De David.

1 Al Vi, ho Eternulo, mi vokas;

Mia Roko, ne silentu al mi;

Se Vi silentos al mi, mi similiĝos al tiuj,

Kiuj iras en la tombon.

2 Aŭskultu la voĉon de mia petego, kiam mi krias al Vi,

Kiam mi levas miajn manojn al Via plejsanktejo.

3 Ne kunpereigu min kune kun malpiuloj, kaj kun krimfarantoj,

Kiuj parolas pace kun siaj proksimuloj,

Dum malbono estas en ilia koro.

4 Redonu al ili laŭ iliaj faroj kaj laŭ iliaj malbonaj agoj;

Laŭ la faroj de iliaj manoj redonu al ili;

Redonu al ili, kion ili meritas.

5 Ĉar ili ne atentas la agojn de la Eternulo

Kaj la farojn de Liaj manoj,

Li disbatos ilin kaj ne rekonstruos.

6 Glorata estu la Eternulo,

Ĉar Li aŭskultis la voĉon de mia petego.

7 La Eternulo estas mia forto kaj mia ŝildo;

Lin fidis mia koro, kaj Li helpis min;

Tial ekĝojas mia koro,

Kaj per mia kanto mi Lin gloros.

8 La Eternulo estas ilia forto,

Li estas savanta forto por Sia sanktoleito.

9 Helpu Vian popolon kaj benu Vian heredon,

Kaj paŝtu kaj altigu ilin eterne.

1 Av David. Til dig, Herre, roper jeg. Min klippe, vær ikke døv imot mig, forat jeg ikke, om du tier til mig, skal bli lik dem som farer ned i graven! 2 Hør mine inderlige bønners røst, når jeg roper til dig, når jeg opløfter mine hender til ditt hellige kor! 3 Riv mig ikke bort med de ugudelige og med dem som gjør urett, som taler fred med sin næste, enda der er ondt i deres hjerte! 4 Gi dem efter deres gjerning og efter deres onde adferd! Gi dem efter deres henders gjerning, gjengjeld dem hvad de har gjort! 5 For de akter ikke på hvad Herren gjør, eller på hans henders gjerning; han skal nedbryte dem og ikke opbygge dem.

6 Lovet være Herren, fordi han har hørt mine inderlige bønners røst!

7 Herren er min styrke og mitt skjold; til ham har mitt hjerte satt sin lit, og jeg blir hjulpet; derfor fryder mitt hjerte sig, og jeg vil prise ham med min sang. 8 Herren er deres {de. sitt folks.} styrke, og han er et frelsens vern for sin salvede. 9 Frels ditt folk og velsign din arv, og fø dem og bær dem til evig tid!