1 Höre dieses, du Haus Jakob, die ihr mit dem Namen Israel benannt werdet und aus den Wassern Judas entsprungen seid; die ihr bei dem Namen des HERRN schwöret und euch zu dem Gott Israels bekennet, aber nicht in Wahrheit noch in Gerechtigkeit! 2 Denn sie nennen sich nach der heiligen Stadt und verlassen sich auf den Gott Israels, dessen Name HERR der Heerscharen ist. 3 Das Frühere habe ich vorlängst verkündigt; aus meinem Munde ist es hervorgegangen, und ich habe es kundgetan. Plötzlich habe ich es ausgeführt, und es ist eingetroffen. 4 Weil ich wußte, daß du hart bist und dein Nacken eine eiserne Sehne und deine Stirne ehern ist, 5 so habe ich es dir damals angekündigt; ehe es geschah, habe ich es dir zu wissen getan, daß du nicht sagen könntest: Mein Götze hat es gemacht, und mein geschnitztes oder gegossenes Bild hat es befohlen. 6 Du hast alles gehört, was du nun siehst. Wollt ihr es nun nicht eingestehen? Von nun an lasse ich dich Neues hören und Verborgenes, was du nicht wußtest. 7 Jetzt erst ist es geschaffen worden und nicht vorlängst; und vor dem heutigen Tag hast du nichts davon gehört, damit du nicht sagen könntest: Siehe, ich habe es gewußt! 8 Du hast es weder gehört noch gewußt, noch war damals dein Ohr geöffnet; denn ich wußte, daß du gar treulos bist und von Mutterleib an ein Übertreter genannt wurdest. 9 Um meines Namens willen bin ich langmütig, und um meiner Ehre willen halte ich an mich dir zugute, um dich nicht auszurotten. 10 Siehe, ich habe dich geläutert, aber nicht als Silber. Ich habe dich geprüft im Ofen des Elends. 11 Um meinetwillen, um meinetwillen tue ich’s! Denn wie würde sonst gelästert! Und ich will meine Ehre keinem andern geben. 12 Höre auf mich, Jakob, und du Israel, mein Berufener! Ich bin derselbe! Ich bin der Erste, und ich bin auch der Letzte! 13 Ja, meine Hand hat die Erde gegründet und meine Rechte die Himmel ausgespannt. Sobald ich ihnen rief, standen sie allzumal da. 14 Versammelt euch, ihr alle, und höret! Welcher unter ihnen hat solches verkündigt: Er, den der HERR liebhat, der wird seinen Willen an Babel vollstrecken und die Chaldäer seinen Arm fühlen lassen? 15 Ich, ich habe es gesagt, ich habe ihn auch berufen und ihn hergebracht, und sein Weg wird gelingen. 16 Nahet zu mir und höret solches! Nicht im Verborgenen habe ich von Anfang an geredet. Seitdem es geschehen ist, bin ich da; und nun hat mich Gott, der HERR, und sein Geist gesandt. 17 So spricht der HERR, dein Erlöser, der Heilige Israels: Ich bin der HERR, dein Gott, der dich lehrt, was nützlich ist, und dich den Weg leitet, den du wandeln sollst. 18 O daß du auf meine Gebote merktest! So würde dein Friede sein wie ein Wasserstrom und deine Gerechtigkeit wie Meereswellen. 19 Dein Same würde sein wie der Sand und die Sprößlinge deines Leibes wie seine Körnlein. Sein Name würde vor meinem Angesicht weder ausgerottet noch vertilgt. 20 Gehet aus von Babel, fliehet von den Chaldäern! Verkündiget es mit jubelnder Stimme! Lasset solches hören! Breitet es aus bis an der Welt Ende und saget: Der HERR hat seinen Knecht Jakob erlöst! 21 Sie litten keinen Durst, als er sie durch die Wüsten führte, Wasser ließ er ihnen aus den Felsen rinnen; er spaltete den Fels, da floß Wasser heraus! 22 Keinen Frieden, spricht der HERR, gibt es für die Gottlosen!
1 "Whakarongo ki tēnei, e te whare o Hākopa,
e te hunga kua huaina nei ko Īharaira hei ingoa mō koutou,
kua puta ake nei i roto i ngā wai o Hūrā;
e whakaoati ana i te ingoa o Ihowā,
e whakahua ana i te Atua o Īharaira,
ehara ia i te mea i runga i te pono, i te tika.
2 Ki tā rātou karanga hoki, nō te pā tapu rātou,
e okioki ana hoki ki te Atua o Īharaira;
ko Ihowā o ngā mano tōna ingoa.
3 "He mea whakaatu nāku nōnamata ngā mea ō mua;
āe rā, i puta anō hoki aua mea i tōku māngai, he mea kōrero nāku;
kitea rawatia ake kua mahia e ahau, kua puta.
4 I mōhio hoki ahau he pakeke koe,
he uaua rino hoki tōu kakī,
he parāhi tōu rae.
5 Nā reira nāku i whakaatu ki a koe inamata;
kīanō i puta kua kōrerotia e ahau ki a koe;
kei kī koe, ‘Nā tāku whakapakoko ēnā mahi,
he mea whakahau ēnei nā te mea i whaowhaoa e ahau,
nā te mea i whakarewaina e ahau.’
6 "Kua rongo koe; tirohia tēnei katoa;
ā, e kore ianei e whakaaturia e koutou?
Kua kōrerotia nei e ahau ki a koe he mea hou,
he mea i muri i tēnei wā, he mea huna, kīhai i mōhiotia e koe.
7 He mea hanga nōnāianei, kāhore hoki inamata;
i mua i tēnei rā kīhai i rangona e koutou;
kei kī koe, ‘Nanā, i mōhiotia e ahau.’
8 Āe rā, kīhai koe i rongo, kīhai i mōhio;
āe rā, mai ō mua kīhai tōu taringa i whakapuaretia.
I mōhio hoki ahau i mahi tinihanga koe,
ā, nō te kōpū anō koe i huaina ai he poka kē.
9 "Ka whakaaro ahau ki tōku ingoa, ā, ka pūhoi tōku riri;
ka whakaaro ki te whakamoemiti ki ahau,
ā, ka pēhi i tāku ki a koe, kei hātepea atu koe.
10 Kua oti ōu para te tahi e ahau, ehara ia i te mea hei hiriwa;
he mea whiriwhiri koe nāku i roto i te oumu, i te tangi.
11 He whakaaro ki ahau, he whakaaro ki ahau, i meatia ai tēnei e ahau.
Kia whakapokea koia tōku ingoa?
E kore anō tōku korōria e hoatu e ahau ki tētahi atu.
12 "Whakarongo ki ahau, e Hākopa,
e Īharaira, e tāku i karanga ai:
Ko ahau ia, ko ahau te tuatahi,
ko ahau anō te mutunga.
13 Āe rā, nā tōku ringa i whakatakoto ngā tūranga o te whenua,
nā tōku matau i hora ngā rangi;
ki te karangatia rātou e ahau,
ka tū ngātahi rātou.
14 "Huihui mai, e koutou katoa, whakarongo hoki!
Nā wai o rātou ēnei mea i whakaatu?
He mea aroha ia nā Ihowā;
ka oti i a ia tāna i pai ai ki Papurōna,
ka pā anō tōna ringa ki ngā Karari.
15 Nāku, nāku te kupu, āe rā, he mea karanga ia nāku,
nāku ia i kawe mai, ka tika anō i a ia tōna ara.
16 "Whakatata mai ki ahau, whakarongo ki tēnei!
"Ko tāku, nō te tīmatanga rā anō ehara i te kōrero puku;
i ngā wā o aua mea, i reira ahau."
Nā ināianei, nā te Ariki, nā Ihowā ahau i unga mai,
nā tōna wairua anō.
17 Ko te kupu tēnei a Ihowā,
a tōu kaihoko, a te Mea Tapu o Īharaira:
"Ko Ihowā ahau, ko tōu Atua
e whakaako nei i a koe ki te pai mōu,
e ārahi nei i a koe i te ara e haere ai koe.
18 Auē, me i rongo koe ki āku whakahau,
inā, kua rite ki te awa te mau o te rongo ki a koe;
ko tōu tika, koia anō kei ngā ngaru o te moana.
19 Kua rite anō ōu uri ki te onepū,
ngā whānau o ōu whēkau ki te kirikiri o reira;
ko tōna ingoa kīhai i hātepea atu,
kīhai i whakangaromia i tōku aroaro."
20 Haere atu i Papurōna,
e rere i roto i ngā Karari;
kia waiata te reo i a koutou e whakaatu ana;
kōrerotia tēnei,
whakapuakina ki te pito o te whenua;
kī atu, "Kua oti i a Ihowā tāna pononga, a Hākopa te hoko."
21 Kīhai anō rātou i matewai i a ia e ārahi ana i a rātou i ngā koraha;
i meinga e ia te wai mō rātou kia rere i roto i te kāmaka;
i wāhia e ia te kāmaka,
ā, pupū mai ana te wai.
22 "Kāhore he maunga rongo ki te hunga kino," e ai tā Ihowā.