1 Poďte, zpívejme Hospodinu, prokřikujme skále spasení našeho.2 Předejděme oblíčej jeho s díkčiněním, žalmy prozpěvujme jemu.3 Nebo Hospodin jest Bůh veliký, a král veliký nade všecky bohy,4 V jehož rukou základové země, a vrchové hor jeho jsou.5 Jehož jest i moře, nebo on je učinil, i země, kterouž ruce jeho sformovaly.6 Poďte, sklánějme se, a padněme před ním, klekejme před Hospodinem stvořitelem naším.7 Onť jest zajisté Bůh náš, a my jsme lid pastvy jeho, a stádo rukou jeho. Dnes uslyšíte-li hlas jeho,8 Nezatvrzujte srdce svého, jako při popuzení, a v den pokušení na poušti,9 Kdežto pokoušeli mne otcové vaši, zkusiliť jsou mne, a viděli skutky mé.10 Za čtyřidceti let měl jsem nesnáz s národem tím, a řekl jsem: Lid tento bloudí srdcem, a nepoznali cest mých.11 Jimž jsem přisáhl v hněvě svém, že nevejdou v odpočinutí mé.

1 Ateikite, giedokime Viešpačiui! Džiaugsmingą triukšmą kelkime savo išgelbėjimo uolai!2 Ateikime į Jo akivaizdą su padėka, džiaugsmingai giedokime Jam psalmes!3 Viešpats yra didis Dievas ir didis Karalius, didesnis už visus dievus.4 Jo rankoje yra žemės gelmės ir Jam priklauso kalnų viršūnės.5 Jo yra jūra, nes Jis ją sutvėrė, ir sausuma Jo rankų darbas.6 Ateikite, pulkime žemėn prieš Dievą ir pagarbinkime, atsiklaupkime prieš Viešpatį, kuris sutvėrė mus!7 Jis yra mūsų Dievas, o mes­Jo ganoma tauta ir Jo rankų globojamos avys! Šiandien, jeigu išgirsite Jo balsą,­8 "neužkietinkite savo širdžių kaip Meriboje, kaip gundymo dieną dykumoje,9 kur jūsų tėvai mane gundė ir mėgino, nors mano darbus buvo matę!10 Keturiasdešimt metų mane liūdino ta karta, ir Aš pasakiau: ‘Ši tauta klysta savo širdyje ir nepažįsta mano kelių’.11 Užsirūstinęs jiems prisiekiau: ‘Jie neįeis į mano poilsį!’ "