Kanto de suprenirado.

1 Al la Eternulo mi vokis en mia sufero,

Kaj Li aŭskultis min.

2 Ho Eternulo, savu mian animon de mensoga parolo,

De falsa lango.

3 Kion Li donos al vi,

Kaj kion Li alportos al vi, ho falsa lango?

4 Akrajn sagojn de fortulo

Kun karboj genistaj.

5 Ve al mi, ke mi gastas en Meŝeĥ,

Ke mi loĝas inter la tendoj de Kedar!

6 Tro longe loĝis mia animo

Inter malamantoj de paco.

7 Mi estas pacema;

Sed kiam mi ekparolas, ili komencas militon.

1 En sang ved festreisene. Til Herren ropte jeg i min nød, og han svarte mig. 2 Herre, fri min sjel fra en løgnaktig lebe, fra en falsk tunge! 3 Hvad vil han gi dig, og hvad mere vil han gi dig, du falske tunge? 4 Voldsmannens skarpe piler og glør av gyvelbusken {de. fordervende og smertefulle straffer}

5 Ve mig, at jeg lever som fremmed iblandt Mesek, at jeg bor ved Kedars telt! {de. iblandt mennesker som ligner de stridslystne og rovgjerrige folkeslag Mesek og Kedar}

6 Lenge nok har min sjel bodd hos dem som hater fred. 7 Jeg er bare fred, men når jeg taler, er de ferdige til krig.