1 Do homem são

as preparações do coração,

mas do Senhor

a resposta da língua.

2 Todos os caminhos

do homem são puros

aos seus olhos,

mas o Senhor pesa o espírito.

3 Confia ao Senhor

as tuas obras,

e teus pensamentos

serão estabelecidos.

4 O Senhor fez todas

as coisas para atender

aos seus próprios desígnios,

até o ímpio para o dia do mal.

5 Abominação é ao Senhor

todo o altivo de coração;

não ficará impune

mesmo de mãos postas.

6 Pela misericórdia

e verdade a iniquidade é perdoada,

e pelo temor do Senhor

os homens se desviam do pecado.

7 Sendo os caminhos

do homem agradáveis

ao Senhor,

até a seus inimigos faz

que tenham paz com ele.

8 Melhor é o pouco com justiça,

do que a abundância

de bens com injustiça.

9 O coração do homem

planeja o seu caminho,

mas o Senhor lhe dirige os passos.

10 Nos lábios do rei se

acha a sentença divina;

a sua boca não

transgride quando julga.

11 O peso e a balança

justos são do Senhor;

obra sua são

os pesos da bolsa.

12 Abominação é aos reis

praticarem impiedade,

porque com justiça é que

se estabelece o trono.

13 Os lábios de justiça são

o contentamento dos reis;

eles amarão o que fala coisas retas.

14 O furor do rei é

mensageiro da morte,

mas o homem sábio o apaziguará.

15 No semblante iluminado

do rei está a vida,

e a sua benevolência é como

a nuvem da chuva serôdia.

16 Quão melhor é adquirir

a sabedoria do que

o ouro! E quão mais

excelente é adquirir

a prudência do que a prata!

17 Os retos fazem o seu caminho

desviar-se do mal;

o que guarda o seu caminho

preserva a sua alma.

18 A soberba precede a ruína,

e a altivez do espírito

precede a queda.

19 Melhor é ser humilde

de espírito com os mansos,

do que repartir o despojo

com os soberbos.

20 O que atenta prudentemente

para o assunto achará o bem,

e o que confia no Senhor

será bem-aventurado.

21 O sábio de coração

será chamado prudente,

e a doçura dos lábios

aumentará o ensino.

22 O entendimento para aqueles que o possuem,

é uma fonte de vida,

mas a instrução dos tolos

é a sua estultícia.

23 O coração do sábio

instrui a sua boca,

e aumenta o ensino

dos seus lábios.

24 As palavras suaves

são favos de mel,

doces para a alma,

e saúde para os ossos.

25 Há um caminho que

parece direito ao homem,

mas o seu fim são

os caminhos da morte.

26 A alma daquele que trabalha,

trabalha para si mesmo,

porque a sua boca o incita.

27 O homem ímpio cava o mal,

e nos seus lábios há

como que uma fogueira.

28 O homem perverso instiga a contenda,

e o intrigante separa

os maiores amigos.

29 O homem violento

coage o seu próximo,

e o faz deslizar

por caminhos nada bons.

30 O que fecha os olhos

para imaginar coisas ruins,

ao cerrar os lábios pratica o mal.

31 Coroa de honra são

os cabelos brancos,

quando eles estão

no caminho da justiça.

32 Melhor é o que tarda

em irar-se do que o poderoso,

e o que controla

o seu ânimo do que aquele

que toma uma cidade.

33 A sorte se

lança no regaço,

mas do Senhor procede

toda a determinação.

1 Μες στην καρδιά του κάνει σχέδια ο άνθρωπος, μα την απάντηση την τελική ο Κύριος τη δίνει.

2 Του ανθρώπου όλοι οι δρόμοι τού φαντάζουν καθαροί, μα ο Κύριος σταθμίζει τις διαθέσεις.

3 Τα έργα σου στον Κύριο εμπιστέψου τα και οι σκοποί σου θα εκπληρωθούν.

4 Ο Κύριος όλα τα ’φτιαξε μ’ ένα σκοπό καθένα· ακόμα και τον ασεβή για του όλεθρου τη μέρα.

5 Ο Κύριος απεχθάνεται κάθε αλαζονική καρδιά, και βέβαια δεν θα μείνει ατιμώρητη.

6 Με την αλήθεια και τη χάρη η ανομία ξεπλένεται και με το φόβο του Κυρίου φεύγει κανείς απ’ το κακό.

7 Όταν ο Κύριος ευχαριστείται με κάποιου τη διαγωγή, τον συμφιλιώνει και με τους εχθρούς του.

8 Πιότερο αξίζει λιγοστό και με δικαιοσύνη, παρά εισοδήματα πολλά φτιαγμένα με αδικία.

9 Του ανθρώπου μελετά η καρδιά τι πρόκειται να κάνει, αλλά τα βήματά του τα κατευθύνει ο Κύριος.

10 Στου βασιλιά τα χείλη ένας χρησμός είναι θεόπνευστος· το στόμα του δεν ξαστοχάει στην κρίση.

11 Η ζυγαριά κι η πλάστιγγα η ακριβοδίκαιη στον Κύριο ανήκουν· όλα τα ζύγια μες στο σάκο είν’ έργα του.

12 Είναι αποτρόπαιο οι βασιλιάδες ν’ ασεβούν, γιατί το θρόνο τον στεριώνει η δικαιοσύνη.

13 Τα δίκαια χείλη δίνουνε χαρά στους βασιλιάδες, αγαπούν εκείνον που σωστά μιλάει.

14 Είν’ ο θυμός του βασιλιά προμήνυμα θανάτου, μα ξέρει να τον ημερεύει ο σοφός.

15 Του βασιλιά το πρόσωπο δίνει ζωή όταν λάμπει, και μοιάζει η εύνοιά του με σύννεφο ανοιξιάτικης βροχής.

16 Πόσο καλύτερο σοφία ν’ αποκτάς παρά χρυσάφι! Και πόσο προτιμότερο σύνεση ν’ αποκτάς παρά ασήμι!

17 Ο δρόμος των ίσιων ανθρώπων είναι να φεύγουν πέρα απ’ το κακό. Όποιος τις πράξεις του προσέχει, τη ζωή του διατηρεί.

18 Πριν απ’ τον όλεθρο πάει η αλαζονεία, και πριν από την πτώση το πνεύμα το υπεροπτικό.

19 Πιότερο αξίζει ταπεινός να είσαι με τους ταπεινούς, παρά με τους περήφανους λάφυρα να μοιράζεσαι.

20 Όποιος με φρόνηση ενεργεί θα ωφεληθεί· κι όποιος στον Κύριο ελπίζει θα ’ναι ευτυχισμένος.

21 Ο σοφός άνθρωπος γνωρίζεται για φρόνιμος· κι όσο τα χείλη του είν’ γλυκά, τόσο πιότερο πείθουν.

22 Η φρόνηση σ’ αυτόν που την έχει, χαρίζει τη ζωή· οι ανόητοι όμως τιμωρούνται με την ανοησία τους.

23 Η καρδιά του σοφού το στόμα του το κάνει φρόνιμο, και πιότερο τα χείλη του τα κάνει πειστικά.

24 Τα λόγια τα ευχάριστα είναι κερήθρα μέλι, γλύκα για την ψυχή και γιατρειά στα κόκαλα.

25 Βλέπει ένα δρόμο κάποιος και τον θαρρεί σωστό, μα κείνος τελικά φέρνει στο θάνατο.

26 Όποιος εργάζεται, για λόγου του δουλεύει, γιατί τον σφίγγει η πείνα του.

27 Ο κακός άνθρωπος κακό ετοιμάζει· τα χείλη του είν’ σαν άσβηστη φωτιά.

28 Ο διεστραμμένος τη φιλονικία σπέρνει, χωρίζει ο συκοφάντης φίλους στενούς.

29 Ο άνθρωπος ο βίαιος παραπλανά το διπλανό του, τον οδηγεί σε δρόμο που δεν είν’ καλός.

30 Όποιος τα φρύδια του ζαρώνει, διεστραμμένα σκέφτεται· τα χείλη του δαγκώνει κι ολοκληρώνει το κακό.

31 Η λευκασμένη κεφαλή είναι τιμητικό στεφάνι· γιατί η μακροζωία είν’ των δικαίων ανταμοιβή.

32 Πιότερο αξίζει ο υπομονετικός από το χεροδύναμο· κι εκείνος που στο πνεύμα του κυριαρχεί, από τον άλλο, που κυριεύει πόλη.

33 Ο κλήρος ρίχνεται στην κάλπη, αλλά η απόφαση προέρχεται απ’ τον Κύριο.*Υπαινιγμός για τη χρησιμοποίηση των ιερών κλήρων, προκειμένου να γίνει γνωστή η θέληση του Θεού.