Salmos 142

Prière de David dans quelque danger extrême.

1 Maschil de David, qui est une requête qu’il fit lorsqu’il était dans la caverne. 2 Je crie de ma voix à l’Eternel, je supplie de ma voix l’Eternel. 3 J’épands devant lui ma complainte ; je déclare mon angoisse devant lui. 4 Quand mon esprit s’est pâmé en moi, alors tu as connu mon sentier. Ils m’ont caché un piége au chemin par lequel je marchais. 5 Je contemplais à ma droite, et je regardais, et il n y avait personne qui me reconnût ; tout refuge me manquait, et il n’y avait personne qui eût soin de mon âme. 6 Eternel, je me suis écrié vers toi ; j’ai dit, tu es ma retraite et ma portion en la terre des vivants. 7 Sois attentif à mon cri, car je suis devenu fort chétif ; délivre-moi de ceux qui me poursuivent ; car ils sont plus puissants que moi. Délivre-moi du lieu où je suis renfermé, et je célébrerai ton Nom ; les justes viendront autour de moi, parce que tu m’auras fait ce bien.

Instruo de David, kiam li estis en la kaverno. Preĝo.

1 Per mia voĉo mi krias al la Eternulo,

Per mia voĉo mi preĝas al la Eternulo.

2 Mi elverŝas antaŭ Li mian peton,

Mian suferon mi al Li rakontas.

3 Kiam senfortiĝis en mi mia spirito, tiam Vi sciis mian vojon:

Sur la vojo, kiun mi iras, ili kaŝis reton por mi.

4 Rigardu dekstren kaj vidu: neniu volas min koni;

Malaperis rifuĝejo por mi, neniu zorgas pri mia animo.

5 Mi krias al Vi, ho Eternulo;

Mi diras: Vi estas mia rifuĝejo,

Mia parto en la lando de la vivantoj.

6 Atentu mian ploron, ĉar mi tre senfortiĝis;

Savu min de miaj persekutantoj, ĉar ili estas pli fortaj ol mi.

7 Eligu mian animon el malliberejo, por ke mi gloru Vian nomon.

Min ĉirkaŭos la virtuloj, kiam Vi bonfaros al mi.