Al la ĥorestro. De David.

1 La sensaĝulo diris en sia koro: Dio ne ekzistas.

Ili sentaŭgiĝis, ili abomeniĝis pro siaj faroj;

Ekzistas neniu, kiu faras bonon.

2 La Eternulo el la ĉielo ekrigardis la homidojn,

Por vidi, ĉu ekzistas prudentulo, kiu serĉas Dion.

3 Ĉiuj devojiĝis, ĉiuj malvirtiĝis;

Ekzistas neniu, faranta bonon, ne ekzistas eĉ unu.

4 Ĉu ne prudentiĝos ĉiuj, kiuj faras malbonon,

Kiuj manĝas mian popolon, kiel oni manĝas panon,

Kaj kiuj ne vokas al la Eternulo?

5 Tie ili forte ektimis,

Ĉar Dio estas en la generacio de la justuloj.

6 Vi malhonoris la konsilon de malriĉulo,

Sed la Eternulo estas lia rifuĝejo.

7 Ho, ke venu el Cion savo al Izrael!

Kiam la Eternulo revenigos Sian forkaptitan popolon,

Tiam triumfos Jakob kaj ĝojos Izrael.

1 Til sangmesteren; av David. Dåren sier i sitt hjerte: Det er ikke nogen Gud. Onde, vederstyggelige er deres gjerninger; det er ingen som gjør godt. 2 Herren skuer ned fra himmelen på menneskenes barn for å se om det er nogen forstandig, nogen som søker Gud. 3 De er alle avveket, alle tilsammen fordervet; det er ingen som gjør godt, enn ikke én.

4 Sanser de da ikke, alle de som gjør urett, som eter mitt folk, likesom de eter brød? På Herren kaller de ikke.

5 Da forferdes de såre; for Gud er med den rettferdige slekt. 6 Gjør bare den elendiges råd til skamme! For Herren er hans tilflukt. 7 O, at der fra Sion må komme frelse for Israel! Når Herren gjør ende på sitt folks fangenskap, da skal Jakob fryde sig, Israel glede sig.