Isaías 53

1 Kiu kredus al tio, kion ni aŭdis? kaj super kiu malkaŝiĝis la brako de la Eternulo? 2 Ĉar li elkreskis antaŭ Li kiel juna branĉo kaj kiel radiko el tero senakva; li ne havis staturon nek belecon; ni rigardis lin, sed li ne havis aspekton, per kiu li plaĉus al ni. 3 Li estis malestimata kaj evitata de homoj, viro suferanta kaj malsana; kaj kiel iganta deturni de li la vizaĝon, li estis malestimata, kaj li havis por ni nenian valoron.

4 Vere, niajn malsanojn li portis sur si, kaj per niaj suferoj li sin ŝarĝis; sed ni opiniis lin plagita, frapita de Dio, kaj humiligita. 5 Tamen li estis vundita pro niaj pekoj, dispremita pro niaj krimoj; puno por nia bono estis sur li, kaj per lia vundo ni saniĝis. 6 Ni ĉiuj erarvagis kiel ŝafoj, ĉiu iris sian vojon; kaj la Eternulo ĵetis sur lin la kulpon de ni ĉiuj.

7 Li estis turmentata, tamen li humiliĝis kaj ne malfermis sian buŝon; kiel ŝafido kondukata al buĉo kaj kiel ŝafo muta antaŭ siaj tondantoj, li ne malfermis sian buŝon. 8 De malliberigo kaj de juĝo li estas prenita; kaj pri lia generacio kiu rakontos? De sur la tero de vivantoj li estas fortranĉita, pro la kulpo de mia popolo li estas frapita. 9 Inter malbonaguloj oni donis al li tombon, inter riĉuloj post lia morto, kvankam li ne faris maljustaĵon kaj trompo ne estis en lia buŝo.

10 Sed la Eternulo volis tiel lin turmenti. Kiam lia animo estos preninta sur sin elaĉetan punon, li vidos idaron, li longe vivos, kaj la intenco de la Eternulo sukcesos per lia mano. 11 La laborfrukton de sia animo li vidos, kaj satiĝos. Per konigo de li Mia virtulo-servanto virtigos multajn; kaj iliajn pekojn li portos sur si. 12 Tial Mi donos al li multajn kiel lian parton, kaj la potenculojn li dividos kiel akiron; pro tio, ke li elmetis sian animon al la morto kaj estis alkalkulita al krimuloj, dum li portis sur si la pekon de multaj kaj petis por la krimuloj.

1 Quem deu crédito à nossa pregação?

E a quem se manifestou o braço

do Senhor?

2 Porque foi subindo

como renovo perante ele,

e como raiz de uma terra seca;

não tinha beleza

nem formosura e,

olhando nós para ele,

não havia boa aparência nele,

para que o desejássemos.

3 Era desprezado,

e o mais rejeitado entre os homens,

homem de dores,

e experimentado nos sofrimentos;

e, como um

de quem os homens escondiam o rosto,

era desprezado,

e não fizemos dele caso algum.

4 Verdadeiramente ele tomou

sobre si as nossas enfermidades,

e as nossas dores levou

sobre si;

e nós o reputávamos por aflito,

ferido de Deus, e oprimido.

5 Mas ele foi ferido por causa

das nossas transgressões,

e moído por causa

das nossas iniquidades;

o castigo que

nos traz a paz estava

sobre ele,

e pelas suas pisaduras fomos sarados.

6 Todos nós andávamos desgarrados

como ovelhas;

cada um se desviava pelo seu caminho;

mas o Senhor fez cair

sobre ele a iniquidade

de nós todos.

7 Ele foi oprimido e afligido,

mas não abriu a sua boca;

como um cordeiro foi levado

ao matadouro,

e como a ovelha muda perante os seus tosquiadores,

assim ele

não abriu a sua boca.

8 Da opressão e do juízo foi tirado;

e quem contará o tempo

da sua vida? Porquanto foi cortado

da terra dos viventes;

pela transgressão

do meu povo

ele foi

atingido.

9 E puseram a sua sepultura

com os ímpios,

e com o rico na sua morte;

ainda

que nunca cometeu injustiça,

nem houve engano

na sua boca.

10 Todavia, ao Senhor agradou moê-lo,

fazendo-o enfermar;

quando a sua alma se puser por expiação

do pecado,

verá a sua posteridade,

prolongará os seus dias;

e o bom prazer

do Senhor prosperará

na sua mão.

11 Ele verá o fruto

do trabalho da sua alma,

e ficará satisfeito;

com o seu conhecimento o meu servo,

o justo, justificará a muitos;

porque as

iniquidades deles levará

sobre si.

12 Por isso lhe darei a parte

de muitos,

e com os poderosos repartirá ele o despojo;

porquanto derramou a sua alma

na morte,

e foi contado com os transgressores;

mas ele levou

sobre si o pecado

de muitos,

e intercedeu

pelos transgressores.