1 און קֹרַח דער זון פֿון יִצהָר, דעם זון פֿון קהָת, דעם זון פֿון לֵוִין, און דָתָן און אַבֿירָם, די זין פֿון אֶליאָבֿן, און אוֹן דער זון פֿון פּלֶתן, קינדער פֿון ראובֿן, האָבן גענומען, 2 און זיך געשטעלט פֿאַר משהן מיט צװײ הונדערט און פֿופֿציק מאַן פֿון די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל, פֿירשטן פֿון דער עדה, גערופֿענע פֿון דער אײַנזאַמלונג, מענטשן מיט אַ נאָמען. 3 און זײ האָבן זיך אײַנגעזאַמלט אַקעגן משהן און אַקעגן אַהרֹנען, און האָבן צו זײ געזאָגט: גענוג אײַך! װאָרעם די גאַנצע עדה זײַנען אַלע הײליק, און ה׳ איז צװישן זײ, און פֿאַר װאָס נעמט איר זיך איבער אַקעגן דעם קהל פֿון ה׳? 4 און װי משה האָט עס געהערט, אַזױ איז ער געפֿאַלן אױף זײַן פּנים. 5 און ער האָט גערעדט צו קֹרַחן און צו זײַן גאַנצן געזעמל, אַזױ צו זאָגן: אין דער פֿרי װעט ה׳ לאָזן װיסן, װער עס איז זײַנער, און דעם װאָס איז הײליק, װעט ער מאַכן גענענען צו זיך; יאָ, דעם װעמען ער װעט אױסדערװײלן, װעט ער מאַכן גענענען צו זיך. 6 דאָס טוט: נעמט אײַך פֿײַערפֿאַנען, קֹרַח מיט זײַן גאַנצן געזעמל, 7 און לײגט אַרײַן אין זײ פֿײַער, און טוט אױף זײ אַרױף װײַרעך פֿאַר ה׳, מאָרגן; און עס װעט זײַן, דער מאַן װאָס ה׳ װעט אױסדערװײלן, ער איז דער הײליקער. גענוג אײַך, קינדער פֿון לֵוִי!

8 און משה האָט געזאָגט צו קֹרַחן: הערט אַקאָרשט, קינדער פֿון לֵוִי.

9 װינציק אײַך װאָס דער אלוקי יִשׂרָאֵל האָט אײַך אָפּגעשײדט פֿון צװישן דער עדה פֿון די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל, אײַך צו מאַכן גענענען צו זיך, צו דינען דעם דינסט פֿון מישכּן פֿון ה׳, און צו שטײן פֿאַר דער עדה, זײ צו באַדינען – 10 װאָס ער האָט געמאַכט גענענען דיך און אַלע דײַנע ברידער, די קינדער פֿון לֵוִי, מיט דיר, אַז איר פֿאַרלאַנגט אױך די כּהונה? 11 פֿאַר װאָר, דו מיט דײַן גאַנצן געזעמל, דאָס זײַט איר אײַנגעזאַמלט אַקעגן ה׳; װאָרעם װאָס איז אַהרֹן, אַז איר זאָלט מורמלען אַקעגן אים?

12 און משה האָט געשיקט רופֿן דָתָן און אַבֿירָם, די זין פֿון אֶליאָבֿן; אָבער זײ האָבן געזאָגט: מיר װעלן נישט אַרױפֿקומען. 13 װינציק װאָס דו האָסט אונדז אױפֿגעבראַכט פֿון אַ לאַנד װאָס פֿליסט מיט מילך און האָניק, אונדז צו טײטן אין דער מדבר, אַז הערשעװען װילסטו נאָך הערשעװען איבער אונדז? 14 יאָ, האָסט אונדז נישט געבראַכט אין אַ לאַנד װאָס פֿליסט מיט מילך און האָניק, אָדער אונדז געגעבן אַ נחלה פֿון פֿעלד און װײַנגאָרטן. װילסטו די דאָזיקע מענטשן די אױגן אױסשטעכן? מיר װעלן נישט אַרױפֿקומען. 15 האָט משהן זײער געערגערט, און ער האָט געזאָגט צו ה׳: זאָלסט זיך נישט קערן צו זײער מִנְחָה; נישט אַן אײנציקן אײזל האָב איך גענומען פֿון זײ, און נישט איך האָב שלעכטס געטאָן אַן אײנציקן פֿון זײ.

16 און משה האָט געזאָגט צו קֹרַחן: דו מיט דײַן גאַנצן געזעמל זײַט פֿאַר ה׳ מאָרגן, דו און זײ, און אַהרֹן. 17 און נעמט איטלעכער זײַן פֿײַערפֿאַן, און איר זאָלט אַרױפֿלײגן דערױף װײַרעך, און ברענגען פֿאַר ה׳ איטלעכער זײַן פֿײַערפֿאַן, צװײ הונדערט און פֿופֿציק פֿײַערפֿאַנען; אױך דו און אַהרֹן, איטלעכער זײַן פֿײַערפֿאַן.

18 האָבן זײ גענומען איטלעכער זײַן פֿײַערפֿאַן, און זײ האָבן אַרױפֿגעלײגט אױף זײ פֿײַער, און אַרױפֿגעטאָן אױף זײ װײַרעך, און זײ האָבן זיך געשטעלט בײַם אײַנגאַנג פֿון אוֹהל-מוֹעד מיט משהן און אַהרֹנען. 19 און קֹרַח האָט אײַנגעזאַמלט אַקעגן זײ די גאַנצע עדה צום אײַנגאַנג פֿון אוֹהל-מוֹעד; און די פּראַכט פֿון ה׳ האָט זיך באַװיזן צו דער גאַנצער עדה.

20 און ה׳ האָט גערעדט צו משהן און צו אַהרֹנען, אַזױ צו זאָגן: 21 שײדט אײַך אָפּ פֿון צװישן דער דאָזיקער עדה, און איך װעל זײ פֿאַרלענדן אין אַ רגע. 22 זײַנען זײ געפֿאַלן אױף זײער פּנים, און האָבן געזאָגט: אָ אֵל, דער ג-ט פֿון די גײַסטער פֿון אַלע פֿלײש, זאָל אײן מענטש זינדיקן, און אױף דער גאַנצער עדה זאָלסטו צערענען?

23 האָט ה׳ גערעדט צו משהן, אַזױ צו זאָגן: 24 רעד צו דער עדה, אַזױ צו זאָגן: ציט אָפּ פֿון אַרום דער װױנונג פֿון קֹרַחן, דָתָנען, און אַבֿירָמען. 25 איז משה אױפֿגעשטאַנען און איז געגאַנגען צו דָתָנען און אַבֿירָמען, און נאָך אים זײַנען געגאַנגען די עלטסטע פֿון יִשׂרָאֵל.

26 און ער האָט גערעדט צו דער עדה, אַזױ צו זאָגן: טרעט אָפּ, איך בעט אײַך, פֿון לעבן די געצעלטן פֿון די דאָזיקע שלעכטע מענטשן, און איר זאָלט זיך נישט אָנרירן אָן אַלץ װאָס איז זײערס, כּדי איר זאָלט נישט אומגעבראַכט װערן דורך אַלע זײערע זינד. 27 האָבן זײ אָפּגעצױגן פֿון דער װױנונג פֿון קֹרַחן, דָתָנען, און אַבֿירָמען, פֿון רונד אַרום; און דָתָן און אַבֿירָם זײַנען אַרױסגעגאַנגען, זיך שטעלנדיק אין אײַנגאַנג פֿון זײערע געצעלטן, מיט זײערע װײַבער און זײערע זין און זײערע קלײנע קינדער. 28 האָט משה געזאָגט: דורך דעם װעט איר װיסן, אַז ה׳ האָט מיך געשיקט צו טאָן אַלע די דאָזיקע טוּונגען, אַז דאָס איז נישט פֿון מײַן האַרצן. 29 אױב אַזױ װי אַלע מענטשן שטאַרבן, װעלן די דאָזיקע שטאַרבן, און די באַשערונג פֿון אַלע מענטשן װעט זײ באַשערט זײַן, האָט מיך ה׳ נישט געשיקט. 30 אױב אָבער אַ באַשאַפֿונג װעט באַשאַפֿן ה׳, און די ערד װעט אױפֿמאַכן איר מױל, און װעט אײַנשלינגען זײ און אַלץ װאָס איז זײערס, און זײ װעלן אַראָפּנידערן לעבעדיקערהײט אין שְׁאֹול, װעט איר װיסן, אַז די דאָזיקע מענטשן האָבן געלעסטערט ה׳.

31 און עס איז געװען װי ער האָט געענדיקט רעדן אַלע די דאָזיקע װערטער, אַזױ האָט זיך אױפֿגעשפּאָלטן די ערד װאָס אונטער זײ. 32 און די ערד האָט געעפֿנט איר מױל, און האָט אײַנגעשלונגען זײ, און זײערע הײַזער, און אַלע מענטשן װאָס האָבן געהערט צו קֹרַחן, און דעם גאַנצן פֿאַרמעג. 33 און זײ און אַלץ װאָס איז זײערס האָבן אַראָפּגענידערט לעבעדיקערהײט אין שְׁאֹול, און די ערד האָט זײ צוגעדעקט, און זײ זײַנען אונטערגעגאַנגען פֿון צװישן דער עדה.

34 און גאַנץ יִשׂרָאֵל װאָס רונד אַרום זײ זײַנען אַנטלאָפֿן פֿון זײערע קוֹלות, װאָרעם זײ האָבן געזאָגט: די ערד װעט אונדז נאָך אײַנשלינגען. 35 און אַ פֿײַער איז אַרױסגעגאַנגען פֿון ה׳, און האָט פֿאַרצערט די צװײ הונדערט און פֿופֿציק מאַן, װאָס האָבן אױפֿגעבראַכט דעם װײַרעך.