Jó 33

1 Aŭskultu do, Ijob, miajn parolojn,

Kaj atentu ĉiujn miajn vortojn.

2 Jen mi malfermis mian buŝon,

Parolas mia lango en mia gorĝo.

3 Ĝuste el mia koro estas miaj paroloj,

Kaj puran scion eldiros miaj lipoj.

4 La spirito de Dio min kreis,

Kaj la spiro de la Plejpotenculo min vivigas.

5 Se vi povas, respondu al mi;

Armu vin kontraŭ mi, kaj stariĝu.

6 Jen mi simile al vi estas de Dio;

Mi ankaŭ estas farita el argilo.

7 Vidu, vi ne bezonas timi min,

Kaj mia ŝarĝo ne pezos sur vi.

8 Vi parolis antaŭ miaj oreloj,

Kaj mi aŭdis la sonon de tiaj vortoj:

9 Mi estas pura, sen malbonagoj;

Senkulpa, mi ne havas pekon;

10 Jen Li trovis ion riproĉindan en mi,

Li rigardas min kiel Lian malamikon;

11 Li metis miajn piedojn en ŝtipon;

Li observas ĉiujn miajn vojojn.

12 Sed en tio vi ne estas prava, mi respondas al vi;

Ĉar Dio estas pli granda ol homo.

13 Kial vi havas pretendon kontraŭ Li pro tio,

Ke Li ne donas al vi kalkulraporton pri ĉiuj Siaj faroj?

14 Cetere Dio parolas en unu maniero kaj en alia maniero,

Sed oni tion ne rimarkas.

15 En sonĝo, en nokta vizio,

Kiam sur la homojn falis dormo,

Kiam ili dormas sur la lito,

16 Tiam Li malfermas la orelon de la homoj,

Kaj, doninte instruon, sigelas ĝin,

17 Por deturni homon de ia faro

Kaj gardi viron kontraŭ fiereco,

18 Por ŝirmi lian animon kontraŭ pereo

Kaj lian vivon kontraŭ falo sub glavon.

19 Ankaŭ per malsano sur lia lito Li avertas lin,

Kiam ĉiuj liaj ostoj estas ankoraŭ fortaj.

20 Kaj abomenata fariĝas por li en lia vivo la manĝaĵo,

Kaj por lia animo la frandaĵo.

21 Lia karno konsumiĝas tiel, ke oni ĝin jam ne vidas;

Kaj elstaras liaj ostoj, kiuj antaŭe estis nevideblaj.

22 Kaj lia animo alproksimiĝas al la pereo,

Kaj lia vivo al la mortigo.

23 Sed se li havas por si anĝelon proparolanton,

Kvankam unu el mil,

Kiu elmontrus pri la homo lian pravecon,

24 Tiam Li indulgas lin, kaj diras:

Liberigu lin, ke li ne malsupreniru en la tombon,

Ĉar Mi trovis pardonigon.

25 Tiam lia korpo fariĝas denove freŝa, kiel en la juneco;

Li revenas al la tagoj de sia knabeco.

26 Li preĝas al Dio,

Kaj ĉi Tiu korfavoras lin,

Kaj montras al li Sian vizaĝon kun ĝojo,

Kaj rekompencas la homon laŭ lia virteco.

27 Li rigardas la homojn, kaj diras:

Mi pekis, la veron mi kripligis,

Kaj Li ne repagis al mi;

28 Li liberigis mian animon, ke ĝi ne iru en pereon,

Kaj mia vivo vidas la lumon.

29 Ĉion ĉi tion Dio faras

Du aŭ tri fojojn kun homo,

30 Por deturni lian animon de pereo

Kaj prilumi lin per la lumo de vivo.

31 Atentu, Ijob, aŭskultu min;

Silentu, kaj mi parolos.

32 Se vi havas, kion diri, respondu al mi;

Parolu, ĉar mi dezirus, ke vi montriĝu prava.

33 Se ne, tiam aŭskultu min;

Silentu, kaj mi instruos al vi saĝon.

1 Men Job, hör nu mina ord,

lyssna till allt jag har att säga!

2 Se, jag öppnar nu mina läppar,

min tunga talar i min mun.

3 Mina ord kommer

från ett uppriktigt hjärta,

det jag förstår ska jag ärligt säga.

4 Guds Ande har gjort mig,

den Allsmäktiges livsande

ger mig liv.

5 Svara mig om du kan,

träd fram inför mig,

gör dig redo.

6 *1 Mos 2:7, Job 4:19, 10:9, 31:15, Pred 12:7. Se, inför Gud är vi båda lika,

också jag är formad av lera.

7 Se, rädsla för mig

behöver inte skrämma dig,

och min myndighet

ska inte trycka ner dig.

8 Men du sade inför mina öron,

så lydde orden jag hörde:

9 *Job 9:21, 10:7, 16:17, 23:10, 27:5f. "Jag är ren och utan synd,

jag är fläckfri och utan skuld.

10 *Job 13:24, 16:9, 19:11. Men se, han vill ansätta mig,

han räknar mig som sin fiende.

11 *Job 13:27. Han sätter mina fötter i stocken,

han vaktar på alla mina vägar."

12 Där har du inte rätt, svarar jag dig,

för Gud är större än en människa.

13 *Jes 40:13. Hur kan du förebrå honom

att han inte ger ett enda ord till svar*33:13ger ett enda ord till svarAnnan översättning: "ger för sin sak".?

14 Gud talar både en och två gånger,

utan att man bryr sig om det.

15 I drömmen, i en syn om natten,

när sömnen fallit tung

över människorna

och de slumrar i sin bädd,

16 *Job 36:10, 15. då öppnar han människornas öron

och bekräftar*33:16bekräftarAndra handskrifter (Septuaginta): "skrämmer dem med". deras tuktan

17 för att hindra människan

från en ogärning

och hålla henne borta från högmod.

18 Han bevarar hennes själ från graven

och hennes liv

från att falla för svärd.

19 *Job 30:17, Ps 38:4. Hon tuktas med plågor

på sin sjukbädd

och med ständiga smärtor i benen.

20 Hennes sinne äcklas av mat,

hennes själ vid den föda

hon älskade.

21 Hennes kött tärs bort

tills inget finns kvar,

hennes ben blottas

som förr inte syntes.

22 Hennes själ närmar sig graven,

hennes liv dödens makter.

23 *Hebr 1:14. Om det finns en ängel hos henne,

en medlare, en av tusen,

som förkunnar för människan

vad som är rätt,

24 då förbarmar sig Gud över henne

och säger:

"Rädda henne

från att fara ner i graven,

jag har funnit lösen för henne."

25 *2 Kung 5:14, Ps 103:5. Då får hennes kropp

ny ungdomskraft,

hon blir på nytt

som i sin ungdoms dagar.

26 *Job 22:27, Ps 50:15, Jes 58:9. Hon ber till Gud

och han har behag till henne,

hon får se hans ansikte med jubel.

Och Gud återger människan

hennes rättfärdighet.

27 Hon ska sjunga inför människorna:

"Jag syndade

och förvrängde det rätta,

men jag fick inte vad jag förtjänade.

28 Han friköpte min själ

från att hamna i fördärvet,

och mitt liv ska se ljuset."

29 Se, allt detta gör Gud

med en människa,

både två och tre gånger,

30 *Ps 56:14, 103:4. för att återföra hennes själ

från graven

och låta livets ljus stråla över henne.

31 Ge akt, Job, och lyssna på mig!

Var stilla, så att jag får tala.

32 Men har du något att säga,

så svara mig, tala,

för jag vill gärna ge dig rätt.

33 Om inte, lyssna då till mig.

Var stilla, jag ska lära dig vishet.