Isaías 29

1 Ve al Ariel, al Ariel, al la urbo, en kiu sidis David! aldonu jaron al jaro, la festoj faru sian ciklon. 2 Mi premos Arielon, kaj estos ĝemado kaj malĝojo; kaj li estos al Mi vera Ariel. 3 Kaj Mi sieĝos vin ĉirkaŭe, kaj Mi premos vin per remparo, kaj Mi starigos kontraŭ vi turojn. 4 Kaj vi parolos malalte el sub la tero, kaj el sub la polvo vi murmuros viajn vortojn; kaj via voĉo estos kiel voĉo de ventroparolisto el sub la tero, kaj el sub la polvo vi flustros viajn vortojn. 5 Sed la multego de viaj malamikoj estos kiel subtila polvo, kaj la multo de la premantoj estos kiel disfluganta grenventumaĵo; kaj tio fariĝos subite, neatendite. 6 De la Eternulo Cebaot vi estos punata kun tondro kaj tertremo kaj granda bruo, kun ventego kaj turnovento kaj konsumeganta fajra flamo. 7 Kaj kiel sonĝo, kiel nokta vizio estos la multo de la popoloj, kiuj batalos kontraŭ Ariel kaj kontraŭ ĉiuj liaj fortikaĵoj kaj kiuj premos lin. 8 Kiel malsatanto sonĝas, ke li manĝas, sed li vekiĝas, kaj lia interno estas malplena; kaj kiel soifanto sonĝas, ke li trinkas, sed li vekiĝas, kaj li estas senforta kaj lia animo forte soifas: tiel estos kun la multego de ĉiuj popoloj, kiuj batalos kontraŭ la monto Cion.

9 Haltu kaj miru, ŝajnigu vin blindaj kaj blindiĝu. Ili ebriiĝis, sed ne de vino; ili ŝanceliĝas, sed ne de drinkaĵo. 10 Ĉar la Eternulo verŝis sur vin spiriton de profunda dormo kaj fermis viajn okulojn, vualis la profetojn kaj viajn estrojn, la viziistojn. 11 Kaj ĉia vizio estos por vi kiel la vortoj de libro sigelita, kiun oni donas al homo, kiu povoscias legi, dirante al li: Volu legi ĉi tion; sed li respondas: Mi ne povas, ĉar ĝi estas sigelita. 12 Sed kiam oni donas la libron al homo, kiu ne povoscias legi, dirante al li: Volu legi ĉi tion, li respondas: Mi ne povoscias legi.

13 Kaj la Sinjoro diris: Ĉar ĉi tiu popolo alproksimiĝas per sia buŝo kaj honoras Min per siaj lipoj, sed ilia koro estas malproksime de Mi, kaj ilia timo antaŭ Mi estas nur lernita ordono de homoj: 14 tial Mi plue agos mirinde kun ĉi tiu popolo, Mi agos tre mirinde; kaj pereos la saĝeco de ĝiaj saĝuloj, kaj la kompetenteco de ĝiaj kompetentuloj malaperos.

15 Ve al tiuj, kiuj profunde kaŝas antaŭ la Eternulo la intencojn, kaj kies faroj estas en mallumo, kaj kiuj diras: Kiu nin vidas? kaj kiu scias pri ni? 16 Ho, via perverseco! Ĉu la potfaristo estas rigardata kiel egala al la argilo? ĉu faritaĵo diras pri sia farinto: Li min ne faris? kaj ĉu kreitaĵo diras pri sia kreinto: Li ne estas kompetenta? 17 Sed jen baldaŭ, post mallonga tempo, Lebanon aliformiĝos en fruktoportan kampon, kaj la fruktoporta kampo estos rigardata kiel arbaro. 18 Kaj en tiu tago la surduloj aŭdos la vortojn de la libro, kaj la okuloj de la blinduloj ekvidos tra mallumo kaj nokto. 19 Kaj la mizeruloj havos grandan ĝojon en la Eternulo, kaj la homoj malriĉaj triumfos en la Sanktulo de Izrael. 20 Ĉar malaperos premanto, kaj ne plu ekzistos blasfemanto, kaj ekstermitaj estos ĉiuj zorgantoj pri malbonagoj, 21 kiuj pekigas homojn per vorto kaj faras insidojn kontraŭ juĝopetanto ĉe la pordego kaj trompe forpuŝas justulon. 22 Pro tio tiele diris pri la domo de Jakob la Eternulo, kiu elaĉetis Abrahamon: Nun Jakob ne hontos, kaj nun lia vizaĝo ne paliĝos. 23 Ĉar kiam li vidos meze de si siajn infanojn, la faron de Miaj manoj, ili honoros Mian nomon kaj honoros la Sanktulon de Jakob kaj respektos la Dion de Izrael. 24 Kaj la spirite-erarantoj ricevos prudenton, kaj la malpacemuloj akceptos instruon.

Jerusalém diante de seus inimigos

1 Ai de Ariel, Ariel,

a cidade onde Davi

acampou! Acrescentai

ano a ano,

e sucedam-se as festas.

2 Contudo porei a Ariel em aperto,

e haverá pranto e tristeza;

e ela será para mim como Ariel.

3 Porque te cercarei com o meu

arraial, e te sitiarei

com baluartes,

e levantarei trincheiras contra ti.

4 Então serás abatida,

falarás de debaixo da terra,

e a tua fala desde o pó sairá fraca,

e será a tua voz debaixo da terra,

como a de um

que tem espírito familiar,

e a tua fala assobiará desde o pó.

5 E a multidão dos teus inimigos será

como o pó miúdo,

e a multidão dos tiranos

como a pragana que passa,

e num momento repentino

isso acontecerá.

6 Do Senhor dos Exércitos

serás visitada com trovões,

e com terremotos,

e grande ruído com tufão de vento,

e tempestade,

e labareda de fogo consumidor.

7 E como o sonho

e uma visão de noite será

a multidão de todas as nações

que hão de pelejar contra Ariel,

como também todos os

que pelejarem contra ela

e contra a sua fortaleza,

e a puserem em aperto.

8 Será também como o faminto que sonha,

que está a comer, porém,

acordando, sente-se vazio;

ou como o sedento que sonha

que está a beber, porém,

acordando, eis que

ainda desfalecido se acha,

e a sua alma com sede;

assim será toda a multidão das nações,

que pelejarem contra o monte Sião.

A cegueira da alma e a hipocrisia do povo

9 Tardai, e

maravilhai-vos,

folgai, e clamai;

bêbados estão,

mas não de vinho,

andam cambaleando,

mas não de bebida forte.

10 Porque o Senhor derramou

sobre vós um espírito

de profundo sono,

e fechou os vossos olhos,

vendou os profetas,

e os vossos

principais videntes.

11 Por isso toda a visão vos é como as palavras de um livro selado que se dá ao que sabe ler, dizendo: Lê isto, peço-te; e ele dirá: Não posso, porque está selado.

12 Ou dá-se o livro ao que não sabe ler, dizendo: Lê isto, peço-te; e ele dirá: Não sei ler.

13 Porque o Senhor disse:

Pois que este povo se

aproxima de mim,

e com a sua boca,

e com os seus lábios me honra,

mas o seu coração se afasta

para longe de mim

e o seu temor

para comigo consiste só em mandamentos de homens,

em que foi instruído;

14 Portanto eis

que continuarei a fazer

uma obra maravilhosa no

meio deste povo,

uma obra maravilhosa e um assombro;

porque a sabedoria dos

seus sábios perecerá,

e o entendimento dos seus

prudentes se esconderá.

15 Ai dos que querem

esconder profundamente

o seu propósito

do Senhor,

e fazem as suas

obras às escuras, e dizem:

Quem nos vê? E

quem nos conhece?

16 Vós tudo perverteis,

como se o oleiro fosse

igual ao barro,

e a obra dissesse do seu artífice:

Não me fez;

e o vaso formado dissesse

do seu oleiro: Nada sabe.

O resgate de Israel

17 Porventura não se converterá o Líbano,

num breve momento,

em campo fértil? E o campo fértil

não se reputará por um bosque?

18 E naquele dia os surdos ouvirão

as palavras do livro,

e dentre a escuridão

e dentre as trevas os olhos dos cegos as verão.

19 E os mansos terão gozo

sobre gozo no Senhor;

e os necessitados entre os homens

se alegrarão no Santo de Israel.

20 Porque o tirano é reduzido a nada,

e se consome o escarnecedor,

e todos os que se dão à

iniquidade são desarraigados;

21 Os que fazem culpado

ao homem por uma palavra,

e armam laços ao

que repreende na porta,

e os que sem motivo

põem de parte o justo.

22 Portanto assim diz o Senhor, que remiu a Abraão, acerca da casa de Jacó: Jacó não será agora envergonhado, nem agora se descorará a sua face.

23 Mas quando ele vir seus filhos,

obra das minhas mãos no meio dele,

santificarão o meu nome;

sim, santificarão ao

Santo de Jacó,

e temerão ao Deus de Israel.

24 E os errados de espírito

virão a ter entendimento,

e os murmuradores

aprenderão doutrina.