Jó 17

1 Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis,

Tomboj estas antaŭ mi.

2 Mokado min ĉirkaŭas;

En aflikto pro tio restas mia okulo.

3 Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi;

Alie kiu donos la manon pro mi?

4 Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento;

Tial Vi ne donos al ili triumfon.

5 Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto,

La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

6 Li faris min proverbo por la popoloj;

Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

7 Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno,

Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

8 La justuloj eksentos teruron pro tio,

Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

9 Tamen la virtulo forte konservos sian vojon,

Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

10 Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos,

Mi ne trovos inter vi saĝulon.

11 Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj,

Kiujn havis mia koro.

12 La nokton ili volas fari tago,

La lumon alproksimigi al la mallumo.

13 Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo,

En la mallumo estas pretigita mia lito.

14 Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro;

La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

15 Kion mi devas atendi?

Kiu atentos mian esperon?

16 En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros,

Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

1 *Ps 88:4f. Min ande är bruten,

mina dagar slocknar,

graven väntar på mig.

2 Sannerligen, jag är omgiven

av smädelser,

mitt öga ser ständigt

deras fiendskap.

3 *Ps 119:122, Ords 6:1, 11:15, Jes 38:14. Gå själv i borgen för mig,

vem annars kan ge mig

sitt handslag?

4 Du har stängt deras hjärtan

för insikt,

låt dem därför inte triumfera.

5 Den som förråder vänner

mot belöning,

på hans barn ska ögonen tyna bort.

6 *Job 12:4, 30:9f, Ps 44:15, 69:12, Klag 3:14. Han har gjort mig till ett ordspråk

bland folken,

jag är en man som man spottar

i ansiktet.

7 *Job 16:8, 16, Ps 6:8, 31:10. Mitt öga är skumt av grämelse,

alla mina lemmar

är som en skugga.

8 De rättsinniga häpnar över sådant,

den oskyldige blir upprörd

över de gudlösa.

9 Men den rättfärdige

håller fast vid sin väg,

och den som har rena händer

blir starkare.

10 Men ni får alla komma tillbaka,

jag finner ändå ingen vis bland er.

11 Mina dagar är förbi,

mina planer är krossade,

det som var mitt hjärtas begär.

12 Natten vill de göra till dag,

och när mörkret bryter in säger de:

"Ljuset är nära."

13 Om jag måste vänta mig dödsriket

som min boning,

breda ut min bädd i mörkret,

14 *Job 25:6. säga till förgängelsen:

"Du är min far",

och till maskarna:

"Min mor, min syster" –

15 *Job 13:15. var är då mitt hopp?

Vem kan se något hopp för mig?

16 Kommer det ner

till dödsrikets bommar,

sjunker vi ner tillsammans

i stoftet?