Jó 12

1 Kaj Ijob respondis kaj diris:

2 Certe, vi solaj estas homoj,

Kaj kun vi mortos la saĝo.

3 Mi ankaŭ havas koron, kiel vi;

Mi ne estas malpli valora ol vi;

Kiu ne povas paroli tiele?

4 Mi fariĝis mokataĵo por mia amiko,

Mi, kiu vokadis al Dio kaj estis aŭskultata;

Virtulo kaj senkulpulo fariĝis mokataĵo;

5 Malestimata lucerneto li estas antaŭ la pensoj de feliĉuloj,

Pretigita por migrantoj.

6 Bonstataj estas la tendoj de rabistoj,

Kaj sendanĝerecon havas la incitantoj de Dio,

Tiuj, kiuj portas Dion en sia mano.

7 Vere, demandu la brutojn, kaj ili instruos vin;

La birdojn de la ĉielo, kaj ili diros al vi;

8 Aŭ parolu kun la tero, kaj ĝi klarigos al vi;

Kaj rakontos al vi la fiŝoj de la maro.

9 Kiu ne ekscius el ĉio ĉi tio,

Ke la mano de la Eternulo tion faris,

10 De Tiu, en kies mano estas la animo de ĉio vivanta

Kaj la spirito de ĉiu homa karno?

11 La orelo esploras ja la parolon,

Kaj la palato gustumas al si la manĝaĵon.

12 La maljunuloj posedas saĝon,

Kaj la grandaĝuloj kompetentecon.

13 Ĉe Li estas la saĝo kaj la forto;

Ĉe Li estas konsilo kaj kompetenteco.

14 Kion Li detruas, tio ne rekonstruiĝas;

Kiun Li enŝlosos, tiu ne liberiĝos.

15 Kiam Li digas la akvon, ĝi elsekiĝas;

Kiam Li fluigas ĝin, ĝi renversas la teron.

16 Ĉe Li estas potenco kaj forto;

Lia estas tiu, kiu eraras, kaj tiu, kiu erarigas.

17 Li irigas konsilistojn kiel erarvagantojn,

Kaj la juĝistojn Li faras malsaĝaj.

18 La ligilojn de reĝoj Li malligas,

Kaj Li ligas per zono iliajn lumbojn.

19 Li erarvagigas la pastrojn

Kaj faligas la potenculojn.

20 Li mutigas la lipojn de fidinduloj

Kaj forprenas de maljunuloj la prudenton.

21 Li verŝas honton sur eminentulojn

Kaj malfirmigas la zonon de potenculoj.

22 Li malkovras profundaĵon el meze de mallumo,

Kaj mortan ombron Li elirigas en la lumon.

23 Li grandigas naciojn kaj pereigas ilin,

Disvastigas naciojn kaj forpelas ilin.

24 Li senkuraĝigas la ĉefojn de la popolo de la lando

Kaj erarvagigas ilin en dezerto senvoja;

25 Ili palpas en mallumo, en senlumeco;

Kaj Li ŝanceliĝigas ilin kiel ebriuloj.

Jobs svar på Sofars första tal

1 Då tog Job till orda och sade:

2 Visst är det ni som är folket,

och med er dör visheten ut!

3 *Job 13:2. Men jag har förstånd

likaväl som ni,

jag är inte underlägsen er.

Vem känner inte till detta?

4 *Job 17:6, 30:9, Jer 20:7. Jag har blivit till åtlöje

för min vän,

jag som ropade till Gud

och fick svar.

Den rättfärdige och oskyldige

blir till åtlöje.

5 I den sorglöses tankar

föraktas olyckan,

den står redo för dem

vilkas fötter vacklar.

6 *Job 21:7f, Ps 73:3f, Jer 12:1, Hab 1:11. Rövarna får ha sina tält i fred,

de som trotsar Gud har trygghet,

de som har sin gud i sin hand.

7 Men fråga boskapen,

den ska undervisa dig,

fåglarna under himlen,

de ska ge dig svar.

8 Tala till jorden,

den ska undervisa dig,

fiskarna i havet ska ge dig besked.

9 Vem av dem känner inte till

att det är Herrens hand

som har gjort det?

10 *4 Mos 16:22, Apg 17:25, 28. I hans hand är allt levandes själ

och varje människas ande.

11 *Job 34:3. Ska inte örat pröva orden

liksom munnen prövar

matens smak?

12 Hos de gamla finns vishet,

långt liv ger förstånd.

13 *Job 9:4, Ords 8:14. Hos Gud finns vishet och makt,

hos honom finns råd och förstånd.

14 *Jes 25:2, Upp 3:7. Se, han river ner

och ingen kan bygga upp,

han låser in och ingen kan öppna.

15 *1 Mos 7:11f, 8:1f. Se, han håller vattnen tillbaka

och de torkar ut,

han släpper dem lösa

och de ödelägger landet.

16 Hos honom är kraft och klokhet,

den förvillade och förvillaren

tillhör honom.

17 Rådsherrar för han barfota bort,

och domare gör han till dårar.

18 Han lossar kungars bojor

och binder rep om deras höfter.

19 Präster för han barfota bort

och störtar mäktiga män.

20 Han tystar de betroddas läppar

och tar bort de äldstes insikt.

21 *Job 34:19, Ps 107:40. Han öser förakt över furstar

och lossar bältet på de starka.

22 *Dan 2:22, Matt 10:26, 2 Kor 4:6. Han avslöjar mörkrets djupheter

och för dödsskuggan ut i ljuset.

23 *Ps 107:38f. Han låter folkslag växa

och förgör dem,

han vidgar deras gränser

och för bort dem.

24 *Dan 4:28f. Han tar förståndet

från ledarna för jordens folk

och låter dem irra

i väglös ödemark.

25 De famlar i mörker utan ljus,

han får dem att ragla som druckna.