cogitationibus tuis non est qui similis sit tibi.

Annuntiavi et locutus sum :

multiplicati sunt super numerum.

7 Sacrificium et oblationem noluisti ;

aures autem perfecisti mihi.

Holocaustum et pro peccato non postulasti ;

8 tunc dixi : Ecce venio.

In capite libri scriptum est de me,

9 ut facerem voluntatem tuam.

Deus meus, volui,

et legem tuam in medio cordis mei.

10 Annuntiavi justitiam tuam in ecclesia magna ;

ecce labia mea non prohibebo : Domine, tu scisti.

11 Justitiam tuam non abscondi in corde meo ;

veritatem tuam et salutare tuum dixi ;

non abscondi misericordiam tuam et veritatem tuam a concilio multo.

12 Tu autem, Domine, ne longe facias miserationes tuas a me ;

misericordia tua et veritas tua semper susceperunt me.

13 Quoniam circumdederunt me mala quorum non est numerus ;

comprehenderunt me iniquitates meæ, et non potui ut viderem.

Multiplicatæ sunt super capillos capitis mei,

et cor meum dereliquit me.

14 Complaceat tibi, Domine, ut eruas me ;

Domine, ad adjuvandum me respice.

15 Confundantur et revereantur simul,

qui quærunt animam meam ut auferant eam ;

convertantur retrorsum et revereantur,

qui volunt mihi mala.

16 Ferant confestim confusionem suam,

qui dicunt mihi : Euge, euge !

17 Exsultent et lætentur super te omnes quærentes te ;

et dicant semper : Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum.

18 Ego autem mendicus sum et pauper ;

Dominus sollicitus est mei.

Adjutor meus et protector meus tu es ;

Deus meus, ne tardaveris.