Kanto de suprenirado. De David.

1 Mi ekĝojis, kiam oni diris al mi:

Ni iru en la domon de la Eternulo.

2 Niaj piedoj staris en viaj pordegoj,

Ho Jerusalem,

3 Vi Jerusalem, konstruita kiel urbo,

En kiu ĉio kuniĝis.

4 Tien supreniris la triboj, la triboj de la Eternulo,

Laŭ la moro de Izrael,

Por glori la nomon de la Eternulo.

5 Ĉar tie staris tronoj de juĝo,

Tronoj de la domo de David.

6 Deziru pacon al Jerusalem;

Bonan staton havu viaj amantoj.

7 Paco estu inter viaj muroj,

Bonstato en viaj palacoj.

8 Pro miaj fratoj kaj amikoj mi do diru:

Paco estu al vi.

9 Pro la domo de la Eternulo, nia Dio,

Mi deziras al vi bonon.

1 En sang ved festreisene; av David. Jeg gleder mig ved dem som sier til mig: Vi vil gå til Herrens hus. 2 Våre føtter står i dine porter, Jerusalem! 3 Jerusalem, du velbyggede, lik en by som er tett sammenføiet, 4 hvor stammene drar op, Herrens stammer, efter en lov for Israel, for å prise Herrens navn! 5 For der er stoler satt til dom, stoler for Davids hus.

6 Bed om fred for Jerusalem! La det gå dem vel som elsker dig!

7 Der være fred innen din voll, ro i dine saler! 8 For mine brødres og mine venners skyld vil jeg si: Fred være i dig! 9 For Herrens, vår Guds huses skyld vil jeg søke ditt beste.