Isaías 56

1 Tiele diras la Eternulo: Gardu justecon kaj faru bonon; ĉar baldaŭ venos Mia savo kaj malkaŝiĝos Mia vero. 2 Feliĉa estas la homo, kiu tion faras, kaj la homido, kiu sin tenas je tio, kaj observas sabaton, por ne malsanktigi ĝin, kaj gardas sian manon, por fari nenian malbonon. 3 La fremdulo, kiu aliĝis al la Eternulo, ne diru: La Eternulo elapartigos min de Sia popolo; kaj la eŭnuko ne diru: Jen mi estas arbo velkinta. 4 Ĉar tiele diras la Eternulo pri la eŭnukoj, kiuj observas Miajn sabatojn, elektas tion, kio plaĉas al Mi, kaj tenas sin je Mia interligo: 5 Al ili Mi donos en Mia domo kaj inter Miaj muroj lokon kaj nomon pli bonan ol al filoj kaj filinoj; Mi donos al ili nomon eternan, kiu ne ekstermiĝos. 6 Kaj la fremdulojn, kiuj aliĝis al la Eternulo, por servi al Li kaj ami la nomon de la Eternulo, por esti Liaj sklavoj, ĉiujn, kiuj observas sabaton, por ne malsanktigi ĝin, kaj kiuj tenas sin je Mia interligo, 7 Mi venigos sur Mian sanktan monton kaj ĝojigos en Mia preĝejo; iliaj bruloferoj kaj buĉoferoj estos favore akceptataj sur Mia altaro; ĉar Mia domo estos nomata preĝejo por ĉiuj popoloj. 8 La Sinjoro, la Eternulo, kiu kolektas la dispelitojn de Izrael, diras: Al liaj kolektitoj Mi kolektos ankoraŭ pli.

9 Venu por manĝi, ho ĉiuj bestoj kampaj, ĉiuj bestoj arbaraj. 10 Liaj gardistoj ĉiuj estas blindaj, senkomprenaj; ili ĉiuj estas hundoj mutaj, kiuj ne povas boji, dormemaj, kuŝemaj, amantaj dormeti. 11 Tamen ili estas hundoj avidaj, kiuj ne povas satiĝi; kaj ili estas paŝtistoj, kiuj nenion komprenas; ĉiu iras sian vojon, ĉiu siaflanke serĉas sian profiton, dirante: 12 Venu, mi prenos vinon, kaj ni trinku ebriigaĵon; kaj kiel estas hodiaŭ, tiel estos morgaŭ, multe kaj ankoraŭ multe pli.

A salvação destinada aos gentios

1 Assim diz o Senhor:

Guardai o juízo,

e fazei justiça,

porque a minha salvação está prestes a vir,

e a minha justiça,

para se

manifestar.

2 Bem-aventurado o homem

que fizer isto, e o filho

do homem que lançar mão disto;

que se guarda de profanar o sábado,

e guarda a sua mão

de fazer algum mal.

3 E não fale o filho do estrangeiro,

que se houver unido ao Senhor,

dizendo:

Certamente o Senhor me separará do seu povo;

nem tampouco diga o eunuco:

Eis que sou uma árvore seca.

4 Porque assim diz o Senhor a respeito

dos eunucos, que guardam os meus sábados,

e escolhem aquilo em

que eu me agrado,

e abraçam a minha aliança:

5 Também lhes darei na minha casa

e dentro dos meus muros um lugar

e um nome, melhor do

que o de filhos e filhas;

um nome eterno darei a cada um deles,

que nunca

se apagará.

6 E aos filhos dos estrangeiros,

que se unirem ao Senhor,

para o servirem,

e para amarem o nome do Senhor,

e para serem seus servos,

todos os que guardarem o sábado,

não o profanando,

e os que abraçarem

a minha aliança,

7 Também os levarei

ao meu santo monte,

e os alegrarei na minha casa de oração;

os seus holocaustos

e os seus sacrifícios serão aceitos no meu altar;

porque a minha casa será chamada casa

de oração

para todos os povos.

8 Assim diz o Senhor Deus,

que congrega os dispersos

de Israel:

Ainda ajuntarei outros aos

que já se lhe ajuntaram.

Ai das sentinelas de Israel!

9 Vós, todos os animais

do campo,

todos os animais

dos bosques, vinde comer.

10 Todos os seus atalaias são cegos,

nada sabem;

todos são cães mudos,

não podem ladrar;

andam adormecidos,

estão deitados, e gostam do sono.

11 E estes cães são gulosos,

não se podem fartar;

e eles são pastores

que nada compreendem;

todos eles se tornam

para o seu caminho,

cada um para a sua ganância,

cada um por sua parte.

12 Vinde, dizem,

trarei vinho,

e beberemos bebida forte;

e o dia de amanhã será

como este,

e ainda muito mais abundante.