1 Und Hiob fuhr in dem Vortrag seiner Sprüche fort und sprach: 2 Wer gibt mir die vorigen Monate zurück und die Tage, in welchen Gott mich behütete? 3 als seine Leuchte über meinem Haupte schien und ich in seinem Lichte durch das Dunkel ging; 4 wie ich in den Tagen meines Herbstes vertrauten Umgang mit Gott bei meinem Zelte pflog; 5 als der Allmächtige noch mit mir war und meine Knaben um mich her; 6 da ich meine Tritte in Milch badete und der Fels neben mir Öl in Strömen goß; 7 als ich noch zum Tore ging, zur Stadt hinauf, und meinen Sitz auf dem Markt aufstellte. 8 Wenn mich die Knaben sahen, so verbargen sie sich, die Greise standen auf und blieben stehen. 9 Die Fürsten hörten auf zu reden und legten die Hand auf den Mund. 10 Die Stimme der Vornehmen stockte, und ihre Zunge klebte am Gaumen. 11 Wessen Ohr mich hörte, der pries mich glücklich, und wessen Auge mich sah, der stimmte mir zu. 12 Denn ich rettete den Elenden, der da schrie, und das Waislein, das keinen Helfer hatte. 13 Der Segen des Verlorenen kam über mich, und ich machte das Herz der Witwe jauchzen. 14 Gerechtigkeit zog ich an, und sie bekleidete mich, mein Talar und Turban war das Recht. 15 Ich war des Blinden Auge und des Lahmen Fuß. 16 Ich war des Armen Vater; und die Streitsache, die ich nicht kannte, untersuchte ich. 17 Ich zerbrach die Stockzähne des Ungerechten und riß ihm den Raub aus den Zähnen. 18 Und so dachte ich, ich würde mit meinem Neste sterben und wie der Phönix viele Tage erleben. 19 Meine Wurzel war an Wassern ausgebreitet, und der Tau übernachtete auf meinem Zweig. 20 Meine Herrlichkeit erneuerte sich bei mir, und mein Bogen verjüngte sich in meiner Hand. 21 Auf mich hörte und wartete man und lauschte stillschweigend auf meinen Rat. 22 Auf meine Rede folgte kein Widerspruch, und meine Worte träufelten auf sie. 23 Sie harrten auf mich, wie das Erdreich auf einen Regen, und sperrten ihren Mund auf, wie nach einem Spätregen. 24 Lächelte ich sie an, so konnten sie es kaum glauben, und das Licht meines Angesichts konnten sie nicht verdunkeln. 25 Ich prüfte ihren Weg und saß oben an und wohnte wie ein König unter dem Volke, wie einer, der die Traurigen tröstet.
1 Ā, i kōrero tonu a Hopa i tāna pepeha, i mea:
2 "Auē, me i rite ki ngā marama ō mua,
ki ngā rā i tiaki ai te Atua i ahau!
3 I tīaho mai ai tāna rama ki tōku mātenga,
ā, nā tāna whakamārama i haere ai ahau i te pōuri;
4 me i pērā anō me ahau i ngā rā o tōku taiohitanga,
i te mea nei kei runga tō te Atua whakaaro puku i tōku tēneti;
5 i te mea e noho ana anō te Kaha Rawa i ahau,
ā, kei tētahi taha ōku āku tamariki, kei tētahi taha;
6 i horoia ai ōku takahanga ki te pata,
ā, rere mai ana ngā awa hinu ki ahau i roto i te kōhatu!
7 "I tōku haerenga atu ki te kūwaha ki te pā,
ā, whakapai ana i te nohoanga mōku i te waharoa,
8 ka kite ngā taitamariki i ahau, ā, piri ana rātou;
whakatika ana ngā koroheke, tū ana ki runga;
9 mutu pū te kōrero a ngā tino tāngata,
kua kōpania te ringa ki ō rātou māngai;
10 ngaro ana te reo o ngā rangatira,
piri ana ō rātou arero ki ō rātou ngao.
11 Nō te rongonga hoki o te taringa i ahau, manaaki ana i ahau;
te kitenga o te kanohi i ahau, whakaae mai ana ki āku mahi;
12 nō te mea nāku i whakaora te rawakore i a ia e karanga ana,
te pani me te tangata hoki kāhore nei ōna kaiāwhina.
13 I tau ki runga ki ahau te manaaki a te tangata e tata ana ki te whakangaromanga;
harakoa ana i ahau te ngākau o te pouaru.
14 I kākahuria e ahau te tika, ā, ko tērā tōku kākahu;
e rite ana tāku whakarite whakawā he koroka, he karauna.
15 He kanohi ahau ki te matapō,
he waewae ki te kopa.
16 He matua ahau ki ngā rawakore;
ā, i āta rapua e ahau te tikanga o te totohe
a te tangata kīhai nei ahau i mōhio.
17 Wāwāhia ana e ahau ngā kauae o te tangata kino,
ā, tākiritia mai ana e ahau tāna mea pāhua i roto i ōna niho.
18 "Kātahi ahau ka mea, ‘Tērā ahau e mate i roto i tōku ōhanga;
ka whakanuia ōku rā kia rite ki te onepū te maha.
19 Ko tōku pakiaka tautoro tonu ki ngā wai,
ā, i te pō tau ana te tōmairangi ki runga ki tōku peka;
20 ko tōku korōria hou tonu i roto i ahau,
ā, hoki ake ana te kaha o tāku kōpere i tōku ringa.’
21 "I whakarongo mai ngā tāngata ki ahau, i tatari,
whakarongo puku ana rātou i ahau e whakatakoto whakaaro ana.
22 I muri i āku kupu kore ake rātou kōrero anō;
māturuturu iho ana āku kupu ki runga ki a rātou.
23 I tāria mai ahau e rātou ānō ko te ua;
hāmama mai ana ō rātou māngai
ānō e tatari ana ki te ua ō muri.
24 Ka kata ahau ki a rātou, kīhai i whakaponohia e rātou;
kīhai hoki rātou i whakataka i te mārama o tōku mata.
25 Nāku tō rātou ara i whiriwhiri, ā, noho ana ahau hei rangatira,
noho ana hoki ahau ānō he kīngi i roto i te ope
i rite ahau ki te kaiwhakamārie o te hunga e tangi ana.