1 In finem. Intellectus filiis Core.

2 Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum,

ita desiderat anima mea ad te, Deus.

3 Sitivit anima mea ad Deum fortem, vivum ;

quando veniam, et apparebo ante faciem Dei ?

4 Fuerunt mihi lacrimæ meæ panes die ac nocte,

dum dicitur mihi quotidie : Ubi est Deus tuus ?

5 Hæc recordatus sum, et effudi in me animam meam,

quoniam transibo in locum tabernaculi admirabilis, usque ad domum Dei,

in voce exsultationis et confessionis, sonus epulantis.

6 Quare tristis es, anima mea ?

et quare conturbas me ?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei,

7 et Deus meus.

Ad meipsum anima mea conturbata est :

propterea memor ero tui de terra Jordanis et Hermoniim a monte modico.

8 Abyssus abyssum invocat, in voce cataractarum tuarum ;

omnia excelsa tua, et fluctus tui super me transierunt.

9 In die mandavit Dominus misericordiam suam,

et nocte canticum ejus ;

apud me oratio Deo vitæ meæ.

10 Dicam Deo : Susceptor meus es ;

quare oblitus es mei ?

et quare contristatus incedo, dum affligit me inimicus ?

11 Dum confringuntur ossa mea,

exprobraverunt mihi qui tribulant me inimici mei,

dum dicunt mihi per singulos dies : Ubi est Deus tuus ?

12 Quare tristis es, anima mea ?

et quare conturbas me ?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei, et Deus meus.