1 En sang ved festreisene; av David. Jeg gleder mig ved dem som sier til mig: Vi vil gå til Herrens hus.2 Våre føtter står i dine porter, Jerusalem!3 Jerusalem, du velbyggede, lik en by som er tett sammenføiet,4 hvor stammene drar op, Herrens stammer, efter en lov for Israel, for å prise Herrens navn!5 For der er stoler satt til dom, stoler for Davids hus.6 Bed om fred for Jerusalem! La det gå dem vel som elsker dig!7 Der være fred innen din voll, ro i dine saler!8 For mine brødres og mine venners skyld vil jeg si: Fred være i dig!9 For Herrens, vår Guds huses skyld vil jeg søke ditt beste.

1 Kanto de suprenirado. De David. Mi ekĝojis, kiam oni diris al mi: Ni iru en la domon de la Eternulo.2 Niaj piedoj staris en viaj pordegoj, Ho Jerusalem,3 Vi Jerusalem, konstruita kiel urbo, En kiu ĉio kuniĝis.4 Tien supreniris la triboj, la triboj de la Eternulo, Laŭ la moro de Izrael, Por glori la nomon de la Eternulo.5 Ĉar tie staris tronoj de juĝo, Tronoj de la domo de David.6 Deziru pacon al Jerusalem; Bonan staton havu viaj amantoj.7 Paco estu inter viaj muroj, Bonstato en viaj palacoj.8 Pro miaj fratoj kaj amikoj mi do diru: Paco estu al vi.9 Pro la domo de la Eternulo, nia Dio, Mi deziras al vi bonon.