Apocalipse 15

De säwen Enjel met de säwen Ploagen

1 Un ekj sach een aundret Wundatieekjen em Himmel, groot un wundaboa: Säwen Enjel hauden de säwen latste Ploagen; wiels doarenn es Gott siene Wutt erfelt. 2 Un ekj sach, soo aus een glausnet Mäa met Fia jemischt; un de Jewenna äwa daut Tia un äwa daut Bilt un äwa sien Moltieekjen un äwa daut Numma von sien Nomen, stunden opp daut glausne Mäa, dee hauden Hoapen von Gott. 3 Un see sinjen daut Leet von Moses, Gott sien Kjnajcht, un daut Leet von daut Laum un säden: Groot un wundaboa sent diene Woakjen, Har, Gott, Aulmajchtja! Jerajcht un woarhauftich sent diene Wäaj, Du, de Heilje*15:3 Ooda: Nazionen. äa Kjennich! 4 Wäa saul nich Die ferchten, Har, un dienen Nomen veharlichen? Wiels Du auleen best heilich; wiels aule Velkja woaren komen un ver Die aunbäden; wiels Diene Uadeelen sent openboa.

5 Un no dise Dinja sach ekj, un kjikj, de Tempel, de Woninj von daut Zeichnis em Himmel, wort opjemoakt. 6 Un de säwen Enjel, woone de säwen Ploagen hauden, kjeemen ut däm Tempel, aunjetrocken en reinet un jlenzendet Lienzeich un om de Brosten jeschnalt met goldne Gorts. 7 Un eent von de vea Tieren jeef de säwen Enjel säwen goldne Kommen, voll von Gott siene Wutt, woona von Eewichkjeit to Eewichkjeit läft. 8 Un de Tempel wort met däm Ruak jefelt von Gott siene Harlichkjeit un met siene Macht; un kjeena kunn en dän Tempel nengonen, bat de säwen Ploagen von de säwen Enjel verecht wieren.