Al la ĥorestro. Por korda instrumento. De David.

1 Aŭskultu, ho Dio, mian krion;

Atentu mian preĝon.

2 De la fino de la tero mi vokas al Vi en la malĝojo de mia koro:

Sur rokon tro altan por mi suprenkonduku min.

3 Ĉar Vi estis mia rifuĝejo,

Fortika turo kontraŭ malamiko.

4 Lasu min loĝi eterne en Via tendo,

Havi rifuĝon sub la kovro de Viaj flugiloj. Sela.

5 Ĉar Vi, ho Dio, aŭdis miajn promesojn;

Vi donis al mi la heredon de tiuj, kiuj timas Vian nomon.

6 Aldonu tagojn al la tagoj de la reĝo,

Ke liaj jaroj daŭru multajn generaciojn.

7 Li restu eterne antaŭ Dio;

Boneco kaj vero laŭ Via volo lin gardu.

8 Tiel mi prikantos Vian nomon eterne,

Plenumante miajn promesojn ĉiutage.

1 Til sangmesteren, på strengelek; av David. Hør, Gud, mitt klagerop, merk på min bønn! Hør, Gud, mitt klagerop, merk på min bønn! 2 Fra jordens ende roper jeg til dig, mens mitt hjerte vansmekter; før mig på en klippe, som ellers blir mig for høi! 3 For du har vært min tilflukt, et sterkt tårn imot fienden. 4 La mig bo i ditt telt i all evighet, la mig finne ly i dine vingers skjul! Sela.

5 For du, Gud, har hørt på mine løfter, du har gitt mig arv med dem som frykter ditt navn.

6 Du vil legge dager til kongens dager, hans år skal være som slekt efter slekt, 7 han skal trone evindelig for Guds åsyn; sett miskunnhet og trofasthet til å bevare ham! 8 Så vil jeg lovsynge ditt navn til evig tid, forat jeg kan innfri mine løfter dag efter dag.