Psalmo de David.

1 Ho Eternulo, mi vokas al Vi; rapidu al mi;

Atentu mian voĉon, kiam mi vokas al Vi.

2 Mia preĝo valoru antaŭ Vi kiel incenso,

La levo de miaj manoj kiel vespera oferdono.

3 Metu, ho Eternulo, gardon al mia buŝo,

Gardu la pordon de miaj lipoj.

4 Ne klinu mian koron al io malbona,

Al partoprenado en malbonagoj kun malbonaguloj;

Mi ne manĝu iliajn bongustaĵojn.

5 Virtuloj min frapu favorkore kaj punu min:

Ĝi estos oleo por la kapo;

Mia kapo ne rifuzos, se estos eĉ pli;

Kaj mi preĝas ĉe iliaj malfeliĉoj.

6 Disiĝis sur roko iliaj juĝantoj,

Kaj ili aŭdis miajn vortojn, kiel amikaj ili estis.

7 Kiel iu plugas kaj dispecigas la teron,

Tiel estas disĵetitaj iliaj ostoj ĝis la buŝo de Ŝeol.

8 Ĉar al Vi, ho Eternulo, mia Sinjoro, estas direktitaj miaj okuloj;

Al Vi mi esperas: ne forpuŝu mian animon.

9 Gardu min kontraŭ la reto, kiun oni metis al mi,

Kontraŭ la implikilo de la malbonaguloj.

10 La malvirtuloj falu en siajn retojn ĉiuj,

Dum mi preteriros.

1 En salme av David. Herre, jeg kaller på dig, skynd dig til mig! Vend øret til min røst, nu jeg roper til dig! 2 La min bønn gjelde som røkoffer for ditt åsyn, mine henders opløftelse som et aften-matoffer! 3 Herre, sett vakt for min munn, vokt mine lebers dør! 4 Bøi ikke mitt hjerte til noget ondt, til å gjøre ugudelighets-gjerninger sammen med menn som gjør urett, og la mig ikke ete av deres fine retter!

5 La en rettferdig slå mig i kjærlighet og tukte mig! For sådan hodeolje vegre mitt hode sig ikke! Varer det enn ved, så setter jeg min bønn imot deres ondskap.

6 Deres dommere blir nedstyrtet og gitt klippen i vold, og selv forstår de at mine ord var liflige. 7 Som når en pløier og kløver jorden, således ligger våre ben spredt ved dødsrikets port. 8 For til dig, Herre, Herre, ser mine øine, til dig tar jeg min tilflukt; utøs ikke min sjel! 9 Bevar mig for fellen som de har stilt op for mig, og for deres snarer som gjør urett! 10 La de ugudelige falle i sine egne garn, mens jeg går uskadd forbi!