2 Samuel 14

Absalom word na Jerusalem teruggeroep.

1 TOE Joab, die seun van Serúja, merk dat die hart van die koning aan Absalom verkleef was,

2 het Joab na Tekóa gestuur en daarvandaan 'n skrander vrou laat haal en aan haar gesê: Stel jou tog aan soos een wat treur, en trek rouklere aan; en salf jou nie met olie nie, maar hou jou soos 'n vrou wat al baie dae rou oor 'n dode.

3 Gaan dan na die koning en spreek met hom volgens hierdie woord. En Joab het die woorde in haar mond gelê.

4 En die vrou uit Tekóa het by die koning ingekom en op haar aangesig op die grond geval en gebuig en gesê: Help, o koning!

5 Toe vra die koning haar: Wat wil jy hê? En sy sê: Voorwaar, ek is 'n weduwee en my man is dood.

6 En u dienares het twee seuns gehad, en hulle twee het met mekaar geveg in die veld; en daar was niemand om hulle uitmekaar te maak nie, sodat die een die ander neergeslaan en hom gedood het.

7 En kyk, toe staan die hele geslag op teen u dienares, en hulle sê: Gee hom wat sy broer doodgeslaan het, dat ons hom kan doodmaak vir die lewe van sy broer wat hy vermoor het, ja, ook die erfgenaam kan verdelg. So wil hulle dan my vuurkool wat oorgebly het, uitdoof om vir my man geen naam of oorblyfsel op die aardbodem te laat bly nie.

8 En die koning antwoord die vrou: Gaan na jou huis, en ek sal oor jou bevel gee.

9 Daarop sê die vrou uit Tekóa aan die koning: Op my, my heer die koning, en op my familie sal die skuld rus, maar die koning en sy troon is onskuldig.

10 En die koning antwoord: Elkeen wat met jou spreek, moet jy na my bring, dan sal hy jou verder nie meer aanraak nie.

11 En sy sê: Laat die koning tog dink aan die Here u God, sodat die bloedwreker nie te veel vernieling aanrig en hulle my seun nie verdelg nie. Toe sê hy: So waar as die Here leef, nie een haar van jou seun sal op die grond val nie!

12 En die vrou vra: Laat u dienares tog 'n woord met my heer die koning spreek. En hy antwoord: Spreek.

13 Toe sê die vrou: Waarom het u dan so iets bedink teen die volk van God? Want daardeur dat die koning hierdie woord spreek, is hy soos 'n skuldige deurdat die koning sy eie verstotene nie laat terugkom nie.

14 Want ons moet eenmaal sterwe en soos water wees wat uitgegooi word op die grond, wat 'n mens nie weer kan versamel nie; en God neem die lewe nie weg nie, maar Hy koester gedagtes om 'n verstotene nie van Hom af te stoot nie.

15 Dat ék dan nou kom om hierdie woord met my heer die koning te spreek, was omdat die volk my bevrees gemaak het. Maar u dienares het gedink: Laat ek tog met die koning gaan spreek; miskien sal die koning die wens van u dienares uitvoer.

16 Want die koning sal seker luister om sy dienares te red uit die hand van die man wat probeer om my en my seun saam uit die erfdeel van God uit te roei.

17 Verder het u dienares gedink: Mag tog die woord van my heer die koning tot gerusstelling wees. Want soos 'n engel van God, so is my heer die koning om goed en kwaad te verstaan. En mag die Here u God met u wees!

18 Toe antwoord die koning die vrou en sê: Steek tog vir my niks weg wat ek jou sal vra nie. En die vrou sê: Laat my heer die koning maar spreek.

19 Daarop vra die koning: Het Joab die hand in dit alles met jou saam? En die vrou antwoord en sê: So waar as u siel leef, my heer die koning, dit is onmoontlik om regs of links af te wyk van alles wat my heer die koning gespreek het; ja, u dienaar Joab, hý het my bevel gegee, en hy het al hierdie woorde in u dienares se mond gelê.

20 Om die saak 'n ander voorkoms te gee, het u dienaar Joab hierdie ding gedoen. Maar my heer is wys soos die wysheid van 'n engel van God om alles te weet wat op die aarde gebeur.

21 En die koning sê vir Joab: Nou kyk, ek voer hierdie wens uit. Gaan dan heen, bring die jongman Absalom terug.

22 Daarop val Joab op sy aangesig op die grond en hy buig hom neer en seën die koning. En Joab sê: Vandag weet u dienaar dat ek guns in u oë gevind het, my heer die koning, omdat die koning die wens van sy dienaar uitvoer.

23 En Joab het hom klaargemaak en na Gesur gegaan en Absalom na Jerusalem gebring.

24 En die koning het gesê: Hy kan in sy huis intrek, maar my aangesig mag hy nie sien nie. En Absalom het in sy huis ingetrek, maar die aangesig van die koning nie gesien nie.

25 En in die hele Israel was daar geen man so mooi soos Absalom, so geprys nie: van sy voetsool af tot sy hoofskedel toe was daar geen gebrek aan hom nie.

26 En as hy sy hoof laat skeer — hy het dit naamlik aan die end van elke jaar laat skeer, omdat dit vir hom te swaar was, daarom het hy dit laat skeer — dan het die hare van sy hoof tweehonderd sikkels geweeg volgens die koninklike gewig.

27 En vir Absalom is drie seuns gebore en een dogter met die naam van Tamar, 'n vrou wat mooi van aansien was.

28 En Absalom het twee volle jare in Jerusalem gewoon sonder dat hy die aangesig van die koning gesien het.

29 Daarom het Absalom Joab laat roep, om hom na die koning te stuur, maar hy wou nie na hom kom nie; en hy het nog vir die tweede keer gestuur, maar hy wou nie kom nie.

30 Daarop sê hy aan sy dienaars: Kyk, Joab se stuk land is langsaan myne, en hy het gars daarop; gaan steek dit aan die brand. En Absalom se dienaars het die stuk land aan die brand gesteek.

31 Toe staan Joab op en kom by Absalom in die huis en vra hom: Waarom het jou dienaars die stuk land wat aan my behoort, aan die brand gesteek?

32 En Absalom sê vir Joab: Kyk, ek het na jou gestuur om te sê: Kom hierheen, dat ek jou na die koning kan stuur om te vra: Waarvoor het ek van Gesur af gekom? Dit was vir my beter as ek nog daar was. Ek wil dan nou die aangesig van die koning sien, en as daar by my skuld is, laat hy my dan doodmaak.

33 Toe het Joab na die koning gegaan en hom dit meegedeel. En hy het Absalom geroep, en dié het na die koning gegaan en voor hom gebuig met sy aangesig na die aarde toe, voor die koning; en die koning het Absalom gesoen.

Absalão, depois de três anos, volta para Jerusalém

1 Ora, conheceu Joabe, filho de Zeruia, que *2Sm 13.39o coração do rei estava inclinado para Absalão. 2 Enviou Joabe a *2Sm 23.26;2Cr 11.6;Am 1.1Tecoa, e fez trazer de lá uma mulher sábia, e disse-lhe: *1Rs 20.35-43Finge que estás de nojo, e toma um vestido de luto, *2Sm 12.20e não te unjas com óleo, mas faze-te como uma mulher que há muito tempo chora a um morto; 3 e, entrando ao rei, fala-lhe da seguinte maneira. Joabe pôs-lhe *2Sm 14.19as palavras na boca.

4 Tendo-se a mulher de Tecoa apresentado ao rei, prostrou-se com o rosto em terra, *1Sm 25.23fez-lhe uma reverência e disse: *2Rs 6.26-28Socorro, ó rei! 5 Perguntou-lhe o rei: Que tens? Ela respondeu: *2Sm 14.5-21; cp.2Sm 12.1-7Na verdade, eu sou uma mulher viúva; morreu meu marido. 6 A tua serva tinha dois filhos, os quais brigaram entre si no campo, e não havia quem os apartasse, mas um feriu ao outro e o matou. 7 Eis que se levantou *Nm 35.19;Dt 19.12-13a parentela toda contra a tua serva, e disseram: Dá-nos aquele que feriu a seu irmão, para o matarmos pela vida de seu irmão a quem matou, e *Mt 21.38tiraremos também a vida ao herdeiro; assim, apagarão a brasa que me ficou, para não se deixar a meu marido nem nome nem resto sobre a face da terra.

8 O rei disse à mulher: Vai para tua casa, e eu darei ordem a respeito de ti. 9 Respondeu a mulher de Tecoa ao rei: Sobre mim, ó rei, meu senhor, *Gn 43.9;1Sm 25.24recaia a culpa e sobre a casa de meu pai; e *1Rs 2.33será inocente o rei e o seu trono. 10 Disse o rei: Quem te falar nisso, traze-o à minha presença, e ele não te tocará mais. 11 Ela disse: Lembra-te, ó rei, de Jeová, teu Deus, *Nm 35.19,21;Dt 19.4-10para que o vingador do sangue não continue a destruição; não exterminem a meu filho. Respondeu ele: *1Sm 14.45;1Rs 1.52;Mt 10.30Pela vida de Jeová, não há de cair ao chão nem um cabelo de teu filho.

12 Disse a mulher: Permita que a tua serva fale uma palavra ao rei, meu senhor. Ele disse: Fala. 13 Prosseguiu a mulher: *2Sm 12.7;1Rs 20.40-42Por que imaginas, então, tal coisa contra o povo de Deus? Pois, falando o rei esta palavra, fica como culpado, visto não fazer voltar *2Sm 13.37-38o seu desterrado. 14 Porque *Jó 30.23;34.15;Hb 9.27morremos e somos *Sl 58.7como água derramada sobre a terra, que não se pode mais juntar; pois Deus não tira a vida, porém cogita meios *Nm 35.15,25,28para que o banido não fique desterrado da sua presença. 15 Agora, se eu vim falar esta palavra ao rei, meu senhor, é porque o povo me atemorizou; e a tua serva disse: Falarei ao rei; talvez o rei faça segundo a palavra da sua criada. 16 Porque o rei ouvirá para livrar a sua serva da mão de quem procura exterminar da *Dt 32.9;1Sm 26.19herança de Deus tanto a mim como a meu filho. 17 Então, acrescentou a tua serva: A palavra do rei, meu senhor, seja um descanso; pois *2Sm 14.20;2Sm 19.27;1Sm 29.9como o anjo de Deus é o rei, meu senhor, para discernir o bem e o mal. Seja contigo Jeová, teu Deus!

18 Respondendo o rei, disse à mulher: Não me encubras o que te vou perguntar. Respondeu a mulher: Fale, agora, o rei, meu senhor. 19 O rei perguntou: Não é verdade que a mão de Joabe anda contigo em tudo isso? Respondeu a mulher: Pela tua vida, ó rei, meu senhor, ninguém se poderá desviar, nem para a direita nem para a esquerda, de tudo o que o rei, meu senhor, acaba de dizer, porque foi o *2Sm 14.3teu servo Joabe quem me deu ordem e quem pôs na boca da tua serva todas estas palavras; 20 para mudar a feição do negócio, foi que o teu servo Joabe fez isso. Porém sábio é o meu senhor, *2Sm 14.17;19.27como um anjo de Deus, para saber tudo o que se passa sobre a terra.

21 O rei disse a Joabe: Eis aí *2Sm 14.11que o faço; vai e faze voltar o mancebo Absalão. 22 Joabe prostrou-se com o rosto em terra, e, fazendo uma reverência, abençoou ao rei, e disse: Hoje, ó rei, meu senhor, conhece o teu servo que achei graça aos teus olhos, porque o rei deferiu a súplica do teu servo. 23 Levantou-se Joabe, foi a *2Sm 13.37-38Gesur e trouxe a Absalão para Jerusalém. 24 O rei disse: Torne *2Sm 13.20para sua casa, porém não veja a minha face. Voltou Absalão para sua casa e não viu a face do rei.

A beleza de Absalão

25 Não havia em todo o Israel um homem tão admirável pela sua beleza como o era Absalão; *Dt 28.35;Jó 2.7;Is 1.6desde a planta do pé até o mais alto da cabeça, não havia nele defeito algum. 26 Quando ele *Ez 44.20rapava a cabeça (que o fazia no fim de cada ano, por lhe ficar carregada), pesava o cabelo da cabeça duzentos siclos, segundo o peso real. 27 Nasceram a *2Sm 18.18Absalão três filhos e uma filha de nome *2Sm 13.1Tamar, que era mulher de bela aparência.

Absalão é admitido à presença de Davi

28 Absalão esteve em Jerusalém dois anos *2Sm 14.24e não viu a face do rei. 29 Então, Absalão mandou chamar a Joabe, para o enviar ao rei; mas este não quis vir a ele. Mandou chamá-lo segunda vez, porém não quis vir. 30 Disse aos seus servos: Vede *Jz 15.3-5o campo de Joabe ao pé do meu. Ele ali tem cevada; ide e lançai-lhe fogo. Os servos de Absalão puseram fogo ao campo. 31 Então, se levantou Joabe, e foi à casa de Absalão, e lhe perguntou: Por que puseram os teus servos fogo ao meu campo? 32 Respondeu Absalão a Joabe: Eis que mandei chamar-te, dizendo: Vem cá, para que eu te envie ao rei, a fim de lhe dizer: Para que vim de Gesur? Melhor me era estar lá ainda. Agora, veja eu a face do rei; *1Sm 20.8se houver em mim culpa, que me tire a vida. 33 Joabe foi à presença do rei e lho disse. Foi chamado Absalão, o qual entrou à presença do rei e se prostrou com o rosto em terra diante dele. *Gn 33.4;Lc 15.20O rei beijou a Absalão.