Isaías 16

1 Sendu ŝafidon al la reganto de la tero el Sela en la dezerto sur la monton de la filino de Cion. 2 Kiel vaganta birdo, elpelita el la nesto, tiel estos la filinoj de Moab ĉe la transirejoj de Arnon. 3 Aranĝu konsilon, faru decidon; simile al nokto faru vian ombron meze de la tago; kaŝu la elpelitojn, ne malkaŝu la vaganton. 4 Miaj elpelitaj Moabidoj loĝu ĉe vi; estu por ili ŝirmo kontraŭ la rabanto, ĝis ĉesiĝos la premado, finiĝos la rabado, malaperos la piedpremanto el la lando. 5 Kaj fortikiĝos trono per favorkoreco, kaj sur ĝi kun justeco en la tendo de David sidos juĝisto, celanta justecon, akcelanta la veron.

6 Ni aŭdis pri la fiereco de Moab, ke ĝi estas tre granda; lia malhumileco kaj fiereco kaj furiozado estas pli granda, ol lia forto. 7 Tial ĝemkrios Moab pri si mem, ĉiuj ĝemkrios; pri la fundamentoj de Kir-Ĥareset ili ploras, profunde frapitaj. 8 Ĉar la kampoj de Ĥeŝbon dezertiĝis, ankaŭ la vinberĝardenoj de Sibma; la estroj de la popoloj dishakis la plej bonajn branĉojn, kiuj atingis ĝis Jazer, etendiĝis en la dezerton; ĝiaj markotoj disĵetiĝis, transiris la maron. 9 Tial per la ploro de Jazer mi ploros pri la vinberĝardeno de Sibma; mi priverŝos vin per miaj larmoj, ho Ĥeŝbon kaj Eleale; ĉar krioj de triumfo falis sur viajn somerajn fruktojn kaj sur vian grenrikolton. 10 Foriĝis de la kampo ĝojo kaj gajeco, kaj en la vinberĝardenoj oni ne kantas nek ĝojkrias; vinon en la vinpremejoj oni ne premas; la ĝojkriojn Mi ĉesigis. 11 Tial mia interno sonas pri Moab kiel harpo, kaj mia koro pri Kir-Ĥeres. 12 Kaj kiam montriĝos, ke Moab senfortiĝis sur la altaĵo, kaj eniros en sian templon, por preĝi, li nenion atingos.

13 Tio estas la vorto, kiun la Eternulo diris pri Moab antaŭ longe. 14 Sed nun la Eternulo diris jene: Post tri jaroj, kiel estas la jaroj de dungito, malaltiĝos la gloro de Moab kun la tuta grandnombreco, kaj restos tre malmulte, malgrandnombre.

A aflição dos moabitas

1 Enviai o cordeiro ao

governador da terra,

desde Sela, no deserto,

até ao monte da filha de Sião.

2 De outro modo sucederá

que serão as filhas de

Moabe junto aos vaus de Arnom

como o pássaro vagueante,

lançado fora do ninho.

3 Toma conselho,

executa juízo,

põe a tua sombra no

pino do meio-dia como a noite;

esconde os desterrados, e

não descubras

os fugitivos.

4 Habitem contigo os meus desterrados, ó Moabe;

serve-lhes de refúgio perante a face do destruidor;

porque o homem violento terá fim;

a destruição é desfeita, e os opressores são consumidos sobre a terra.

5 Porque o trono se

firmará em benignidade,

e sobre ele no

tabernáculo de Davi

se assentará em verdade um

que julgue,

e busque o juízo,

e se apresse a fazer justiça.

6 Ouvimos da soberba de Moabe,

que é soberbíssimo;

da sua altivez,

da sua soberba, e do seu furor;

porém, as suas mentiras

não serão firmes.

7 Portanto Moabe

clamará por Moabe;

todos clamarão;

gemereis pelos

fundamentos de Quir-Haresete, pois

certamente já estão

abatidos.

8 Porque os campos de Hesbom

enfraqueceram, e a vinha de Sibma;

os senhores dos gentios

quebraram as suas melhores

plantas que haviam

chegado a Jazer

e vagueiam no deserto;

os seus rebentos se estenderam

e passaram além do mar.

9 Por isso prantearei,

com o pranto de Jazer,

a vinha de Sibma;

regar-te-ei com as

minhas lágrimas,

ó Hesbom e Eleale;

porque o júbilo dos

teus frutos de verão

e da tua sega desapareceu.

10 E fugiu a alegria

e o regozijo do campo fértil,

e nas vinhas não se canta,

nem há júbilo algum;

já não se pisarão as uvas nos

lagares. Eu fiz cessar o júbilo.

11 Por isso o meu

íntimo vibra por Moabe

como harpa,

e o meu interior

por Quir-Heres.

12 E será que, quando virem Moabe cansado nos altos, então entrará no seu santuário a orar, porém não prevalecerá.

13 Esta é a palavra que o Senhor falou contra Moabe desde aquele tempo.

14 Porém agora falou o Senhor, dizendo: Dentro de três anos (tais como os anos dos assalariados), será envilecida a glória de Moabe, com toda a sua grande multidão; e o restante será pouco, pequeno e impotente.