Isaías 50

1 Tiele diras la Eternulo: Kie estas la eksedziga letero de via patrino, per kiu Mi ŝin forpuŝis? aŭ al kiu el Miaj kreditoroj Mi vendis vin? Jen pro viaj pekoj vi estas venditaj, kaj pro viaj krimoj estas forpuŝita via patrino. 2 Kial neniu estis, kiam Mi venis? kial neniu respondis, kiam Mi vokis? Ĉu Mia mano fariĝis tro mallonga, por liberigi? kaj ĉu ne ekzistas en Mi forto, por savi? Jen per Mia severa vorto Mi sekigas maron, Mi faras el riveroj dezerton; iliaj fiŝoj putras pro senakveco kaj mortas de soifo. 3 Mi vestas la ĉielon per mallumo, kaj sakaĵon Mi faras ĝia kovrilo.

4 La Sinjoro, la Eternulo, donis al mi langon instruitan, por ke mi povosciu vigligi per vorto senfortigiton; Li vekas, ĉiumatene vekas mian orelon, por ke mi aŭskultu kiel instruatoj. 5 La Sinjoro, la Eternulo, malfermis mian orelon, kaj mi ne kontraŭstaris, mi ne turnis min malantaŭen. 6 Mian dorson mi elmetis al la batantoj kaj miajn vangojn al la harŝirantoj; mian vizaĝon mi ne kovris kontraŭ insultoj kaj kraĉado. 7 Sed la Sinjoro, la Eternulo, helpas al mi, tial mi ne estas hontigata; tial mi faris mian vizaĝon kiel siliko, kaj mi scias, ke mi ne estos senhonorigata. 8 Proksima estas mia praviganto; kiu procesos kontraŭ mi? ni stariĝu kune; kiu postulas juĝon kontraŭ mi, li alproksimiĝu al mi. 9 Jen la Sinjoro, la Eternulo, helpas al mi; kiu do malpravigos min? jen ili ĉiuj elfrotiĝos kiel vesto, tineoj ilin tramanĝos.

10 Kiu inter vi timas la Eternulon, aŭskultas la voĉon de Lia servanto? Kvankam li iras en mallumo kaj nenio brilas al li, tamen li fidu la nomon de la Eternulo kaj apogu sin sur sia Dio. 11 Jen vi ĉiuj, kiuj ekbruligas fajron, ĉirkaŭas sin per flamoj, iru en la lumon de via fajro, kaj en la flamojn, kiujn vi ekbruligis. Per Mia mano tio fariĝos al vi; en doloro vi kuŝos.

1 Assim diz o Senhor:

Onde está a carta

de divórcio de vossa mãe,

pela qual eu a repudiei?

Ou quem é o meu credor a quem eu vos tenha vendido?

Eis que por vossas maldades fostes vendidos,

e por vossas

transgressões

vossa mãe

foi repudiada.

2 Por que razão vim eu,

e ninguém apareceu? Chamei,

e ninguém respondeu? Porventura tanto se encolheu a minha mão,

que já não possa remir?

Ou não há mais força

em mim para livrar?

Eis que

com a minha repreensão faço secar o mar,

torno os rios em deserto,

até que cheirem mal os seus peixes,

porquanto

não têm

água e

morrem de sede.

3 Eu visto os céus de negridão,

pôr-lhes-ei um saco para a sua cobertura.

A aflição e a fidelidade do Servo do Senhor

4 O Senhor Deus me deu uma língua erudita,

para que eu saiba dizer a seu tempo uma boa palavra

ao que está cansado. Ele desperta-me todas as manhãs,

desperta-me o ouvido

para que ouça,

como aqueles

que aprendem.

5 O Senhor Deus me abriu os ouvidos,

e eu não fui rebelde;

não me retirei para trás.

6 As minhas costas ofereci aos

que me feriam,

e a minha face aos

que me arrancavam os cabelos;

não escondi a minha face

dos que me afrontavam

e me cuspiam.

7 Porque o Senhor Deus me ajuda,

assim não me confundo;

por isso pus o meu rosto

como um seixo, porque sei que

não serei envergonhado.

8 Perto está o que me justifica;

quem contenderá comigo? Compareçamos juntamente;

quem é meu

adversário?

Chegue-se para mim.

9 Eis que o Senhor Deus me ajuda;

quem há que me condene?

Eis que todos eles

como roupas se envelhecerão,

e a traça os comerá.

10 Quem há entre vós que tema

ao Senhor e ouça a voz

do seu servo? Quando andar em trevas,

e não tiver luz nenhuma,

confie no nome do Senhor,

e firme-se sobre o seu Deus.

11 Eis que todos vós,

que acendeis fogo,

e vos cingis com faíscas,

andai entre as labaredas

do vosso fogo,

e entre as faíscas,

que acendestes. Isto vos sobrevirá

da minha mão,

e em tormentos jazereis.