Jó 41

1 Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko,

Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon?

2 Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo

Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo?

3 Ĉu ĝi multe petegos vin,

Aŭ parolos al vi flataĵojn?

4 Ĉu ĝi faros interligon kun vi?

Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon?

5 Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo?

Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj?

6 Ĉu kamaradoj ĝin dishakos,

Kaj dividos inter komercistoj?

7 Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton

Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon?

8 Metu sur ĝin vian manon;

Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.

9 Vidu, la espero ĉiun trompos;

Jam ekvidinte ĝin, li falos.

10 Neniu estas tiel kuraĝa, por inciti ĝin;

Kiu do povas stari antaŭ Mi?

11 Kiu antaŭe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li?

Sub la tuta ĉielo ĉio estas Mia.

12 Mi ne silentos pri ĝiaj membroj,

Pri ĝia forto kaj bela staturo.

13 Kiu povas levi ĝian veston?

Kiu aliros al ĝia paro da makzeloj?

14 Kiu povas malfermi la pordon de ĝia vizaĝo?

Teruro ĉirkaŭas ĝiajn dentojn.

15 Ĝiaj fieraj skvamoj estas kiel ŝildoj,

Interligitaj per fortika sigelo;

16 Unu kuntuŝiĝas kun la alia tiel,

Ke aero ne povas trairi tra ili;

17 Unu alfortikiĝis al la alia,

Interkuniĝis kaj ne disiĝas.

18 Ĝia terno briligas lumon,

Kaj ĝiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la ĉielruĝo.

19 El ĝia buŝo eliras torĉoj,

Elkuras flamaj fajreroj.

20 El ĝiaj nazotruoj eliras fumo,

Kiel el bolanta poto aŭ kaldrono.

21 Ĝia spiro ekbruligas karbojn,

Kaj flamo eliras el ĝia buŝo.

22 Sur ĝia kolo loĝas forto,

Kaj antaŭ ĝi kuras teruro.

23 La partoj de ĝia karno estas firme kunligitaj inter si,

Tenas sin fortike sur ĝi, kaj ne ŝanceliĝas.

24 Ĝia koro estas malmola kiel ŝtono,

Kaj fortika kiel suba muelŝtono.

25 Kiam ĝi sin levas, ektremas fortuloj,

Konsterniĝas de teruro.

26 Glavo, kiu alproksimiĝas al ĝi, ne povas sin teni,

Nek lanco, sago, aŭ kiraso.

27 Feron ĝi rigardas kiel pajlon,

Kupron kiel putran lignon.

28 Ne forpelos ĝin sago;

Ŝtonoj el ŝtonĵetilo fariĝas pajleroj antaŭ ĝi.

29 Bastonegon ĝi rigardas kiel pajlon,

Kaj ĝi mokas la sonon de lanco.

30 Sube ĝi havas akrajn pecetojn;

Kiel draŝrulo ĝi kuŝas sur la ŝlimo.

31 Kiel kaldronon ĝi ondigas la profundon;

La maron ĝi kirlas kiel ŝmiraĵon.

32 La vojo post ĝi lumas;

La abismo aperas kiel grizaĵo.

33 Ne ekzistas sur la tero io simila al ĝi;

Ĝi estas kreita sentima.

34 Ĝi rigardas malestime ĉion altan;

Ĝi estas reĝo super ĉiuj sovaĝaj bestoj.

1 *Hebr 12:28f. Ingen är så dumdristig

att han retar honom.

Vem vågar då sätta sig upp

mot mig?

2 *2 Mos 19:5, Ps 24:1, 50:12, Rom 11:35, 1 Kor 10:26. Vem har gett mig något

som jag måste betala igen?

Mitt är allt som finns under himlen.*41:2 Citeras av Paulus i Rom 11:35.

3 Jag vill inte tiga om hans lemmar,

om hans styrka och sköna gestalt.

4 Vem kan rycka av honom hans dräkt?

Vem kan ta sig in

mellan hans båda käkar?*41:4ta sig in mellan hans båda käkarAnnan översättning: "ta sig fram med betsel" eller "ta sig igenom hans dubbla pansar" (så Septuaginta).

5 Vem kan öppna hans ansiktes dörrar?

Runt hans tänder bor skräck.

6 Stolta sitter sköldarnas rader,

sammanfogade och fast förseglade,

7 den ena tätt mot den andra,

ingen luft tränger in däremellan.

8 De sitter fast mot varandra,

de griper in i varandra

och kan inte skiljas åt.

9 När han fnyser blixtrar det av ljus,

hans blickar är som

gryningens strålar.

10 Hans gap sprutar flammor,

gnistor av eld bryter fram.

11 Ur hans näsborrar stiger rök

som från en kokande gryta

på elden.

12 Hans andedräkt kan tända kol,

lågor går ut ur hans gap.

13 På hans nacke bor styrkan,

och skräcken dansar*41:13dansarAndra handskrifter (Septuaginta): "springer".

framför honom.

14 Hans hudveck är fasta,

de sitter hårt och orubbligt.

15 Hans hjärta är hårt som sten,

som den understa kvarnstenen.

16 När han reser sig bävar hjältar,

de tappar fattningen i ångest.

17 Svärdet som träffar håller inte stånd,

inte heller spjut, pil eller lans.

18 Han räknar järn som halm,

koppar som murket trä.

19 Bågskott får honom inte att fly,

för honom är slungstenar

som agnar.

20 Stridsklubban räknar han som halm,

han skrattar åt rasslet av lansar*41:20lansarAnnan översättning: "kroksablar"..

21 Hans buk är som skarpa lerskärvor,

han sätter spår i dyn

som en trösksläde.

22 Han får djupet att koka som en gryta,

han får havet att skumma

som när man kokar salva.

23 Bakom honom går ett lysande stråk,

djupet tycks få silverhår.

24 Inget på jorden är hans like,

han skapades utan fruktan.

25 Han ser på allt som är upphöjt,

han är kung över allt som är stolt.