Salmos 129

L’Eglise toujours persécutée, et jamais détruite.

1 Cantique de Mahaloth. Qu’Israël dise maintenant : ils m’ont souvent tourmenté dès ma jeunesse. 2 Ils m’ont souvent tourmenté dès ma jeunesse ; toutefois ils n’ont point encore été plus forts que moi. 3 Des laboureurs ont labouré sur mon dos, ils y ont tiré tout au long leurs sillons. 4 L’Eternel est juste ; il a coupé les cordes des méchants. 5 Tous ceux qui ont Sion en haine, rougiront de honte, et seront repoussés en arrière. 6 Ils seront comme l’herbe des toits, qui est sèche avant qu’elle monte en tuyau ; 7 De laquelle le moissonneur ne remplit point sa main, ni celui qui cueille les javelles n’en remplit point ses bras ; 8 Et dont les passants ne diront point : la bénédiction de l’Eternel soit sur vous ; nous vous bénissons au nom de l’Eternel.

Kanto de suprenirado.

1 Multe oni afliktis min de post mia juneco,

Diras Izrael,

2 Multe oni afliktis min de post mia juneco,

Sed oni min ne pereigis.

3 Sur mia dorso plugis plugistoj,

Faris siajn sulkojn longaj.

4 La Eternulo estas justa;

Li dishakis la ŝnurojn de la malvirtuloj.

5 Hontiĝu kaj turniĝu malantaŭen

Ĉiuj malamantoj de Cion.

6 Ili estu kiel tegmenta herbo,

Kiu forvelkas, antaŭ ol oni ĝin elŝiris;

7 Per kiu ne plenigas rikoltanto sian manon

Nek garbiganto sian baskon.

8 Kaj la preterirantoj ne diros:

Beno de la Eternulo estu al vi,

Ni benas vin per la nomo de la Eternulo.