1 און ה׳ האָט גערעדט צו משהן, אַזױ צו זאָגן: 2 רעד צו אַהרֹנען, און צו זײַנע זין, און צו אַלע קינדער פֿון יִשׂרָאֵל, און זאָלסט זאָגן צו זײ: דאָס איז די זאַך װאָס ה׳ האָט באַפֿױלן, אַזױ צו זאָגן:

3 יעטװעדער מאַן פֿון דעם הױז פֿון יִשׂרָאֵל װאָס װעט שעכטן אַן אָקס, אָדער אַ שעפּס, אָדער אַ ציג, אין לאַגער, אָדער װאָס װעט שעכטן אױסן לאַגער, 4 און צום אײַנגאַנג פֿון אוֹהל-מוֹעד האָט ער עס נישט געבראַכט, מקריבֿ צו זײַן פֿאַר אַ קָרבָּן צו ה׳, פֿאַרן מישכּן פֿון ה׳, זאָל עס װי בלוט גערעכנט װערן יענעם מאַן; בלוט האָט ער פֿאַרגאָסן; און יענער מענטש זאָל פֿאַרשניטן װערן פֿון צװישן זײַן פֿאָלק. 5 כּדי די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל זאָלן ברענגען זײערע שלאַכטאָפּפֿער, װאָס זײ שלאַכטן אױפֿן פֿרײַען פֿעלד – זײ זאָלן זי ברענגען צו ה׳, צום אײַנגאַנג פֿון אוֹהל-מוֹעד, צום כּהן, און זײ שלאַכטן פֿרידאָפּפֿער צו ה׳. 6 און דער כּהן זאָל שפּרענגען דאָס בלוט אױפֿן מזבח פֿון ה׳, בײַם אײַנגאַנג פֿון אוֹהל-מוֹעד, און דעמפֿן דאָס פֿעטס פֿאַר אַ געשמאַקן ריח צו ה׳. 7 און זײ זאָלן מער נישט שלאַכטן זײערע שלאַכטאָפּפֿער צו די שדים, װאָס זײ זײַנען פֿאַרפֿירט נאָך זײ. אַן אײביק געזעץ זאָל דאָס זײ זײַן אױף זײערע דור-דורות.

8 און זאָלסט זאָגן צו זײ: יעטװעדער מאַן פֿון דעם הױז פֿון יִשׂרָאֵל, אָדער פֿון דעם פֿרעמדן װאָס װעט זיך אױפֿהאַלטן צװישן זײ, װאָס װעט אױפֿברענגען אַ בראַנדאָפּפֿער אָדער אַ שלאַכטאָפּפֿער, 9 און צום אוֹהל-מוֹעד װעט ער עס נישט ברענגען, דאָס צו מאַכן צו ה׳, יענער מענטש זאָל פֿאַרשניטן װערן פֿון זײַן פֿאָלק.

10 און יעטװעדער מאַן פֿון דעם הױז פֿון יִשׂרָאֵל, אָדער פֿון דעם פֿרעמדן װאָס האַלט זיך אױף צװישן זײ, װאָס װעט עסן װאָסער עס איז בלוט, װעל איך קערן מײַן פּנים קעגן דעם מענטשן װאָס עסט דאָס בלוט, און איך װעל אים אָפּגעשניטן פֿון צװישן זײַן פֿאָלק. 11 װאָרעם דאָס נפֿש פֿון דעם פֿלײש איז אין דעם בלוט, און איך האָב עס אײַך געגעבן אױפֿן מזבח מכַפּר צו זײַן פֿאַר אײַערע נפֿשות; װאָרעם עס איז דאָס בלוט װאָס איז מכַפּר פֿאַר דעם נפֿש. 12 דערום זאָג איך צו די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל: קײן נפֿש פֿון אײַך זאָל נישט עסן בלוט; אױך דער פֿרעמדער װאָס האַלט זיך אױף צװישן אײַך, זאָל נישט עסן בלוט.

13 און יעטװעדער מאַן פֿון די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל, אָדער פֿון דעם פֿרעמדן װאָס האַלט זיך אױף צװישן זײ, װאָס װעט פֿאַנגען אַ געפֿאַנג פֿון אַ חיה אָדער אַ פֿױגל װאָס מעג געגעסן װערן, זאָל אױסגיסן זײַן בלוט, און עס צודעקן מיט ערד. 14 װאָרעם דאָס לעבן פֿון יעטװעדער פֿלײש – זײַן בלוט דאָס איז זײַן לעבן; דערום זאָג איך צו די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל: דאָס בלוט פֿון קײן פֿלײש זאָלט איר נישט עסן, װאָרעם דאָס לעבן פֿון יעטװעדער פֿלײש דאָס איז זײַן בלוט; איטלעכער װאָס עסט עס, זאָל פֿאַרשניטן װערן. 15 און יעטװעדער מענטש װאָס װעט עסן געפֿאַלנס אָדער פֿאַרצוקטס, סײַ דער אײַנגעבאָרענער, און סײַ דער פֿרעמדער, זאָל װאַשן זײַנע קלײדער, און באָדן זײַן לײַב אין װאַסער, און זײַן אומרײן ביזן אָװנט, און װערן רײן. 16 און אױב ער װעט זײ נישט װאַשן, און זײַן לײַב נישט באָדן, װעט ער טראָגן זײַן זינד.