1 Bel ist niedergesunken; Nebo zusammengebrochen; ihre Bilder sind den Tieren und dem Vieh aufgelegt; eure Tragbilder sind ihnen zur schweren Last geworden und machen sie müde. 2 Sie sind miteinander zusammengebrochen und niedergesunken und vermochten die Last nicht zu retten; sie selbst mußten in die Gefangenschaft gehen. 3 Höret mir zu, o du Haus Jakobs, und ihr alle, die ihr von dem Hause Israels noch übrig seid; ihr, die ihr mütterlich von mir getragen und von Geburt an von mir gepflegt worden seid: 4 Bis zum Greisenalter bin ich derselbe, und bis zum Ergrauen will ich euch tragen. Ich habe es getan, und ich will auch fernerhin heben, tragen und erretten. 5 Wem wolltet ihr mich nachbilden und an die Seite stellen, wem mich vergleichen, daß wir uns glichen? 6 Die Gold aus dem Beutel schütteln und Silber mit der Waage darwägen, sie dingen einen Goldschmied, daß er ihnen daraus einen Gott mache, vor dem sie niederfallen, ja den sie anbeten; 7 sie nehmen ihn auf die Achseln, tragen ihn und stellen ihn an seinen Ort; da steht er und bewegt sich nicht von der Stelle; schreit jemand zu ihm, so antwortet er nicht; er hilft ihm auch nicht aus seiner Not. 8 Bedenket das und ermannet euch und nehmet es euch zu Herzen, ihr Übertreter! 9 Gedenket der Anfänge von Ewigkeit her, daß Ich Gott bin und keiner sonst, ein Gott, dem keiner zu vergleichen ist. 10 Ich verkündige von Anfang an den Ausgang und von alters her, was noch nicht geschehen ist. Ich sage: Mein Ratschluß soll zustande kommen, und alles, was mir gefällt, will ich tun. 11 Ich berufe vom Aufgang her einen Adler und aus fernen Ländern den Mann meines Ratschlusses. Ja, ich habe es gesagt, ich führe es auch herbei; ich habe es entworfen, und ich tue es auch. 12 Höret mir zu, die ihr ein stolzes Herz habt und fern von der Gerechtigkeit seid! 13 Ich habe meine Gerechtigkeit nahe gebracht; sie ist nicht fern, und mein Heil wird nicht säumen. Ich will in Zion Heil geben und für Israel meine Herrlichkeit.
1 Kua piko a Pere, kua tuohu a Nepo;
kei runga i te kīrehe, i te kararehe ā rātou whakapakoko;
ko ngā mea e haria haeretia ana e koutou ka meinga hei kawenga,
hei taimaha ki te kararehe māuiui rā.
2 Tuohu ana rātou, piko ngātahi ana;
kīhai i taea te pīkaunga te pupuri,
heoi ko rātou nei anō ka riro hei pārau.
3 "Whakarongo ki ahau, e te whare o Hākopa,
e ngā mōrehu katoa o te whare o Īharaira,
he mea waha nei koutou nāku nō te kōpū mai anō,
he mea pīkau nō roto mai rā anō i te puku;
4 tae noa atu ki tō koutou koroheketanga ko ahau tēnei,
ka pīkaua anō koutou e ahau ā hina noa.
Nāku i mahi, māku anō e mau;
māku anō e pīkau, māku anō e whakaora.
5 "Ki tā koutou kei tō wai he āhua mōku?
Ko wai e rite ana ki ahau?
Me whakarite ahau ki a wai, e kotahi ai tō māua āhua?
6 Ko te hunga e tāhoro ana i te kōura i te pēke,
e pāuna ana i te hiriwa ki te pāuna –
kei te utu i te kaitahu kōura, hangā ake e ia hei atua;
tāpapa ana rātou, koropiko ana.
7 Amohia ana ia e rātou i runga i te pokohiwi, pīkaua ana,
kua waiho e rātou ki tōna wāhi, tū ana ia;
tē taea e ia te nekeneke atu i tōna wāhi.
Ka karanga anō hoki tētahi ki a ia, heoi e kore ia e whakahoki kupu,
e kore e whakaora i a ia i roto i tōna mate.
8 "Mahara ki tēnei, whakatāne,
whakahokia ki te ngākau, e te hunga poka kē.
9 Maharatia ngā mea tuatahi onamata;
ko ahau hoki te Atua, kāhore kē atu;
ko ahau te Atua, kāhore hoki tētahi hei rite mōku.
10 I te tīmatanga e whakaatu ana i ngā mea o te mutunga,
ā, i ngā wā onamata ko ngā mea kāhore anō i meatia;
i kī ahau: Ko te whakaaro i whakatakotoria e ahau mau tonu,
ka oti anō i ahau tāku katoa i pai ai.
11 Ka karangatia hoki e ahau he manu kai kino i te rāwhiti,
ko te tangata kei a ia tōku whakaaro i te whenua tawhiti.
Inā, kua kōrerotia nei e ahau, ka whakaputaina anō e ahau;
kua takoto i ahau, ka oti anō i ahau.
12 "Whakarongo ki ahau, e te hunga ngākau pakari,
e matara atu ana i te tika.
13 Ka kawea mai e ahau tōku tika kia tata;
e kore e matara atu;
e kore anō tāku whakaora e roa;
ka whakawhiwhia anō e ahau a Hiona ki te whakaora,
mō Īharaira, mō tōku korōria."