Al la ĥorestro. Por maĥalato. Instruo de David.

1 La sensaĝulo diris en sia koro: Dio ne ekzistas.

Ili sentaŭgiĝis, kaj abomeniĝis en la malvirto;

Ekzistas neniu, kiu faras bonon.

2 Dio el la ĉielo ekrigardis la homidojn,

Por vidi, ĉu ekzistas prudentulo, kiu serĉas Dion.

3 Ĉiu devojiĝis, ĉiuj malvirtiĝis;

Ekzistas neniu, faranta bonon, ne ekzistas eĉ unu.

4 Ĉu ne prudentiĝos tiuj, kiuj faras malbonon,

Kiuj manĝas mian popolon, kiel oni manĝas panon,

Kaj kiuj ne vokas al Dio?

5 Tie ili forte ektimis, kie timindaĵo ne ekzistis;

Ĉar Dio disĵetis la ostojn de tiuj, kiuj vin sieĝas;

Vi hontigis ilin, ĉar Dio ilin forpuŝis.

6 Ho, ke venu el Cion savo al Izrael!

Kiam Dio revenigos Sian forkaptitan popolon,

Tiam triumfos Jakob kaj ĝojos Izrael.

1 Til sangmesteren; efter Mahalat; {betydningen uviss} en læresalme av David. Dåren sier i sitt hjerte: Det er ikke nogen Gud. Onde og vederstyggelige er deres misgjerninger; det er ikke nogen som gjør godt. Dåren sier i sitt hjerte: Det er ikke nogen Gud. Onde og vederstyggelige er deres misgjerninger; det er ikke nogen som gjør godt. 2 Gud skuer ned fra himmelen på menneskenes barn for å se om der er nogen forstandig, nogen som søker Gud. 3 De er alle avveket, alle tilsammen fordervet; det er ikke nogen som gjør godt, enn ikke én. 4 Sanser de da ikke, de som gjør urett? De eter mitt folk likesom de eter brød; på Gud kaller de ikke. 5 Da blev de grepet av stor frykt, de som ikke kjente frykt; for Gud spreder deres ben som leirer sig imot dig; du gjør dem til skamme, for Gud har forkastet dem. 6 Å, at det fra Sion må komme frelse for Israel! Når Gud gjør ende på sitt folks fangenskap, da skal Jakob fryde sig, Israel glede sig.