Verko de David.

1 Gardu min, ho Dio, ĉar mi rifuĝas ĉe Vi.

2 Mi diris al la Eternulo: Vi estas mia Sinjoro;

Mi ne havas alian bonon krom Vi.

3 Al la sanktuloj, kiuj estas sur la tero,

Kaj al la majestuloj iras mia tuta deziro.

4 Multiĝos la malĝojoj de tiuj, kiuj sekvis alian;

Mi ne verŝos iliajn sangajn verŝoferojn

Kaj ne metos iliajn nomojn en mian buŝon.

5 La Eternulo estas mia sorta parto kaj kaliko;

Vi subtenas mian sorton.

6 Loto agrabla trafis min,

Ĉarma estas mia heredo.

7 Mi gloras la Eternulon, kiu konsilas min;

Eĉ en la nokto instruas min mia internaĵo.

8 Ĉiam mi vidas la Eternulon antaŭ mi;

Ĉar Li estas ĉe mia dekstra mano, mi ne falos.

9 Tial ĝojas mia koro, raviĝas mia animo;

Eĉ mia karno ripozas senzorge.

10 Ĉar Vi ne lasos mian animon al Ŝeol;

Vi ne permesos, ke Via sanktulo forputru.

11 Vi konigos al mi la vojon de la vivo;

Multe da ĝojoj estas antaŭ Vi,

Ĉarmoj estas en Via dekstra mano eterne.

1 En gyllen sang av David. Bevar mig, Gud! for jeg tar min tilflukt til dig. 2 Jeg sier til Herren: Du er min Herre; jeg har intet gode utenfor dig(-) 3 idet jeg holder mig til de hellige som er i landet, og de herlige i hvem jeg har all min lyst. 4 Mange sorger skal de ha som kjøper sig andre; {de. andre guder} jeg vil ikke utgyde deres {de. avgudenes.} drikkoffere av blod og ikke ta deres navn på mine leber. 5 Herren er min tilfalne del og mitt beger; du gjør min lodd herlig. 6 En lodd er tilfalt mig som er liflig, og en arv som behager mig. 7 Jeg vil love Herren, som gav mig råd; også om nettene minner mine nyrer mig om det.

8 Jeg setter alltid Herren for mig; for han er ved min høire hånd, jeg skal ikke rokkes.

9 Derfor gleder mitt hjerte sig, og min ære {de. sjel.} fryder sig; også mitt kjød skal bo i trygghet. 10 For du skal ikke overlate min sjel til dødsriket, du skal ikke la din hellige se forråtnelse. 11 Du skal kunngjøre mig livets vei; gledes fylde er for ditt åsyn, livsalighet ved din høire hånd evindelig.