Jó 6

1 Ijob respondis kaj diris:

2 Se estus pesita mia ĉagreno,

Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,

3 Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj;

Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.

4 Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi,

Ilian venenon trinkas mia spirito;

La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.

5 Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo?

Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?

6 Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo?

Ĉu havas guston la albumeno de ovo?

7 Kion ne volis tuŝi mia animo,

Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.

8 Ho, se mia peto plenumiĝus,

Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!

9 Ho, se Dio komencus kaj disbatus min,

Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!

10 Tio estus ankoraŭ konsolo por mi;

Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus,

Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.

11 Kio estas mia forto, ke mi persistu?

Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?

12 Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj?

Ĉu mia karno estas kupro?

13 Mi havas ja nenian helpon,

Kaj savo estas forpuŝita for de mi.

14 Al malfeliĉulo decas kompato de amiko,

Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.

15 Miaj fratoj trompas kiel torento,

Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,

16 Kiuj estas malklaraj pro glacio,

En kiuj kaŝas sin neĝo;

17 En la tempo de degelo ili malaperas,

En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.

18 Ili forklinas la direkton de sia vojo,

Iras en la dezerton, kaj malaperas.

19 Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema,

Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;

20 Sed ili hontas pro sia fido;

Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.

21 Nun vi neniiĝis;

Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.

22 Ĉu mi diris: Donu al mi,

El via havaĵo donacu pro mi,

23 Savu min el la mano de premanto,

Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?

24 Instruu min, kaj mi eksilentos;

Komprenigu al mi, per kio mi pekis.

25 Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn?

Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?

26 Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj?

Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.

27 Eĉ orfon vi atakus,

Kaj sub via amiko vi fosus.

28 Nun, ĉar vi komencis, rigardu min;

Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?

29 Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon;

Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.

30 Ĉu estas peko sur mia lango?

Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?

Jobs svar på Elifas första tal

1 Då tog Job till orda och sade:

2 O, att min sorg kunde vägas

och min olycka läggas

i samma vågskål!

3 Nu är den tyngre än havets sand,

därför kan jag inte styra mina ord,

4 *5 Mos 32:23, Job 30:15, Ps 38:3. för den Allsmäktiges pilar

har träffat mig,

min ande dricker deras gift.

Fasor från Gud

går i stridsställning mot mig.

5 Skriar vildåsnan över sitt gräs,

råmar oxen över sitt foder?

6 Kan det smaklösa ätas utan salt,

finns det någon smak i äggets vita?

7 Jag vägrar röra det,

det är kväljande mat för mig.

8 O, att min begäran blev hörd

och att Gud uppfyllde min längtan,

9 *4 Mos 11:15. att Gud ville krossa mig,

räcka ut sin hand

och skära av mitt liv!

10 Då vore det ändå min tröst,

mitt jubel i skoningslös plåga,

att jag inte förnekat

den Heliges ord.

11 Vad är då min kraft,

att jag skulle hoppas?

Vad är mitt slut,

att jag skulle vara tålig?

12 Är min kraft som stenens,

min kropp av koppar?

13 Nej, hjälpen kommer inte från mig,

varje utväg är stängd för mig.

14 Den förtvivlade borde få godhet

från sin vän,

men man fruktar inte mer

den Allsmäktige.

15 *Job 19:19. Mina bröder är trolösa som bäckar*6:15trolösa som bäckarÖkenbäckar har inte vatten på sommaren när det som bäst behövs.,

som bäckars rännilar som sinar.

16 De är mörka av is när snön har fallit

och gömt sig i dem,

17 men när hettan kommer torkar de,

försvinner i värmen från sin plats.

18 De ändrar kurs från sitt lopp,

rinner ut i intet och försvinner.

19 Karavaner från Tema*6:19TemaHandelsort vid oas i nordvästra Saudiarabien, längs en viktig karavanväg.

spanar efter dem,

resande från Saba

sätter sitt hopp till dem.

20 De blir svikna i sin förhoppning,

när de kommer fram

blir de bestörta.

21 Så har ni nu blivit till intet,

ni ser det förskräckliga

och blir rädda.

22 Har jag sagt: "Ge mig något,

köp mig loss med er förmögenhet,

23 rädda mig från fiendens hand,

friköp mig från utpressarna?"

24 Undervisa mig så tiger jag,

hjälp mig förstå var jag gått vilse.

25 *Ps 119:103. Hur inträngande

är inte uppriktiga ord!

Men vad hjälper

tillrättavisning från er?

26 Tänker ni märka ord

och betrakta en förtvivlad mans

ord som luft?

27 Skulle ni kasta lott om en faderlös

och köpslå om er vän?

28 Men se nu på mig!

Jag ska inte ljuga er rakt i ansiktet.

29 Vänd om, låt ingen orätt ske!

Vänd om, min sak är rättfärdig!

30 Bor orätt på min tunga?

Skulle inte min mun förstå ondska?