1 In finem. Psalmus ipsi David.

2 Beatus qui intelligit super egenum et pauperem :

in die mala liberabit eum Dominus.

3 Dominus conservet eum, et vivificet eum,

et beatum faciat eum in terra,

et non tradat eum in animam inimicorum ejus.

4 Dominus opem ferat illi super lectum doloris ejus ;

universum stratum ejus versasti in infirmitate ejus.

5 Ego dixi : Domine, miserere mei ;

sana animam meam, quia peccavi tibi.

6 Inimici mei dixerunt mala mihi :

Quando morietur, et peribit nomen ejus ?

7 Et si ingrediebatur ut videret, vana loquebatur ;

cor ejus congregavit iniquitatem sibi.

Egrediebatur foras et loquebatur.

8 In idipsum adversum me susurrabant omnes inimici mei ;

adversum me cogitabant mala mihi.

9 Verbum iniquum constituerunt adversum me :

Numquid qui dormit non adjiciet ut resurgat ?

10 Etenim homo pacis meæ in quo speravi,

qui edebat panes meos,

magnificavit super me supplantationem.

11 Tu autem, Domine, miserere mei,

et resuscita me ; et retribuam eis.

12 In hoc cognovi quoniam voluisti me,

quoniam non gaudebit inimicus meus super me.

13 Me autem propter innocentiam suscepisti ;

et confirmasti me in conspectu tuo in æternum.

14 Benedictus Dominus Deus Israël

a sæculo et usque in sæculum. Fiat, fiat.