Ezequiel 31

O cedro do Líbano

1 No primeiro dia do terceiro mês do décimo primeiro ano, a palavra do Senhor veio a mim:

2 — Filho do homem, diga ao faraó, rei do Egito, e ao seu povo:

"Quem é comparável a você em majestade?*31.2 Ou em grandeza.

3 Considere a Assíria, antes um cedro no Líbano,

com belos galhos que faziam sombra à floresta;

era alto,

e o seu topo ficava acima da espessa folhagem.

4 As águas o nutriam,

correntes profundas o faziam crescer em grande altura;

os seus rios corriam

ao redor de onde estava plantado,

e enviava os seus canais

para todas as árvores do campo.

5 Erguia-se mais alto

do que todas as árvores do campo;

brotaram muitos ramos,

e os seus galhos cresceram,

espalhando-se, graças à fartura de água.

6 Todas as aves do céu

se aninhavam nos seus ramos;

todos os animais do campo

davam à luz debaixo dos seus galhos;

todas as grandes nações

viviam à sua sombra.

7 Era de uma beleza majestosa,

com os seus ramos espalhados,

pois as suas raízes desciam

até as muitas águas.

8 Os cedros do jardim de Deus

não eram rivais para ele,

nem os juníperos conseguiam

igualar-se aos seus ramos,

nem os plátanos podiam

comparar-se com os seus galhos;

nenhuma árvore do jardim de Deus

podia equiparar-se à sua beleza.

9 Eu o fiz belo

e com rica ramagem,

a inveja de todas as árvores do Éden,

do jardim de Deus".

10 — Portanto, assim diz o Soberano Senhor: "Porque ele cresceu e se tornou muito alto, alçando o topo acima da folhagem espessa, e se orgulhou da sua altura, 11 eu o entreguei nas mãos do governante das nações para que este o tratasse de acordo com a sua maldade. Eu o rejeitei,*31.11 Hebraico: Eu o expulsei.12 e a mais violenta das nações estrangeiras o derrubou e o deixou. Os seus ramos caíram sobre os montes e em todos os vales; os seus galhos jazeram quebrados em todas as ravinas da terra. Todas as nações da terra saíram da sua sombra e o abandonaram. 13 Todas as aves do céu se instalaram na árvore caída, e todos os animais do campo se abrigaram nos seus galhos. 14 Por isso, nenhuma outra árvore junto às águas chegará a erguer-se orgulhosamente tão alto, alçando o seu topo acima da folhagem espessa. Nenhuma outra árvore igualmente bem regada chegará a essa altura; estão todas destinadas à morte e irão para debaixo da terra entre os homens mortais, com os quais descem à cova.

15 — Assim diz o Soberano Senhor: "No dia em que ele foi baixado à sepultura,*31.15 Hebraico: Sheol. Essa palavra também pode ser traduzida por profundezas ou morte; também nos versículos 16 e 17. fiz o abismo encher-se de pranto por ele; estanquei os seus riachos, e a sua fartura de água foi retida. Por causa dele, vesti o Líbano de trevas, e todas as árvores do campo secaram-se completamente. 16 Fiz as nações tremerem ao som da sua queda, quando o fiz descer à sepultura com os que descem à cova. Então, todas as árvores do Éden, as mais belas e melhores do Líbano, todas as árvores bem regadas, consolavam-se embaixo da terra. 17 Todos os que viviam à sombra dele, os seus aliados entre as nações, também haviam descido com ele à sepultura, juntando-se aos que foram mortos à espada".

18 — Qual das árvores do Éden pode comparar-se com você em esplendor e majestade?*31.18 Ou em glória e grandeza. No entanto, você também será derrubado e irá para baixo da terra com as árvores do Éden; você jazerá entre os incircuncisos, com os que foram mortos à espada.

— Este é o faraó, com todas as suas hordas, declara o Soberano Senhor.

Το μέλλον του Φαραώ και του λαού του

1 Την πρώτη μέρα του τρίτου μήνα του ενδέκατου έτους της αιχμαλωσίας μας,*Δηλ. Μάιος - Ιούνιος 587 π.Χ. ο Κύριος μου είπε:

2 «Εσύ άνθρωπε,*Εσύ άνθρωπε. Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:1. πες στο Φαραώ, βασιλιά της Αιγύπτου, και στον πολυάριθμο λαό του:

3 Πόσο μεγάλος είσαι! Με τι να παρομοιάσω τη μεγαλοσύνη σου; Είσαι σαν κέδρος του Λιβάνου με ωραία κλαδιά και πυκνή φυλλωσιά, μεγαλόπρεπο ύψος και κορφή ως τα σύννεφα. 4 Τα νερά της βροχής τον μεγάλωσαν και τα υπόγεια ποτάμια τον έκαναν να ψηλώσει. Γύρω στις ρίζες του τα νερά μαζεύονταν κι ύστερα σκόρπιζαν σ’ όλα του αγρού τα δέντρα. 5 Έτσι ο κέδρος ψήλωσε πάνω απ’ όλα τα δέντρα του αγρού. Τα κλαριά του πληθύνανε, τα παρακλάδια του άπλωσαν, από τα πολλά νερά που τον πότιζαν. 6 Κάθε λογής πουλιά φωλιάζαν στα κλαριά του· κάτω από τα κλωνάρια του γεννούσαν τ’ άγρια θηρία τα μικρά τους κι έθνη πολλά κάτω από τη σκιά του κατοικούσαν. 7 Ήταν υπέροχος με την ψηλή κορμοστασιά του και τ’ απλωτά κλωνάρια του, γιατί οι ρίζες του βυθίζονταν μες σ’ έδαφος με άφθονο νερό. 8 Μέσα στον κήπο του Θεού κανένας άλλος κέδρος μαζί του δεν μπορούσε να συγκριθεί, κανένα κυπαρίσσι δεν είχε τα κλωνάρια του, κανένας πλάτανος τη φυλλωσιά του, κανένα άλλο δέντρο δεν τον έφτανε στην ομορφιά. 9 Εγώ του είχα δώσει τέτοια θαυμάσια κλαδιά, ώστε στον παράδεισο της Εδέμ όλα τα δέντρα να τον ζηλεύουν.

10 »Γι’ αυτό, λέει ο Κύριος, ο Θεός: "πολύ ύψωσε το ανάστημά του αυτός ο κέδρος και η κορφή του ως τα σύννεφα έφτασε και για το ύψος του αυτό περηφανεύτηκε. 11 Γι’ αυτό κι εγώ στην εξουσία θα τον παραδώσω του ισχυρότερου των εθνών, για να τον μεταχειριστεί όπως αξίζει στην ασέβειά του. 12 Ξένοι, από τα έθνη τα πιο βάρβαρα, θα κατακόψουν τον κέδρο και θα τον εγκαταλείψουν. Στα βουνά και σ’ όλες τις κοιλάδες τα κλαδιά του θα σκορπιστούν και τα κλωνάρια του θα βρίσκονται σπασμένα σ’ όλα της χώρας τα φαράγγια. Όλοι οι ξένοι λαοί που ζούσαν στη σκιά του θα φύγουν και μονάχο θα τον αφήσουν. 13 Στα υπολείμματά του τώρα θα φωλιάζουν κάθε λογής πουλιά και τ’ άγρια θηρία θα πατούν τα κλαδιά του που στο χώμα θα σέρνονται. 14 Κι αυτό θα γίνει για παραδειγματισμό, ώστε κανένα δέντρο καλοποτισμένο να μην ορθώνει πια υπερήφανα το ανάστημά του ούτε να υψώνει την κορφή του ως τα σύννεφα· για το ύψος του να μην καυχιέται. Γιατί όλ’ αυτά τα δέντρα είναι καταδικασμένα όπως κι οι άνθρωποι, να κοπούνε, να πάνε στον κάτω κόσμο· στον άδη να συναντήσουν όσους βρίσκονται εκεί".

15 »Λέει ακόμα ο Κύριος, ο Θεός: "την ημέρα που αυτός ο κέδρος θα κατεβεί στον άδη, θα βάλω τη φύση να θρηνήσει γι’ αυτόν· θα σταματήσω το υπόγειο ποτάμι και θα περιορίσω τ’ άφθονα νερά του. Το Λίβανο θα βάλω να τον πενθήσει κι όλα τα δέντρα του αγρού να μαραθούν γι’ αυτόν. 16 Όταν κάτω στον άδη θα τον ρίχνω μαζί μ’ εκείνους που κατεβαίνουνε σ’ αυτόν, θα κάνω να σειστούν τα έθνη, από τον κρότο του. Όλα τα δέντρα στην Εδέμ, τα εκλεκτά και τα ωραία δέντρα του Λιβάνου, τα καλοποτισμένα, θα ανακουφιστούν στον κάτω κόσμο. 17 Όλοι αυτοί μαζί του θα κατεβούν στον άδη μαζί με τα θύματα του πολέμου, καθώς κι όλοι εκείνοι από τα σύμμαχα έθνη, που κατοικούσαν κάτω απ’ τη σκιά του.

18 "Κανένα από τα δέντρα της Εδέμ δεν έχει τη δική σου δόξα και μεγαλοπρέπεια. Κι όμως θα ριχτείς μαζί μ’ αυτά στα καταχθόνια. Θα πας μαζί με τους απερίτμητους και με τα θύματα των πολέμων.*Θα πας... πολέμων. Κατά τους Εβραίους, οι ξένοι (απερίτμητοι) και οι σκοτωμένοι στα πεδία των μαχών, εθεωρείτο ότι πάνε στο βαθύτερο μέρος του κάτω κόσμου. Αυτή θα είναι η κατάληξη του Φαραώ και όλου του πολυάριθμου λαού του. Εγώ, ο Κύριος ο Θεός το λέω"».