Isaías 17

1 Profetaĵo pri Damasko:

Jen Damasko ne plu estos urbo, sed ĝi estos amaso da ruinaĵoj. 2 Forlasitaj estos la urboj de Aroer; brutaroj tie paŝtiĝos, kaj neniu ilin fortimigos. 3 Kaj detruita estos la fortikaĵo de Efraim, kaj la regno de Damasko kaj la restaĵo de Sirio estos kiel la gloro de la Izraelidoj, diras la Eternulo Cebaot.

4 En tiu tempo maldikiĝos la gloro de Jakob, kaj lia grasa korpo malgrasiĝos. 5 Kaj estos tiel, kiel kiam rikoltanto enkolektis la grenon kaj lia mano rikoltis la spikojn, kaj estos kiel post la rikolto de spikoj en la valo Refaim. 6 Kaj restos tie postrikoltaĵo, kiel ĉe la skuado de olivarbo: du, tri olivoj sur la supro de alta branĉo, kvar, kvin sur la branĉoj fruktoportaj, diras la Eternulo, Dio de Izrael. 7 En tiu tempo la homo sin turnos al sia Kreinto, kaj liaj okuloj ekrigardos al la Sanktulo de Izrael. 8 Kaj li ne turnos sin al la altaroj, faritaj de liaj manoj, kaj ne rigardos al la faritaĵo de siaj fingroj, al la sanktaj stangoj kaj la idoloj de la suno. 9 En tiu tempo liaj urboj fortikigitaj estos kiel ruinoj en arbaro aŭ sur altaĵo, kiujn oni forlasis pro la Izraelidoj, kaj ili estos dezertaj. 10 Ĉar vi forgesis la Dion de via savo kaj ne memoris la Rokon de via forteco; tial vi plantis plantaĵojn plezurigajn kaj kreskigis fremdan vinberbranĉon; 11 en la tago, kiam vi plantis, vi zorgis pri la kreskado, kaj en la mateno, kiam vi semis, vi zorgis pri la floroj; sed en la tago de ricevado estas ne rikolto, sed doloro suferiga.

12 Ho ve! bruo de multe da popoloj; ili bruas simile al la bruo de maroj; kaj tumulto de gentoj, kiel tumulto de grandaj akvoj. 13 Gentoj bruas simile al la bruado de grandaj akvoj; sed Li minace ekkrios al ili, kaj ili forkuros malproksimen, kaj ili estos pelataj, kiel grenventumaĵo sur la montoj estas pelata de vento, kaj kiel polvo estas pelata de ventego. 14 Dum la vespero jen estas teruro; sed antaŭ la mateno ili jam ne ekzistas. Tia estas la sorto de niaj premantoj kaj la loto de niaj rabantoj.

Profecia proferida contra Damasco e Efraim

1 Peso de Damasco. Eis que Damasco será tirada, e já não será cidade, antes será um montão de ruínas.

2 As cidades de Aroer serão

abandonadas;

hão de ser para os rebanhos

que se deitarão sem

que alguém os espante.

3 E a fortaleza de Efraim cessará,

como também o reino de Damasco

e o restante da Síria;

serão como a glória dos filhos de Israel,

diz o Senhor dos Exércitos.

4 E naquele dia será

diminuída a glória de Jacó,

e a gordura da sua

carne ficará emagrecida.

5 Porque será como o segador

que colhe a cana do trigo

e com o seu braço sega as espigas; e

será também como o

que colhe espigas no vale de Refaim.

6 Porém ainda ficarão nele alguns rabiscos,

como no sacudir da oliveira:

duas ou três azeitonas na

mais alta ponta dos ramos, e

quatro ou cinco nos seus

ramos mais frutíferos,

diz o Senhor Deus de Israel.

7 Naquele dia atentará o homem para o seu Criador, e os seus olhos olharão para o Santo de Israel.

8 E não atentará para os altares, obra das suas mãos, nem olhará para o que fizeram seus dedos, nem para os bosques, nem para as imagens.

9 Naquele dia as suas cidades fortificadas serão como lugares abandonados, no bosque ou sobre o cume das montanhas, os quais foram abandonados ante os filhos de Israel; e haverá assolação.

10 Porque te esqueceste do

Deus da tua salvação,

e não te lembraste da

rocha da tua fortaleza,

portanto plantarás formosas

plantas, e assentarás

nelas ramos estranhos.

11 E no dia em

que as plantares as

farás crescer,

e pela manhã farás

que a tua semente brote; mas

a colheita voará no dia da angústia

e das dores insofríveis.

12 Ai do bramido dos

grandes povos que bramam

como bramam os mares,

e do rugido das nações

que rugem

como rugem as impetuosas águas.

13 Rugirão as nações,

como rugem as muitas águas,

mas Deus as repreenderá

e elas fugirão para longe;

e serão afugentadas

como a pragana dos montes

diante do vento,

e como o que rola levado pelo tufão.

14 Ao anoitecer eis que há pavor, mas

antes que amanheça já

não existe;

esta é a parte daqueles

que nos despojam,

e a sorte daqueles

que nos saqueiam.