1 Não clama porventura

a sabedoria,

e a inteligência não

faz ouvir a sua voz?

2 No cume das alturas,

junto ao caminho,

nas encruzilhadas

das veredas se posta.

3 Do lado das portas da cidade,

à entrada da cidade,

e à entrada das portas

está gritando:

4 A vós, ó homens, clamo;

e a minha voz se

dirige aos filhos

dos homens.

5 Entendei, ó simples,

a prudência;

e vós, insensatos,

entendei de coração.

6 Ouvi, porque falarei

coisas excelentes;

os meus lábios se

abrirão para a equidade.

7 Porque a minha boca

proferirá a verdade,

e os meus lábios

abominam a impiedade.

8 São justas todas as palavras

da minha boca: não há nelas

nenhuma coisa tortuosa

nem pervertida.

9 Todas elas são retas

para aquele que as entende bem,

e justas para os que

acham o conhecimento.

10 Aceitai a minha correção,

e não a prata;

e o conhecimento,

mais do que o ouro fino escolhido.

11 Porque melhor é a sabedoria

do que os rubis;

e tudo o que mais se deseja

não se pode comparar com ela.

12 Eu, a sabedoria,

habito com a prudência,

e acho o conhecimento

dos conselhos.

13 O temor do Senhor

é odiar o mal;

a soberba e a arrogância,

o mau caminho

e a boca perversa, eu odeio.

14 Meu é o conselho

e a verdadeira sabedoria;

eu sou o entendimento;

minha é a fortaleza.

15 Por mim reinam os reis

e os príncipes

decretam justiça.

16 Por mim governam

príncipes e nobres;

sim, todos os juízes da terra.

17 Eu amo aos que me amam,

e os que cedo me buscarem,

me acharão.

18 Riquezas e honra estão comigo;

assim como os bens duráveis e a justiça.

19 Melhor é o meu fruto

do que o ouro,

do que o ouro refinado,

e os meus ganhos mais

do que a prata escolhida.

20 Faço andar pelo caminho da justiça,

no meio das veredas do juízo.

21 Para que faça herdar bens permanentes aos que me amam,

e eu encha os seus tesouros.

22 O Senhor me possuiu no princípio de seus caminhos,

desde então,

e antes de suas obras.

23 Desde a eternidade

fui ungida,

desde o princípio,

antes do começo da terra.

24 Quando ainda não havia abismos,

fui gerada,

quando ainda não havia fontes carregadas de águas.

25 Antes que os montes se houvessem assentado,

antes dos outeiros,

eu fui gerada.

26 Ainda ele não tinha

feito a terra,

nem os campos,

nem o princípio do pó do mundo.

27 Quando ele

preparava os céus,

aí estava eu,

quando traçava o horizonte

sobre a face do abismo;

28 Quando firmava

as nuvens acima,

quando fortificava

as fontes do abismo,

29 Quando fixava

ao mar o seu termo,

para que as águas não

traspassassem o seu mando,

quando compunha

os fundamentos da terra.

30 Então eu estava com ele,

e era seu arquiteto;

era cada dia as suas delícias,

alegrando-me perante ele

em todo o tempo;

31 Regozijando-me

no seu mundo habitável

e enchendo-me de prazer

com os filhos dos homens.

32 Agora, pois,

filhos, ouvi-me,

porque bem-aventurados serão

os que guardarem os meus caminhos.

33 Ouvi a instrução,

e sede sábios, não a rejeiteis.

34 Bem-aventurado o homem

que me dá ouvidos,

velando às minhas portas cada dia,

esperando às ombreiras

da minha entrada.

35 Porque o que me achar,

achará a vida,

e alcançará o favor do Senhor.

36 Mas o que pecar contra mim

violentará a sua própria alma;

todos os que me odeiam amam a morte.

1 Εκείνη που φωνάζει δεν είναι η Σοφία;*Βλ. υποσ. εις κεφ. 1:20.

Δεν είν’ η φρόνηση που υψώνει τη φωνή;

2 Στέκεται στα υψώματα, πάνω απ’ το δρόμο,

καταμεσίς στο σταυροδρόμι.

3 Στις πύλες πλάι, στην είσοδο της πόλης,

και στων πυλών το πέρασμα φωνάζει δυνατά:

4 «Σ’ εσάς φωνάζω άνθρωποι,

στο γένος όλο των ανθρώπων απευθύνομαι.

5 Εσείς οι ανώριμοι, μάθετε να διακρίνετε

κι εσείς οι ανόητοι λογικευτείτε.

6 Ακούστε, και θα πω σπουδαία πράγματα,

από τα χείλη μου θα βγούνε λόγια συνετά.

7 Το στόμα μου κηρύττει την αλήθεια

κι είναι το ψέμα μισητό στα χείλη μου.

8 Τα λόγια όλα που βγαίνουν απ’ το στόμα μου

είναι λόγια σωστά·

δεν είναι τίποτε σ’ αυτά πονηρό ή διεστραμμένο·

9 όλα είναι καθαρά για κείνον που έχει νου

κι όλα σωστά για κείνους που έχουν γνώση.

10 Τη διδαχή μου προτιμήστε την από τ’ ασήμι,

τη γνώση απ’ το χρυσάφι το εκλεκτό.

11 Γιατί η Σοφία είναι καλύτερη απ’ τα πολύτιμα πετράδια,

κι απ’ όλα αξίζει πιότερο τα πράγματα, τα πιο ακριβά.

12 »Εγώ, η Σοφία, κατοικώ με τη φρόνηση,

του στοχασμού τη γνώση την κατέχω.

13 Όποιος τον Κύριο σέβεται, το κακό το απεχθάνεται·

μισώ την έπαρση και την υπεροψία,

το δρόμο τον κακό, το στόμα που διαστρέφει.

14 Κάνω σχέδια και τα ολοκληρώνω·

σ’ εμένα υπάρχει και η σύνεση και η δύναμη.

15 Με τη βοήθεια μου οι βασιλιάδες βασιλεύουν

κι οι άρχοντες νομοθετούν αυτό που ’ναι σωστό.

16 Με τη βοήθεια μου οι ηγεμόνες κυβερνάνε,

οι μεγιστάνες,

κι όλοι όσοι κρίνουνε στη γη.

17 Εγώ, η Σοφία, αγαπώ αυτούς που μ’ αγαπάνε

κι όλοι με βρίσκουν, όσοι με αναζητούν.

18 Μαζί μου κουβαλώ πλούτη και δόξα,

πολύτιμα αγαθά και ευτυχία.

19 Καλύτερος είν’ ο καρπός μου απ’ το χρυσάφι το καθαρό

κι ό,τι από μένα βγαίνει είναι καλύτερο κι από τ’ ασήμι το εκλεκτό.

20 Στο δρόμο περπατώ της δικαιοσύνης,

μέσα απ’ τα σταυροδρόμια της,

21 για να προσφέρω πλούτη σ’ αυτούς που μ’ αγαπούν,

και τα ταμεία τους να γεμίσω.

22 »Ο Κύριος με δημιούργησε

πριν απ’ τα έργα του όλα,

το πρώτο από τα έργα του από πολύ παλιά.

23 Δημιουργήθηκα πριν από τους αιώνες,

αρχή αρχή,

προτού να υπάρξει η γη.

24 Γεννήθηκα όταν ακόμα δεν υπήρχαν οι άβυσσοι,

προτού να γίνουν οι πηγές, οι νερομάνες.

25 Πριν να θεμελιωθούνε τα βουνά

και πριν υπάρξουν λόφοι, εγώ γεννήθηκα.

26 Δεν είχε ακόμα κάνει ούτε τη γη

ούτε τους κάμπους

ούτε τον πρώτο κόκκο

από το σύνολο του σύμπαντος.

27 Ήμουν εκεί όταν στέριωνε τους ουρανούς,

όταν χάραζε κύκλο τον ορίζοντα

στο πρόσωπο του ωκεανού·

28 όταν ψηλά τα νέφη στέριωνε

κι ορμητικά αναβρύζαν της αβύσσου οι πηγές·

29 όταν έβαζε όριο στη θάλασσα,

ώστε να μην το ξεπερνάνε τα νερά·

όταν της γης έβαζε τα θεμέλια.

30 Τότε ήμουν κοντά του σαν μικρό παιδί*Άλλη απόδ.: Τότε ήμουνα κοντά σ’ αυτόν, τον αρχιτέκτονα ή ...σαν αρχιτέκτονας.

κι ήμουν η καθημερινή του ευχαρίστηση,

ενώ στην παρουσία του χαιρόμουν ακατάπαυστα·

31 χαιρόμουν στης δικής του γης την οικουμένη

κι ήμουν ευτυχισμένη στους ανθρώπους ανάμεσα.

32 »Και τώρα ακούστε με, παιδιά:

Ευτυχισμένοι είν’ εκείνοι

που τηρούν τις εντολές μου.

33 Τη διδαχή μου ακούστε

και θα γίνετε σοφοί· μην την εγκαταλείπετε.

34 Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που με ακούει,

που ξαγρυπνάει καθημερινά μπροστά στην πόρτα μου

και που στης θύρας μου προσμένει το κατώφλι.

35 Πράγματι, εκείνος που με βρίσκει,

βρίσκει τη ζωή

και του Κυρίου έχει την εύνοια.

36 Μα εκείνος που με ξαστοχάει

τον εαυτό του βλάπτει·

αυτός που με μισεί, αγαπά το θάνατο».