Isaías 57

1 La virtulo pereis, kaj neniu prenis tion al sia koro; kaj piaj homoj estas forkaptataj, kaj neniu komprenas, ke for de malbono estas forkaptita la virtulo. 2 Kiu iras ĝustan vojon, tiu venas al paco, ripozas sur sia kuŝejo.

3 Sed venu ĉi tien vi, ho filoj de sorĉistino, idoj de adultulo kaj malĉastulino! 4 Kiun vi mokegas? kontraŭ kiu vi malfermegas la buŝon kaj elŝovas la langon? ĉu vi ne estas infanoj de krimo, idoj de mensogo, 5 kiuj varmiĝas en la arbaretoj, sub ĉiu verdbranĉa arbo; kiuj buĉas la infanojn en la valoj, sub la elstarantaj rokoj? 6 Inter la glataĵoj de la valo estas via parto; ili, ili estas via loto; al ili vi verŝis verŝoferojn, alportis farunoferojn; ĉu Mi povas esti kontenta pri tio? 7 Sur monto alta kaj levita vi starigis vian kuŝejon, vi tien supreniris, por buĉi oferojn. 8 Kaj malantaŭ la pordo kaj la fostoj vi starigis vian simbolon; ĉar vi forturnis vin de Mi kaj supreniris, larĝigis vian kuŝejon, kaj ligis vin kun ili; vi ekamis ilian kuŝejon, elrigardis por vi oportunan lokon. 9 Oleita vi pilgrimis al la reĝo, uzis multe da aromaĵoj, kaj vi sendis malproksimen viajn senditojn, kaj malaltiĝis ĝis Ŝeol. 10 Pro la multeco de viaj vojoj vi laciĝis, tamen vi ne diris: Mi perdis la esperon; vi trovis ankoraŭ vivon en via mano, kaj pro tio vi ne laciĝis. 11 Sed kiu kaŭzis al vi zorgojn, kaj kiun vi timis, ke vi ekmensogis kaj Min ne memoris kaj ne prenis al via koro? ĉu pro tio, ke Mi silentas tre longe, vi Min ne timas? 12 Se Mi montros vian pravecon kaj viajn farojn, ili ne helpos vin. 13 Kiam vi krios, viaj idolamasoj vin savu; sed ilin ĉiujn disportos la vento, forpelos la blovo; kaj kiu fidas Min, tiu ekposedos la teron kaj heredos Mian sanktan monton. 14 Kaj Li diras: Faru vojon, faru vojon, ebenigu irejon, forigu malhelpojn de la vojo de Mia popolo.

15 Ĉar tiele diras la Plejalta kaj Plejsupra, kiu restas eterne kaj kies nomo estas Sanktulo: Alte kaj en sankta loko Mi loĝas, sed ankaŭ apud afliktito kaj humilulo, por revigligi la spiriton de humiluloj kaj revivigi la koron de afliktitoj. 16 Ĉar ne eterne Mi malpacas kaj ne senfine Mi koleras; alie tute senfortiĝus antaŭ Mi la spirito kaj la animoj, kiujn Mi kreis. 17 Pro la peko de lia avideco Mi koleris kaj frapis lin, Mi deturnis Min kaj koleris; sed li iris perfide, iris laŭ la vojo de sia koro. 18 Mi vidis liajn vojojn, kaj Mi lin sanigos; Mi kondukos lin kaj redonos konsolon al li kaj al liaj plorantoj. 19 Mi kreos diron de la buŝo: Paco, paco al malproksimaj kaj al proksimaj, diras la Eternulo; kaj Mi sanigos lin. 20 Sed la malpiuloj estas kiel malkvieta maro, kiu ne povas trankviliĝi kaj kies akvo elĵetas ŝlimon kaj koton. 21 Ne ekzistas paco por la malpiuloj, diras mia Dio.

Condena-se a idolatria de Israel

1 Perece o justo,

e não há quem considere isso

em seu coração,

e os homens compassivos são recolhidos,

sem que alguém considere

que o justo

é levado antes

do mal.

2 Entrará em paz; descansarão

nas suas camas, os

que houverem andado na sua retidão.

3 Mas chegai-vos aqui,

vós os filhos da agoureira,

descendência adulterina,

e de prostituição.

4 De quem fazeis o vosso passatempo?

Contra quem escancarais a boca,

e deitais

para fora a língua? Porventura

não sois filhos

da transgressão,

descendência da falsidade,

5 Que vos inflamais

com os deuses debaixo

de toda a árvore verde,

e sacrificais os filhos

nos ribeiros,

nas fendas dos penhascos?

6 Nas pedras lisas

dos ribeiros está a tua parte;

estas, estas são a tua sorte;

sobre elas também derramaste a tua libação,

e lhes ofereceste ofertas;

contentar-me-ia eu

com estas

coisas?

7 Sobre o monte alto

e levantado pões a tua cama;

e lá subiste

para oferecer sacrifícios.

8 E detrás das portas,

e dos umbrais puseste o teu memorial;

pois te descobriste a outros

que não a mim,

e subiste,

alargaste a tua cama,

e fizeste aliança

com alguns deles;

amaste a sua cama,

onde quer que a viste.

9 E foste ao rei com óleo,

e multiplicaste os teus perfumes

e enviaste os teus embaixadores

para longe,

e te abateste até ao inferno.

10 Na tua comprida viagem te cansaste;

porém não disseste:

Não há esperança;

achaste novo vigor na tua mão;

por isso não adoeceste.

11 Mas de quem tiveste receio,

ou temor, para que mentisses,

e não te lembrasses de mim,

nem no teu coração me pusesses?

Não é porventura

porque eu me calei,

e isso há muito tempo,

e não me temes?

12 Eu publicarei a tua justiça,

e as tuas obras,

que não te

aproveitarão.

13 Quando clamares,

livrem-te os ídolos que ajuntaste;

mas o vento a todos levará,

e um sopro os arrebatará;

mas o que confia

em mim possuirá a terra,

e herdará o meu santo monte.

Mensagem de paz aos arrependidos

14 E dir-se-á: Aplanai,

aplanai a estrada,

preparai o caminho;

tirai os tropeços

do caminho do meu povo.

15 Porque assim diz o Alto

e o Sublime, que habita

na eternidade, e cujo nome é Santo:

Num alto e santo lugar habito;

como também com o contrito

e abatido de espírito,

para vivificar o espírito

dos abatidos,

e para vivificar o coração

dos contritos.

16 Porque não contenderei

para sempre,

nem continuamente me indignarei;

porque o espírito perante a minha face se desfaleceria,

e as almas que eu fiz.

17 Pela iniquidade

da sua avareza me indignei,

e o feri; escondi-me,

e indignei-me;

contudo, rebelde,

seguiu o caminho

do seu coração.

18 Eu vejo os seus caminhos,

e o sararei,

e o guiarei,

e lhe tornarei a dar consolação,

a saber,

aos seus pranteadores.

19 Eu crio os frutos

dos lábios: paz, paz,

para o que está longe;

e para o que está perto,

diz o Senhor,

e eu o sararei.

20 Mas os ímpios são

como o mar bravo, porque

não se pode aquietar,

e as suas águas lançam

de si lama e lodo.

21 Não há paz para os ímpios,

diz o meu Deus.