1 Μπροστά σ’ αυτά τρομάζει κι η καρδιά μου
και δυνατά χτυπά.
2 Ακούστε, ακούστε του Θεού την τρομερή φωνή
και τη βροντή που βγαίνει από το στόμα του.
3 Την κάνει να κατρακυλάει
σ’ όλο το πλάτος τ’ ουρανού,
την αστραπή του να φωτίζει
τη γη απ’ άκρη σ’ άκρη.
4 Αμέσως έπειτα ξεσπά του βρυχηθμού του η φωνή,
της μεγαλόπρεπης βροντής ο ήχος·
κι όσο η φωνή του ακούγεται,
καινούριες αστραπές εξαποστέλλει.
5 Βροντά ο Θεός με τη φωνή του θαυμαστά,
κάνει έργα μεγαλόπρεπα
που δε χωρούν στο νου μας.
6 Στο χιόνι λέει: «Πέσε στη γη»
και στη βροχή, στην μπόρα:
«Πέσε μ’ ορμή».
7 Έτσι τα έργα των ανθρώπων αναστέλλει,
ώστε ν’ αναγνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι το έργο του.
8 Ακόμη και τ’ αγρίμια γυρεύουν καταφύγιο
και συμμαζεύονται
μες στις σπηλιές τους.
9 Από το νότο έρχονται της καταιγίδας οι άνεμοι
κι απ’ το βορρά η παγωνιά.
10 Απ’ του Θεού το φύσημα δημιουργείται ο πάγος
και του νερού σκληραίνει η επιφάνεια.
11 Φορτώνει ατμούς τα σύννεφα
και τα σκορπίζει αστραπές γεμάτα.
12 Καθώς τα κατευθύνει περιφέρονται,
για να εκτελέσουν ό,τι τα προστάζει,
παντού πάνω στην όψη όλης της γης.
13 Και στέλνει τη βροχή στη γη,
άλλοτε για να τιμωρήσει τους ανθρώπους
κι άλλοτε πάλι για να τους δείξει την καλοσύνη του.
14 Ετούτα πρόσεξέ τα, Ιώβ,
στάσου και σκέψου του Θεού τα θαύματα:
15 Ξέρεις πώς ο Θεός τα διατάζει,
πώς κάνει από τα σύννεφα
να λάμψουν αστραπές;
16 Ξέρεις πώς ταξιδεύουνε μετέωρα τα σύννεφα,
το θαύμα αυτό της τέλειας σοφίας του Θεού;
17 Εσύ νιώθεις καλόβολα μες στα ζεστά τα ρούχα σου,
όταν η ατμόσφαιρα της γης
με τη νοτιά γίνεται πνιγηρή.
18 Μήπως μαζί του τέντωνες το θόλο τον ουράνιο,
που ’ναι σκληρός καθώς χυτός,
μεταλλικός καθρέφτης;
19 Μάθε μας τι ’ναι μπορετό να πούμε στο Θεό;
Βέβαια, τίποτ’ αξιόλογο,
γιατί είν’ ο νους μας στο σκοτάδι.
20 Θα πρέπει να ειδοποιηθεί
όταν εγώ θελήσω να μιλήσω;
Θα πρέπει να του το πει κάποιος,
για να το μάθει;
21 Πολλές φορές το φως δε φτάνει ως εμάς,
γιατί πυκνά τα σύννεφα το κρύβουν.
Μα ξάφνου ο άνεμος φυσά και μονομιάς
ο ουρανός ανοίγει.
22 Απ’ το βορρά έρχεται φως λαμπρό·
φοβερή λάμψη το Θεό τον περιβάλλει.
23 Απρόσιτος σ’ εμάς ο Παντοδύναμος!
Υπέρτατος στη δύναμη, στην κρίση,
στην τέλεια δικαιοσύνη,
που δεν την καταπατεί.
24 Γι’ αυτόν το λόγο οι άνθρωποι τον σέβονται·
κι αυτός κανέναν δεν υπολογίζει
απ’ όσους λέν’ πως τάχα είναι σοφοί.
述说 神的威荣与作为
1 "我的心因此战兢，
跳离原处。
2 你们当细听他轰轰的声音，
他口中发出隆隆的雷声。
3 他发雷声响遍天下，
也发电光闪到地极。
4 接着雷声霹雳，
神以自己威严之声打雷，
人听到雷声的时候，
神并没有留住风霜雨云"风霜雨云"直译是"它们"。
5 神以奇妙的方法打雷，
他行大事，我们不能了解。
6 他对雪说：‘降在地上’，
对大雨暴雨也是这样。
7 他封住各人的手，
叫万人知道他的作为。
8 野兽进入洞中，
留在穴里。
9 风暴来自南宫，
寒冷出于北方。
10 神所呼的气息结成冰，
广阔无边的水也凝结；
11 他使密云满载水气，
云彩布散他的电光。
12 电光照着 神的指引来往旋转，
在地球上行他一切所吩咐的。
13 他使电光来临，是为施行责罚，
或为滋润大地，或为赐予慈爱。
14 约伯啊！你当留心听这话，
要站立思想 神奇妙的事。
15 神怎样吩咐这些，
又怎样使云中的电光照耀，你知道吗？
16 密云怎样浮于空中，
那知识全备者奇妙的作为，你知道吗？
17 地因南风而寂静的时候，
你的衣服怎样热起来，你知道吗？
18 你能与 神同铺云天吗？
这云天坚硬如铸成的镜子。
19 我们因愚昧无知的缘故，不能陈明我们的案件，
请你告诉我们应该对他说甚么话。
20 人怎能对他说：‘我要说话’？
哪有人自愿灭亡呢？
21 人不能看见云后的强光，
唯有经风一吹，天才晴朗。
22 金光来自北方，
在 神的周围有可怕的威严。
23 论到全能者，我们无法把他查出；
他大有能力与公平，
又满有公义，他必不苦待人。
24 因此人人都应该敬畏他；
心中自以为有智慧的，
他都不看顾。"
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/a0208299-6f37-40a0-66e1-2576b9435f00)